,,Anders zijn is mooi, is prima'', zegt Raisilyn over haar dochter Dinthe.

Het dochtertje van Raisilyn uit Groningen heeft het downsyndroom, maar: Dinthe is gewoon Dinthe

,,Anders zijn is mooi, is prima'', zegt Raisilyn over haar dochter Dinthe. Siese Veenstra

In de stroeve coronasamenleving waarin afstand de norm is, steekt discriminatie gemakkelijk de kop op. Want onbekend maakt onbemind. Vandaar een serie portretten van Groningers en Drenten die een stap extra moeten doen om de wereld bij te benen. Vandaag deel 1: Raisilyn Godfried en haar jongste dochter Dinthe.

Ze had er diep over nagedacht. Raisilyn Godfried ging haar oudste dochter Rosalie uitleggen dat haar zusje Dinthe het downsyndroom heeft.

,,Ik begon te vertellen dat een mens bestaat uit bouwsteentjes. Dat kinderen met Down een beetje anders zijn. Ik zei dat Dinthe wat extra bouwsteentjes had’’, zegt Raisilyn.

Verwachtingsvol keek ze naar haar oudste. Viel het kwartje?

Maar Rosalie fronste bij het verhaal over bouwsteentjes. Met iets van argwaan vroeg ze haar moeder: ,,Waar héb je het over? Dinthe is gewoon Dinthe.’’

Raisilyn (45) zit thuis aan de keukentafel in de Groningse nieuwbouwwijk De Held. Ze schiet in de lach bij de herinnering aan het bouwstenengesprekje. De reactie van haar oudste schudde haar wakker. Als moeder maakt ze geen onderscheid tussen haar dochters, die zijn haar alle drie even veel waard. Ze leert van ze, geniet van ze, schiet uit haar slof tegen ze. Gewoon, een moeder met drie kleine kinderen.

Door het ingewikkelde verhaal dat ze poogde af te steken tegen Rosalie (7), versterkte haar gevoel dat ze Dinthe (5) zo veel mogelijk gewoon wilde laten meedraaien in de buurt, op de crèche en op school. ,,Ik wist ineens dat ik het verhaal van Dinthe luchtig en simpel moest houden.’’

Het verhaal van Dinthe

Herfst 2014. Raisilyn is zwanger van een tweeling. ,,Ik lag in een deuk’’, blikt Raisilyn terug op dat bericht.

Uit de tests blijkt niks bijzonders. De tweeling groeit gestaag en komt met een keizersnee ter wereld.

,,Milou was er als eerste’’, zegt Raisilyn. En trots: ,,Ze lag direct lekker aan de borst.’’

Dinthe komt een minuut later. ,,Frank zag gelijk aan haar gezichtje dat ze Down had. Hij zei dat ook tegen mij, maar ik zei: ‘Doe even normaal, ze is er net’.’’ Even later ziet Raisilyn dat Frank gelijk heeft. ,,Ow ja, toch! Ja, het was zo. Dinthe had Down. Geen probleem.’’

Nee, zegt Raisilyn. Ze schrok niet dat ze een baby’tje met het syndroom van Down had, ze barstte niet in tranen uit, ze maakte zich geen zorgen. Het was wat het was. ,,Ik vroeg om een folder over Down, want ik wist er weinig van. Ik las dat borstvoeding heel goed was, voor de mondmotoriek, voor de oogjes. Twee jaar en vijf dagen heeft de tweeling borstvoeding gehad.’’

Zoektocht om een school te vinden

Dinthe is 5 jaar intussen. Na vier jaar crèche samen met haar tweelingzus in hun wijk De Held zit ze nu op openbare basisschool De Feniks, in buurwijk Gravenburg. ,,De school ziet Dinthe zoals ze is. En de intern begeleider van De Feniks heeft ervaring met kinderen met Down, dat was ons geluk’’, zegt Raisilyn.

