Dagblad van het Noorden blikt terug op sterke verhalen uit 2019. Wat gebeurde er na het nieuws en hoe gaat het met de mensen erachter? Vandaag Ik Wacht , de serie waarin 101 Groningers die kampen met aardbevingsschade werden geportretteerd.

In een schuur ergens in Noordbroek klop ik een spinnenweb uit mijn haar. Samen met de bewoner van de Oldambsterboerderij, neem ik een kijkje op de zolder van het huis waar de scheuren die zijn ontstaan door de gaswinning, duidelijk te zien zijn. Hier in de schuur is het oppassen geblazen. Dakpannen kunnen zo naar beneden mieteren. Het huis is zo verzakt dat de deuren niet goed open en dichtgaan. Daarom houden ze een houtschaaf bij de hand, om af en toe een stukje van de kozijnen te schaven.

De rondleiding was onderdeel van het interview voor een van de afleveringen van Ik Wacht . De serie van Dagblad van het Noorden waarin Groningers die al jaren wachten op zekerheid, werden geportretteerd.

Huilende en boze mensen

Voor de serie zat ik bij huilende mensen aan tafel. Bij boze mensen. En ook bij mensen die zo murw zijn dat ze een uur lang met een monotone stem vertellen wat er allemaal aan de hand is.

Tegelijkertijd zijn het stuk voor stuk ongelooflijke lieverds. Mensen met wie ik liters koffie nuttigde en die bezorgd vroegen of we niet gek worden van alle bevingsverhalen.

Gek? Nee.
Gefrustreerd? Ja.

Alle Ik Wachters in een video

,,De kracht van de serie is dat alle verhalen min of meer hetzelfde zijn’’, zegt collega Liselotte Schüren. Zij bezocht bijna alle Ik Wachters voor de video over het project. Dagenlang reed ze door de provincie om iedereen voor de camera te trekken en ze de illustere woorden ‘ik wacht’ te laten zeggen.

Naderhand maakte ze er een draadje over op Twitter dat veel werd gedeeld. ,,Ik was vooral onder de indruk van alle lapmiddeltjes. Mensen die ducttape gebruiken om losse bakstenen op hun plek te duwen, bijvoorbeeld.’’

In augustus was de boekpresentatie van Ik wacht. Alle 101 verhalen gebundeld. Heel de kerk bij Zeerijp zat vol en minister Eric Wiebes nam, onder luid gemor van de Ik Wachters, het eerste exemplaar in ontvangst. ,,Het voelde alsof we als journalisten toen echt iets hebben betekent voor de mensen.’’

Hoe vergaat het de Ik Wachters nu?

Martin en Pieta Ettema uit Loppersum (Aflevering 52)

loading

Ze wonen sinds een halfjaar in een logeerwoning aan de Zwartelaan in Loppersum. De wanden in hun 130 jaar oude rentenierswoning in de Stationslaan in Loppersum, het eerste huis dat werd gebouwd nadat de spoorlijn was aangelegd, zijn deels gestript. ,,Nu denkt iedereen, ah je woont in een tijdelijke woning. Dat betekent dat ze in jullie huis bezig zijn, toch?’’, zegt Pieta. ,,Maar niet is minder waar. Er gebeurt helemaal niets.’’ Martin en Pieta wachten nog steeds. ,,We kunnen geen kant op.’’ Menig expert is langs geweest, plannen werden gesmeed, maar betrokken partijen kwamen hun afspraken niet na waardoor er nu nog minder duidelijk is dan voorheen. ,,We staan in de wachtstand en wonen tussen andermans spullen.’’ Ze zijn er zeker van dat hun huis echt wel wordt aangepakt en dat ze met de tijd weer een mooi huis hebben. Dat moet ook wel, het is nu niet bewoonbaar. Maar wanneer? ,,Inmiddels is de tijdelijke woning alvast voor ons gereserveerd tot eind december 2020. Zo gaan wij dus het nieuwe jaar in. Geen fijn vooruitzicht.’’

Hans Latour en Anne de Klark uit Zeerijp (Aflevering 95)

De schoorsteen leidde bij het duo tot wanhoop. Het was een sprookje zonder einde. Kort samengevat: de schoorsteen was hartstikke onveilig en moest eraf. Werd opnieuw gebouwd. Werd afgekeurd. Moest eraf. Werd opnieuw gebouwd. Werd afgekeurd. Moest eraf. Enzovoorts. Enzovoort. ,,Twee weken geleden is de laatste hand gelegd aan de schoorsteen’’, zegt Hans. ,,Ik heb gedreigd met een rechtszaak en toen kon het opeens heel snel.’’ Na hun interview voor de serie Ik Wacht kregen ze hier en daar wel wat reacties. ,,We namen het boek wel mee naar familieleden in het westen om wat meer uitleg te geven over de situatie. Ze hebben wel begrip, maar het is voor hun een ver van hun bed show.’’ Nog steeds kan het stel zich enorm boos maken over de manier waarop er met de Groningers wordt omgegaan. ,,Over andere onderwerpen zoals de boeren worden de landelijke kranten volgetikt. Maar dit? Ho maar. We zijn nog steeds bijna dagelijks met de bevingsellende bezig Dit had het jaar moeten zijn van de witte busjes, nou..’’

Anke Carter uit ‘t Zandt (Aflevering 101)

loading

,,Ik wacht nog steeds’’, zegt Anke. Haar verhaal, over de scheuren in haar ruim honderd jaar oude vrijstaande rentenierswoning in ‘t Zandt, was de afsluiter van de serie. ,,Ik wacht op heel veel dingen. De afhandeling van de schade, helderheid over de versterking, uitsluitsel over de waardevermindering, over de vergoeding voor immateriële schade, noem maar op.’’ Toch is ze ook positief, want ze ziet om haar heen dat er ook veel moois gebeurt. ,,Het dorp is bijvoorbeeld prachtig opgeknapt. Maar ik hoop zo dat het tempo doorzet.’’ Nadat haar verhaal in de krant stond en in het boek verscheen kreeg ze veel reacties. Mensen toonden medeleven en waren verrast dat Anke zich, naast de dagelijkse rompslomp, ook door dit dossier heen worstelde. ,,Mijn hoop is dat de versterking nu echt vaart krijgt en ik wil vooral weten waar ik aan toe ben. Dan kan ik verder met mijn leven. Het boek was een soort icoon van wanhoop. Misschien moeten jullie nu een icoon van hoop maken.’’


https://www.dvhn.nl/dossier/ik-wacht

Je kunt deze onderwerpen volgen
Groningen