Dierenopvang in Westernieland op losse schroeven

Pim en Mieke Lollinga verzorgen in hun Faunavisie in Westernieland allerlei dieren, van uilen tot merels, bunzings, marters, herten, meeuwen en ganzen. Foto: Peter Wassing Foto: Peter Wassing

Pim en Mieke Lollinga slapen al nachten slecht. De gedachte dat ze geen voer meer kunnen halen voor de honderden dieren in hun opvang houdt ze uit hun slaap.

Mieke Lollinga heeft al dagen een knoop in haar maag. ,,De beslissing levert veel stress op’’, zegt ze. ,,Ik wil niet hoeven zeggen dat we stoppen met de opvang van dieren.’’ Even valt ze stil. Dan, bedrukt: ,,Het voelt alsof het over de rug van de beesten is.’’

Mieke wordt omringd door vogels in de intake van haar dierenopvang in Westernieland. Gekwetter. Opengesperde bekjes van hongerige jonkies. Pim voert een kleine duif. Het dier is kaal, afgezien van een paar plukken gele veren. ,,Dit dier is zo lelijk, daar kan alleen een moeder van houden’’, zegt hij met een lach.

Met zijn humor probeert hij de boel wat luchtig te houden. ,,Zie je die vogel hier?’’, wijst hij naar een kale vogel in het kooitje naast de duif. ,,Dit is een moskee-uil.’’ Grijnst. ,,Niet opschrijven hoor. Een moskee-uil bestaan niet. Het is een kerkuil.’’

Financieel conflict

Pim en Mieke Lollinga, eigenaren van Faunavisie Wildcare in Westernieland, slingerden woensdag een beladen bericht de wereld in: ze stoppen in augustus met de opvang van vogels en wilde dieren uit de stad Groningen. Een financieel conflict met de Dierenbescherming is de oorzaak. Het gaat zo niet langer. Het geld is op. Het besluit te stoppen gaat compleet tegen hun natuur in. Maar toch: de twee vangen liever helemaal geen dieren op, dan dat ze ze laten ‘verrekken van de honger’.

Op het moment hebben ze honderden dieren in de opvang. Waarvan het overgrote deel (87 procent) afkomstig is uit de stad Groningen. Reetjes hoppen door de tuin. Egels liggen opgekruld in hun doosjes. Complete vogelnesten onder warmtelampen, damherten en een veelheid aan vogels in de volière, verderop in hun land.

Groot hart voor dieren

Pim en Mieke begonnen in 2014 met hun opvang in Westernieland. ,,Pim heeft altijd al een groot hart voor dieren gehad; als kind nam hij al beesten mee naar huis’’, zegt Mieke. Kikkers bijvoorbeeld. In een emmer. ,,Zijn moeder was er niet altijd blij mee.’’ De opvang in Westernieland groeide snel. Mieke: ,,Ze staan hier met gewonde dieren aan het hek.’’ De dierenambulance rijdt af en aan. En nee zeggen, dat is er niet bij. ,,Ook niet als de intake vol zit. Dan bedenken we daar wel weer wat op.’’ Inmiddels brengt de dierenambulance hun de wilde beesten uit Groningen, Drenthe en van de Waddeneilanden.

De opvang van inheemse dieren uit Stad staat op losse schroeven sinds de opvang in de clinch ligt met de Dierenbescherming. Die organisatie fungeert als doorgeefluik voor de gemeente Groningen. Het bedrag dat de gemeente uitgeeft aan opvang van dieren wordt door de Dierenbescherming onderverdeeld. Volgens het stel gebeurt dat laatste niet. Pim: ,,Ik zeg het even kort door de bocht: de Dierenbescherming laat zich betalen voor het werk wat wij doen.’’

De Dierenbescherming zegt zelf aan ‘alle financiële verplichtingen te hebben voldaan’. De twee partijen gaan zo snel mogelijk om tafel, om te kijken hoe ze eruit kunnen komen. Als de gelden gewoon binnenkomen, geeft dat het stel een hoop rust. Pim: ,,Dan hebben we geen zorgen meer dat het voer voor de beesten opraakt.’’

Raadsvragen over verdeling van gelden

De verdeling van overheidsgeld door de Dierenbescherming naar dierenasiels en de dierenambulance moet anders, vindt de Partij voor de Dieren. Die partij stelde eind vorige week schriftelijke vragen aan burgemeester en wethouders van de gemeente Groningen. Volgens de partij moet een bemiddelaar worden aangesteld.

menu