Journalist Carlien Bootsma reist met een tentje rond de Waddenzee: Als het einde dreigt van een oneindig landschap

Journalist Carlien Bootsma is een kind van de zee en wil met eigen ogen kijken en beschrijven hoe het met de Waddenzee gaat. Foto: Siese Veenstra

De verwachte zeespiegelstijging bedreigt het Wad. Journalist Carlien Bootsma loopt hartje winter drie weken met een tentje rond de Waddenzee om te vertellen over wat dat teweegbrengt.

De wolkenluchten, de kleuren, de weidsheid, de dynamiek. Voor journalist Carlien Bootsma is de Waddenzee het mooiste gebied van de wereld. ,,Het is oneindig.’’

Ze groeide ermee op. Varen op de Waddenzee, droogvallen, spelen in de drek, pieren zoeken en krabben vangen. En ze keert er altijd terug. Na dik twee jaar reizen (Thailand, Myanmar, Nieuw-Zeeland, Zweden) was ze laatst met vrienden weer op het Wad.

‘Eindeloos lopen op een zandplaat’

,,Eindeloos lopen op een zandplaat, en dan het licht van die vuurtoren dat er overheen scheert: ik ben daar op mijn best.’’

Maar die oneindigheid - ‘s werelds grootste onafgebroken getijdenlandschap - wordt bedreigd. De Waddenzee ondervindt als eerste gebied in Nederland de gevolgen van zeespiegelstijging. Experts spreken over het verdrinken van de eerste wadplaten bij een relatieve stijging van 6 millimeter per jaar. Mogelijk komt dit unieke ecosysteem, van zandplaten en kwelders, al voor 2100 niet meer boven water.

Bootsma las in 2017 voor het eerst daarover in een rapport van de Waddenvereniging. Sindsdien zit het in haar achterhoofd. Aantasting van haar favoriete landschap doet altijd pijn. ,,Ik las vorig jaar in Nieuw-Zeeland jankend het nieuws over de containerramp met de MSC Zoe.’’

Haar liefde voor het gebied maakt dat ze meer wil weten over het Wad en de zeespiegelstijging. Dus gaat ze op pad. Vanaf 27 december loopt Bootsma ruim drie weken lang rond de Waddenzee. Vanuit Nieuwe Statenzijl langs de noordelijke kustlijn naar het westen, dan naar Texel en via de eilanden terug, om vanaf Schiermonnikoog over het Wad naar Lauwersoog te lopen. Ze doet verslag voor Dagblad van het Noorden , tijdschrift Noorderbreedte en De Correspondent .

‘Geen werkelijkheid van rapporten en onderzoeken’

Ze ontmoet vissers, boeren, dijkwachters, onderzoekers, bezoekt projecten en praat vooral met wie ze tegenkomt. Ze wil weten hoe het leeft bij ‘de mensen op de grens van land en zee’, zoals zij ze noemt. ,,Hun werkelijkheid is anders dan de papieren werkelijkheid van rapporten en onderzoeken.’’

Bootsma reist primitief, zoals ze gewend is geraakt in Nieuw-Zeeland, waar ze 3000 kilometer liep in vijf maanden. Ze hoopt te kunnen logeren bij mensen die ze ontmoet. Zo niet, slaapt ze in een tent. Inderdaad: midden in de winter. Ze wacht niet op beter weer. ,,Als ik iets bedenk, dan moet ik het ook graag snel uitvoeren.’’

Dat betekent niet dat ze zich niet goed heeft voorbereid. Ze deed wekenlang research. Ze verdiepte zich in initiatieven die te maken hebben met zeespiegelstijging, zoals de aanleg van zeekraal bij Delfzijl, de dubbele dijk bij Bierum, experimenten met zilte groenten. Ze las de rapporten over de zeespiegelstijging. ,,Ik werd soms bijna depressief van al die toekomstperspectieven.’’

Een eerbetoon aan het gebied

Toch is het niet haar bedoeling om paniek te zaaien. ,,Er is zoveel onzekerheid, rapporten spreken elkaar tegen. En de Waddenzee is zo dynamisch: er is niet alleen zeespiegelstijging, maar ook verzanding en bodemdaling.’’

Laat haar verhalen vooral een eerbetoon zijn aan het gebied. De schoonheid van het Wad, gezien door de ogen van de mensen die ermee verbonden zijn. En stel dat de voorspellingen kloppen, stel dat het Wad wordt opgeslokt door de zee en dat er een einde komt aan de oneindigheid, dan heeft zij in ieder geval laten zien hoe mooi het was.

Volg via dvhn.nl de tocht van Carlien Bootsma

Je kunt deze onderwerpen volgen
Groningen
Waddengebied