Column Achter het Behang #30: De sleutel van het pijnhuis

Illustratie: Infographics DvhN

Wekenlang geen school, wekenlang thuiswerken, wekenlang op elkaars lip. Verslaggever Maaike Borst schrijft dagelijks over haar gezin in tijden van corona.

De pijn is in het pijnhuis. We hebben de deur op slot gedraaid en de sleutel weggegooid. Kleine broer hoort de pijn nog wel op de deur bonken maar hij kan er lekker niet uit.

Het is midden in de nacht. Hij ligt in ons grote bed omdat hij zo hard schreeuwde van de kramp in zijn scheenbenen dat hij zijn broer wakker maakte. Ze slapen al maanden bij elkaar op de kamer. Vinden ze gezellig. Al scheldt de grote de kleine wel de huid vol als hij hem ‘s nachts wakker maakt.

De panikerende kleuter bleef ook in ons bed lang door mijn knuffels en zoete woordjes heen schreeuwen, totdat ik hem een slokje water gaf. Plots klaarde hij op en zei met een verlichte blik: ,,Mama, de pijn is in het pijnhuis.’’ Het is de wonderbaarlijke H2O-genezing die helaas uitsluitend is voorbehouden aan kleine kinderen.

Pijnhuis. Geen idee hoe hij erbij kwam. We hebben samen de deur, het slot en de sleutel erbij bedacht en stoppen er nog wat extra rottigheid in. Zijn eczeem. De splinter die hij in zijn voet had. De schokjes die de trampoline geeft. Het coronavirus.

Met zijn pijn is jammer genoeg nu ook zijn slaap vertrokken. En als die stiekem het pijnhuis in is geglipt hebben we net de sleutel weggegooid. Klein broer keuvelt vrolijk verder door de nacht. Over dat de juffen en de andere kinderen het vast jammer vinden dat hij niet meer op school komt, maar dat hij hun niet mist. Hij is liever thuis. Bij ons.

Pas als zijn pijn helemaal gestopt is met op de deur bonken durft zijn slaap zich weer te vertonen. Ik til hem terug naar zijn bed. ,,Waarom waren jullie weg?’’, vraagt grote broer die zich niets herinnert van slaapdronken schreeuwen tegen een huilende kleuter - zou ik ook niet doen als ik hem was.

Ik strompel in het donker weer naar bed. Onderweg stoot ik mijn teen tegen de sleutel van het pijnhuis die in het echt een strijkbout blijkt te zijn. Het doet zeer.


menu