Dit is Dhani Hoekstra (41), de man die stopt met eten tot de aardbevingsellende is opgelost: 'Het wordt steeds meer een bult bakstenen waarin je gevangen zit'

In de tuin op een stoel naast het verkoopbord. Daar bivakkeert Dhani Hoekstra (41) uit Ten Post de komende tijd. Zonder eten. Hij gaat in hongerstaking vanwege de aardbevingsellende.

Zijn moeders roti gaat Dhani Hoekstra (41) het meest missen. „Ze is niet Surinaams, maar dat kan ze wel verdomd lekker maken”, zegt hij glunderend. Dhani gaat vanaf donderdagochtend 9 uur in hongerstaking. Hij stopt met eten totdat er vanuit Den Haag écht hulp komt voor de aardbevingsgedupeerden in Groningen. Echte beloftes. Op papier.

De stoel waar hij op gaat zitten, moet hij nog uitzoeken. Die moet namelijk wel een beetje comfortabel zijn. Maar de plek waar de stoel komt te staan heeft hij al uitgezocht. In de voortuin van de kleine boerderij in Ten Post, waar hij samen met zijn vrouw Simone en haar dochter woont. Pal naast het verkoopbord.

Schattig boerderijtje

Het boerderijtje aan de Rijksweg, gebouwd in 1925, is schattig. Opgetrokken uit wit geschilderde baksteen, versierd met rode kozijnen en afgedekt met een rieten dak. Vanuit de keuken kijken de Hoekstra’s uit op het Groningse platteland waar in de ochtend de mist over het weiland zweeft. Een locatie en een huis waar menig mens op slag verliefd op zou worden.

Zo ook Simone. Zij kwam hier in 2001 wonen, haar dochter groeide hier op. Drie jaar geleden trok Dhani uit Leeuwarden bij haar in. Maar de vlinders die ze voelde voor het huis zijn inmiddels gevlogen. De woning scheurt uit elkaar door de aardbevingen. „Het wordt steeds meer een bult bakstenen waarin je gevangen zit.”


loading

Gescheurd huis met een laag risicoprofiel

Dhani zit aan een stoel in de keuken. Terwijl hij een slok van zijn koffie neemt, drentelt een van zijn drie enorme honden om hem heen. Op tafel ligt een vierhonderd pagina’s tellend dossier over de woning. „De fundering moet compleet hersteld. We hebben 15.000 euro toegekend gekregen, maar dat is bij lange na niet genoeg om het huis veilig te maken. En weet je wat het meest bizarre is? Vorig jaar kregen we een brief waarin stond dat ons huis een laag risicoprofiel heeft. Vertel dat maar aan de scheuren in de wanden hier.”

Want die scheuren, die zitten er. In elke wand van de woonkamer. In de deurpost bij de keuken. Buiten. Overal. Dhani weet niet meer wat hij moet doen. „Ik heb het gevoel dat iedereen buiten Groningen denkt dat de boel nu wel geregeld is, door de beloftes van minister Eric Wiebes over het dichtdraaien van de gaskraan. Maar dat is echt niet zo. Heel veel mensen zitten nog steeds in onzekerheid.”

Financiële problemen

Dhani zit sinds september zonder werk. Hij en Simone hebben allebei een behoorlijke klap gekregen van de aardbevingen. Ze zijn zo in financiële problemen geraakt dat ze uit nood het huis moeten verkopen. Dahni ziet een hongerstaking als enige oplossing. „Het is een noodkreet, een laatste strohalm, een schreeuw om aandacht. Wat moeten we anders?”

Zijn vrouw Simone vindt het vreselijk dat Dhani dit van plan is. „Natuurlijk steun ik hem, maar het is heel erg dat dit nodig is. Ik heb ook wel even aan het idee moeten wennen. Het is wel stoer dat hij dit doet.” Ze heeft het er moeilijk mee. „Er komt nu wel heel veel op ons af.”

loading

Stichting Ons Laand Ons Lu

Het is niet de eerste Groningse hongerstaking. In 2018 stopten Jannie Knot en Jan Holtman met eten, een actie van de Stichting Ons Laand Ons Lu. „Te gek voor woorden”, zegt voorzitter Albert Heidema. „Maar het is nodig.” Hij steunt Dhani en gaat ook zeker bij hem langs als hij eenmaal voor zijn huis zit. Hij heeft wel een tip voor de hongerstaker: „Bereid je goed voor op het feit dat er vanuit de overheid direct gecontroleerd wordt bij hongerstakingen. Daar komt nog best veel bij kijken.”

Zo moet een hongerstaker altijd begeleid worden door een arts, vanwege het risico op permanente lichamelijke en psychische gevolgen. De Johannes Wier Stichting in Amsterdam ziet erop toe dat de juiste protocollen in het geval van een hongerstaking worden gevolgd.

Volproppen met voedsel

Dhani bereidt zich al een paar dagen voor op zijn staking. Wie denkt dat hij zich nu volpropt met roti, heeft het mis. Hij is juist aan het minderen. „Sinds dinsdag eet ik minder. Dan kan mijn lijf alvast wennen.” Slapen doet hij wel gewoon thuis.

Het lijkt alsof hij er heel goed over nagedacht heeft. „Ik moet gewoon iets doen. Voor alle Groningers die nog in onzekerheid zitten, maar ook voor mijn gezin. Het gaat vast heel moeilijk worden. Maar het weegt niet op tegen de ellende die we al hebben meegemaakt.”

En zijn voorlopig laatste maal? Wordt dat nog iets speciaals? „Nee hoor. Gewoon een normaal ontbijtje.”

menu