De Wijk De Wereld schudt stille Stadsschouwburg in Groningen wakker

De spelers van Nina Wijnmaalen oefenen hun scène. Foto: Duncan Wijting

De stille Stadsschouwburg verwelkomt na maanden coronalockdown weer theatermakers en publiek. Drie dagen lang neemt De Wijk De Wereld het gebouw over. Niet zo frank en vrij als het team gewend is - maar wat geeft dat? Ze mógen weer.

,,Timme en Valerio, kunnen jullie een stukje naar links? Nee, niet draaien, gewoon zo een meter naar links.’’

De zaal van de Stadsschouwburg is helemaal donker; alleen op het podium gloeien theaterspots. Vijf spelers staan op het toneel, elk in een eigen eilandje van licht. Hun regisseur Nina Wijnmaalen piekert en puzzelt op het beeld. ,,Ik vind het nu zo... sferisch’’, zegt ze weifelend. ,,Dit is te theatraal, dat wil ik niet.’’

‘Nu moet het ineens klassiek’

Gewoon theater, dat wil De Wijk De Wereld eigenlijk niet maken. Artistiek leider Karin Noeken en dramaturg Jantien Kurpershoek trekken met hun team ieder jaar naar een andere Groningse wijk om de bewoners te ontmoeten, hun verhalen te beluisteren en die samen tot een voorstelling te smeden. Die spelen de wijkbewoners in de Stadsschouwburg. Niet alleen in de zaal; ze nemen het gebouw van onder tot boven over en hun publiek zit niet op stoeltjes, maar wandelt langs de scènes.

,,Een gezellige, grote chaos’’, zegt Kurpershoek met iets van spijt in haar stem, ,,Dat was echt het wiel dat we de afgelopen jaren uitgevonden hadden. En nu moet het ineens toch heel klassiek.’’

De afgelopen maanden puzzelden SPOT Groningen en het team van De Wijk De Wereld op een manier om de voorstelling door, voor en over Beijum ondanks corona toch te laten doorgaan. Die vonden ze; van vrijdag 28 tot en met zondag 30 augustus speelt de groep vijf stijf uitverkochte voorstellingen. Maar veel gezellige chaos is er niet meer bij. Er zijn looplijnen, zitplaatsen met veel onderlinge afstand, strak gescheiden kleedkamers voor de zes verschillende spelersgroepen.

De Wijk De Wereld is eerste Schouwburgvoorstelling in maanden

,,We hebben echt wel baalmomenten gehad’’, bekent Kurpershoek. ,,Juist het intieme tussen spelers en publiek is heel belangrijk voor ons. Creëer die intimiteit maar eens in zo’n grote, halfvolle zaal.’’ Toch overheerst de blijdschap, bij haar en Noeken, de andere makers en de spelers, en niet in de laatste plaats bij het personeel van de Schouwburg. Want eindelijk, eindelijk: er gebeurt weer iets in het theater.

Dat bleef, op enkele soloshows van acteur Marcel Hensema na, een halfjaar lang akelig donker en stil. De Wijk De Wereld mag als eerste weer min of meer gewone voorstellingen spelen. Nee, eigenlijk willen ze geen gewoon theater maken, maar ze zijn er de types niet naar om daar lang over te kniezen.

‘We leren ervan’

,,Dit gaat absoluut iets opleveren’’, zegt Karin Noeken vastberaden. ,,We leren ervan. Voor veel van onze makers is het bovendien een leuke kans, een soort speeluur. Nina en Philipp (Cahrpit, red., die ook één van de zes scènes maakte) hebben nog nooit eerder in zo’n grote zaal gewerkt.’’ Kurpershoek vult lachend aan: ,,Die zijn helemaal verrukt dat alle lampen vanzelf bewegen.’’

In de zaal experimenteert Nina Wijnmaalen er volop mee verder. ,,Ja, deze stand’’, roept ze naar de lichttechnici achter haar. ,,En dan vóóraan een beetje meer. Nog een beetje...’’ Ineens wordt het toneel één geheel, in plaats van een verzameling eilandjes. ,,Ja’’, concludeert Wijnmaalen tevreden. ,,Dit is mooi. Nu zijn ze samen.’’

menu