Doldwaze dagen in V&D

Op het raam bij de hoofdingang van V&D staat in groene graffiti ‘jammer’. De rolluiken zijn voor de helft open, maar de glazen deuren zijn nog dicht. Het is kwart voor tien. Voor de winkel staan meer dan honderd mensen. Jong en oud, voorzien van grote lege winkeltassen, staan klaar om het karkas van V&D leeg te pikken.

‘Aanvallen!’

De uitzendkrachten die extra zijn ingezet, dragen een wit shirt en zwarte broek, net zoals de échte V&D-medewerkers altijd aan hebben gehad. Alleen het sjaaltje om de nek mist. Vestigingsdirecteur Eric Bos staat bij de ingang. Het is voor het oude personeel wrang om de wachtende mensen te zien staan. Eerst waren ze er niet, nu wel. ,,Ik snap het wel van het publiek’’, zegt Bos. ,,Het zijn scherpe prijzen. V&D had te lang veel te weinig te bieden. Maar er lagen heel mooie nieuwe plannen klaar. Die kwamen alleen te laat.’’ De nieuwe plannen waren al wel in werking gezet. ,,Vorige week werd een hele lading nieuwe kostuums bezorgd. Die hangen nu afgeprijsd tussen de kleding.’’

Als de deuren om klokslag tien uur opengaan, stormen de koopjesjagers joelend naar binnen. ,,Aanvallen!’’, roept iemand. Binnen vijf minuten hebben de eerste vrouwen hun armen vol kleding. Even lijkt het een soort prijzencircus. Maar feestelijk is het niet. De andere etages zijn een sneu gezicht. In de kelder staan een paar kunstkerstbomen en ligt wat kerstversiering. Het doet in geen enkel opzicht denken aan de magische kerstafdeling van vroeger. De resten van de schoolcampus liggen er verloren bij. Een paar rollen kaftpapier, wat schriften en etuis.

Chaos

Om kwart over tien klinkt het eerste bericht over de speakers. Een jongetje is in de drukte zijn ouders kwijtgeraakt. Inmiddels staan er rijen met moeders en kinderwagens voor de deuren van de liften. Op de roltrap struikelen mensen over elkaar heen. In de hoek van de derde etage staan mannen kleren te passen.

Achter de kassa’s staan onbekende gezichten. ,,Het is half om half. Er werken vandaag zo’n vijftig mensen. De helft is oud-medewerkers die hier minder dan twee jaar hebben gewerkt. De rest komt van uitzendbureaus. Ons vertrouwde personeel wilde heel graag werken, maar dat mocht niet’’, zegt Bos. Alleen personeel dat korter dan twee jaar bij V&D heeft gewerkt, mocht terugkomen. Mensen met vaste contracten zouden recht hebben op een transitievergoeding. ,,Dat zou veel te duur worden’’, zegt Bos.

Op de eerste etage staat het oude meubilair. Een hoek is volgepropt met oude paspoppen. Ook die zijn te koop. Een vrouw gooit de onderdelen van een kinderpaspop in haar zwarte mandje en loopt er trots mee weg. Een paar jongens maken selfies met de naakte mannequins.

‘Het is nu echt over’

In de rij van een van de kassa’s staan de zussen José en Yvonne Arends. ,,We hebben alleen kinderkleding en speelgoed gehaald’’, zegt José. ,,We gaan niet meer voor onszelf kijken. We willen zo snel mogelijk weer weg, het is veel te druk.’’

Yvonne voegt toe: ,,Het is heel jammer. Wij kwamen hier altijd.’’

Oud-medewerkers komen afscheid nemen van de winkel, winkelen willen ze niet. Ze geven elkaar een dikke knuffel. Jeffri Buikema werkte twaalf jaar in het warenhuis. ,,Het ruikt niet meer naar V&D, er hangt geen La Place-baklucht. Het is bizar. Ik heb heel erg de neiging om mensen te helpen.’’

Ex-collega Wilma Addicks lacht: ,,Marjolein Oostinga heeft daar ook last van. Ze liep net naar een klant om te zeggen dat hij een maatje groter moet hebben van een T-shirt.’’ Emmy van der Mark kijkt om zich heen. ,,Ik heb hier 26 jaar gewerkt. Het is nu echt over.’’

Het V&D filiaal in Assen opent vrijdag om 10:00 de deuren.

menu