Brullend door De Onlanden

De Groene 4 Mijl, een hardloopwedstrijd door De Onlanden, kende zondag een veelbelovende start. Dagblad van het Noorden liep mee. Een verslag.

Ruim op tijd

Zoals gewoonlijk had de voorbereiding beter gekund. Al ben ik voor mijn doen ruim op tijd voor vertrek; een half uur te vroeg, ik doe het mezelf met vertrekkende treinen niet na.  Nog voor ik mijn fiets heb weggezet, ben ik blij verrast. Omdat ik mijn tweewieler zo'n beetje ín de Natuurmonumentenboerderij kan parkeren waar ik ook mijn startnummer (268) kan afhalen. Omdat er nauwelijks een rij is voor de startnummers. Omdat er geen wachtenden zijn bij de garderobe, die is gemaakt van hooibalen.

De enige rij die ik ontwaar, is die voor de Dixies. Onhandig, want ik moet plassen. Nodig. Met nog twee minuten op de klok voel ik diepe spijt opkomen vanwege de halve literkop thee en het volle glas versgeperste sinaasappelsap bij het ontbijt. Niet aan denken, besluit ik, dat is het beste. Op naar het startvak. Er zijn geen hekken, zoals bij de 'gewone' 4 Mijl, er is geen drukte. We kijken met zijn allen ontspannen De Onlanden in, terwijl door de speakers nu al de volgende editie van de Groene 4 Mijl wordt aangekondigd. Die komt er sowieso.

'KOM OP NOU'

Het startschot klinkt. De eerste lopers ontwijken vakkundig de eerste modder vinden zigzaggend hun weg over het voetpad, dat bedoeld is voor publiek. Het is koud. IJskoud. Ik heb een muts vergeten. Zo ook mij handschoenen. Niet aan denken, dat is het beste. Vlug prop ik de oordopjes van mijn telefoon in mijn oren, in de hoop dat het helpt tegen de snijdende wind. Mijn telefoon gaat. Vriendin Anna belt. Of ik mee ga brunchen. ,,An?", zegt ik. ,,Ik ben een hardloopwedstrijd aan het rennen.'' ,,O jaaa!'', klinkt het opgewekt. ,,Oe! Kom ik nu op de GoPro?'', jubelt ze.

Ik werp een blik op de kleine camera die tamelijk oncharmant onder mijn borsten hangt en de route registreert. Zo goed en kwaad als het gaat, probeer ik het parcours van  zinnig commentaar - de zon breekt door, er zijn veel plassen, het is hier heel mooi, kijk maar! - te voorzien. Het valt niet mee, praten rennen tegelijk. Al kan Theo (nr. 250) - ik haal hem ergens in de tweede helft in - dit prima. ,,DAPHNE!!'', buldert hij tegen Daphne (249), zijn medeloopster die wat achterop is geraakt. ,,KOM OP NOU'', brult Theo weer. ,,NOG MAAR IETS MEER DAN EEN KILOMETER!'' Theo is precies wat ik nodig heb. Lachend bereik ik de finish en denk: volgende editie weer. Sowieso.

Toon reacties

Word wakker met het belangrijkste nieuws uit het Noorden met onze ochtend-nieuwsupdate.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven

Lees hier ons privacy statement.