Derde beving in week tijd: 'truck' treft Startenhuizen

Grieco en Els Bos voor hun woning in Startenhuizen.

In Startenhuizen en buurdorp Garsthuizen voelde het alsof er een grote vrachtwagen door het dorp denderde. Het was de derde aardbeving in een week tijd.

Jakub Jagodzinski uit Garsthuizen trekt de sjorbanden die de speedboot op de kar achter zijn auto moeten houden nog eens goed aan. Hij en en zijn twee maten - allemaal steigerbouwers uit Polen - bereiden zich deze zondagochtend voor op een dagje varen op het Lauwersmeer. Alle drie werden ze even na 4 uur ‘s nachts wakker van een vaag gerommel, herinneren ze zich. ,,Er reed hier big truck or something door de straat”, zegt Jagodzinksi, waarna hij nog een ruk geeft aan de sjorband.

Kippenvel van pols tot schouder

Het was geen vrachtwagen, maar een aardbeving met een kracht van 2.3 op de schaal van Richter. ,,Een earthquake? Echt? Wow”, zegt Jagodzinski. Het epicentrum was bij Startenhuizen, op amper een kilometer van het huis van de Polen. Jagodzinski wijst op zijn arm. Kippenvel, van pols tot schouder. Jagodzinski: ,,Dat is dan de derde in een week tijd. Ongelooflijk.”

Na de beving (2.7) van dinsdag bij Loppersum en die van 1.8 bij Hellum van donderdag schudde de grond in de nacht van zaterdag op zondag dus opnieuw. Er kwam een naschok van 0.9 achteraan. De grond is onrustig, terwijl er al veel minder gas uit het Slochterenveld wordt gewonnen. Wanneer stoppen de bevingen? Het eind is nog lang niet in zicht. ‘Hoe lang dit nog zal duren, weet niemand’, concludeerde het Staatstoezicht op de Mijnen (SodM) vorig jaar in een rapport.

Controleren op nieuwe scheuren

Grieco Bos bestudeert de rode buitenmuren van de woning in Startenhuizen waar hij 73 jaar geleden werd geboren en waar hij nog altijd woont. ,, Eem controleren op nieuwe scheuren. Maar ik zie er niks van, want mijn ogen zijn niet best”, zegt Bos. Hij schiet er bij in de lach. ,,Ja, we lachen er maar om. Maar het is om te huilen.”

Hij en zijn vrouw Els (61) schoten omhoog in hun bed toen het begon. Zes uren later zit bij haar de schrik nog in het lijf. ,,In één keer boem! Alles trillen”, zegt mevrouw Bos van onder de partytent, hun favoriete buitenplek. Vanaf dit punt heeft het paar uitzicht over de velden richting Westeremden. Toen het schudden was gestopt, hield het geluid nog even aan. Grieco Bos: ,,De ramen in de sponningen. Dat hebben door de jaren heen al veel vaker gehoord, maar je went er niet aan. Ik vraag me wel af: waar is het einde?”.

‘Ho, we hebben er weer een’

Aan het eind van de Smydingheweg in Garsthuizen harkt Jan Sietsema dorre bladeren op een hoop op de oprit. Het is het huis van zijn dochter en schoonzoon, die op vakantie zijn. Sietsema en zijn vrouw passen zo lang op de woning en op boxer Rob. ,,Dinsdag waren we nog thuis in Leek, toen belde mijn vrouw met onze dochter, toen het hier los ging. ‘Ho! We hebben er weer een’, riep ze”, zegt Sietsema.

En nu beleven de Sietsema’s zelf een keer hoe het is om de grond onder je te voelen schudden. ,,Nou, wij sliepen er eerlijk gezegd dwars doorheen”, zegt hij. Ook hond Rob sloeg er niet op aan. Sietsema: ,,Die is niet anders gewend, moet je maar rekenen.”

menu