Het was een zoektocht om een school te vinden. Die begon toen oudste dochter Rosalie naar school ging. Het moest een school zijn waar later ook haar tweelingzusjes terecht konden, óók Dinthe. ,,We willen graag dat Dinthe bij haar zussen in de buurt is, dat ze opgroeit in een veilige omgeving. Veel kinderen met Down gaan naar het speciaal onderwijs, terwijl het niet hoeft’’, zegt Raisilyn.

Op school gaat het goed. Twee vaste begeleiders wisselen elkaar af, waardoor de leerkracht altijd een extra paar ogen op Dinthe gericht weet. Dat is nodig ook, zegt Raisilyn. ,,Dinthe is bijvoorbeeld nog niet zindelijk. Haar juf heeft echt geen tijd om met haar naar de wc te gaan.’’ Ze somt nog wat problemen van Dinthe op. Ze is niet zo verstaanbaar, ze krijgt logopedie. En ze ziet geen gevaren. ,,Op het schoolplein is ze zomaar afgeleid door een poes, Dinthe is dol op poezen.’’

Maar verder? In sociaal opzicht gaat het goed. Ze heeft speelafspraakjes met klasgenoten. Buurkinderen bellen aan en vragen of Dinthe komt buitenspelen.

‘Dat meisje benoemde wat alle anderen dachten’

Raisilyn zegt dat er genoeg momenten zijn dat ze zich gediscrimineerd zou kunnen voelen. Omdat ze donker is, omdat ze een kind met Down heeft. Ze is er het type niet naar dat zomaar geraakt is. ,,Ik ben trots op wie ik ben, ook op mijn roots. Maar ik zie ook wel dat mijn kinderen opgroeien in een witte wijk. Ik zou willen dat er meer diversiteit was, meer contact tussen verschillende mensen.’’

Ze geeft een voorbeeldje. Ze was onlangs in het winkelcentrum van Paddepoel. Haar dochters ravotten in het speeltuintje met andere kinderen. Ineens merkt een van die kinderen Dinthe op en zegt: ,,Zij is wel heel erg gehandicapt hè?’’

Raisilyn schrok, maar direct erna zag ze de schoonheid ervan in. ,,Dat meisje benoemde wat alle anderen dachten. Openheid is beter dan zwijgen. Door vragen te stellen, breek je het ijs.’’

Ze maakt zich niet druk om hoe mensen Dinthe betitelen. De een zegt dat ze een mongooltje is, de ander noemt haar gehandicapt, een derde zegt dat Dinthe een ongelukkig kindje is.

Financiële overwegingen bleken belangrijker dan diversiteit en inclusie

Het gaat Raisilyn om de benadering. Als het contact er maar is.

,,Anders zijn is mooi, is prima. Dat hoort er gewoon bij. Wat voorop zou moeten staan is wat Dinthe verder helpt’’, zegt Raisilyn.

Dat gaat niet louter vanzelf, daar moet ze voor knokken. Boos worden helpt soms. ,,Zonder dat mensen Dinthe hadden gezien, werd besloten dat de begeleiding om haar naar het basisonderwijs te laten gaan te duur was. Financiële overwegingen bleken belangrijker dan diversiteit en inclusie.’’

Dinthe kon niet beginnen op school. Raisilyn hield Milou ook thuis. ,,Mensen denken altijd dat Dinthe haar zusje nodig heeft. Andersom geldt precies hetzelfde.’’ Haar boosheid had effect. De begeleiding kwam er toch. De tweeling gaat gewoon naar school.

,,Dinthe leert me veel’’, zegt Raisilyn. ,,Ze houdt me een spiegel voor om zonder oordeel in het leven te staan. Ze leert me geduld en tijd te hebben. En ondanks haar Down zit er een kop op. Daar bovenin gebeurt van alles. Hoe kunnen we haar helpen om het beste uit zichzelf te halen?’’

Zorgen over de toekomst heeft ze niet. Dat ziet ze later wel. Dinthe is gezond. Dat is wat telt.

menu