Youri Conquet uit Kolham woont sinds vorig jaar in de Franse stad Grenoble, op de campus van de universiteit waar hij internationale betrekkingen studeert.

Youri Conquet uit Kolham wordt 20 in 2020: 'Ik ben een Groningse jongen in Frankrijk'

Youri Conquet uit Kolham woont sinds vorig jaar in de Franse stad Grenoble, op de campus van de universiteit waar hij internationale betrekkingen studeert. Foto: Corné Sparidaens

In de rubriek 20 in 2020 vertellen jongeren die zijn geboren in het jaar 2000 over hun leven. Wat doen deze (bijna-)twintigers, wat houdt hen bezig en hoe zien zij de toekomst? Vandaag Youri Conquet uit Kolham. Hij wordt 20 op 27 december.

Ik ben geboren op de Groningse klei, in Kolham, waar ik tot 2006 heb gewoond. Maar toen besloot mijn moeder naar de Ardèche te verhuizen om in het dorp Jaujac een camping te beginnen. Mijn vader bleef in Groningen. Ik ging met mijn moeder naar Jaujac. Op mijn elfde vloog ik alleen van Marseille naar Amsterdam. Daar word je onafhankelijk van.

Het was wennen, in het begin. Ik had nog nooit bergen gezien, ik vond het landschap eng. Toen ik op mijn vijfde voor de eerste keer naar een Franse school ging, wilde ik ontsnappen. Ik sprak geen woord Frans. Gelukkig was er een ander jongetje, dat alleen Portugees sprak, dus meester Philippe leerde ons tegelijkertijd Frans.

Internationaal leven

Sinds vorig jaar woon ik in Grenoble, op de campus van de universiteit waar ik internationale betrekkingen studeer.

Ik ben tussen twee landen opgevoed, ik weet wat het is om internationaal te leven. Mijn vader heeft een Curacaose achtergrond, dus ik heb Nederlandse, Franse en Curacaose invloeden.

Politiek interesseert me. Ik was in 2017 betrokken bij de partij van president Macron, het was heel interessant om te praten met mensen uit de stad en op het platteland over hoe zij de toekomst zagen. In Marseille is veel armoede. Iedereen hoopte op een nieuwe, frisse wind. Maar Frankrijk blijft het land van de politici die bijna 80 zijn.

loading

Corona

Ik ben positief ingesteld, ambitieus. Ik heb ook het gevoel dat mensen in Nederland gelukkiger zijn, dat is ook zo volgens de Verenigde Naties.

Ik had echt zin in dit jaar waarin ik 20 zou worden. Toen kwam de corona en alles viel stil. Frankrijk ging drie maanden lang in strenge lockdown. Je mocht alleen naar buiten als je een papiertje bij je had waarop stond waar je naartoe ging en waarom, er waren veel controles, je moest altijd je paspoort bij je hebben.

We hoorden op een vrijdag in maart dat alles dicht zou gaan, ik had nog een weekend om bij mijn moeder in de Ardèche te komen. Er was paniek, sommige studenten komen uit China, zij konden niet zo snel meer thuis komen en moesten op hun kamertjes blijven.

In Frankrijk moet ik een masker dragen in winkels. Dat dat hier niet hoeft, was wel even wennen. Dat er mensen zijn die ertegen zijn, vind ik onzin. Ik vind het mooi dat mensen demonstreren, mensen zijn geen robots, maar corona is echt geen grap. Toch denk ik dat het allemaal goed komt. Als we hoop houden en optimistisch blijven, is de kans op een goede afloop groter.

Deze tijd

Ik denk dat we geluk hebben dat we in deze tijd van democratie en vrijheid leven. En ik denk dat het wat dat betreft de goede kant op gaat met de wereld. De Arabische Lente, de protesten in Wit Rusland, in Saoedi-Arabië mogen vrouwen nu auto rijden. Ik werd diep geraakt door Black Lives Matter. Ik heb een kleurtje, maar ik ben er nog nooit uitgepikt. Mijn kleine Franse dorp is heel multi-culti. Ik vind het vreselijk wat in Amerika gebeurt.

Als het gaat om sociale hulp, ben je beter af in Frankrijk. Ik hoef mijn studiebeurs niet terug te betalen. In Nederland zou ik me in de schulden moeten steken. Maar hoe de Nederlandse politiek in elkaar zit, de coalitievorm, vind ik weer oké. Frankrijk is meer als Amerika: links tegen rechts.

De FC

Ik was, en ben, een Groningse jongen in Frankrijk. Ik kijk elk weekend naar de FC, luister vaak naar RTV Noord, toen we de KNVB-beker wonnen ging in Jaujac de Groningse vlag uit. Ik voel me overal thuis, maar ik neem Groningen en de FC overal mee naartoe.

Dankzij Robben kent iedereen nu FC Groningen. Toen hij bij de club kwam, kreeg ik wel duizend appjes: oooo, nu weet ik waar Groningen ligt. Soms zit ik in Frankrijk naar de webcam op de Grote Markt te kijken, gewoon om te kijken wat voor weer het in Groningen is.

Ik leer Fransen Groningse woorden: dat je moi moet zeggen bijvoorbeeld. Want in Groningen liggen mijn wortels, dat wordt nooit anders. Maar als ik in Nederland ben, wil ik na twee dagen terug naar Frankrijk. En andersom ook. Mijn fysieke thuis is in Frankrijk, zou je kunnen zeggen, en Nederland is mijn innerlijke thuis.

Ik ben een Groninger in Frankrijk en een Fransman in Groningen. Ik reis naar Frankrijk met Brinta en stroopwafels, ik kom naar Nederland met kastanjepuree in mijn tas. In Groningen mis ik de zon en de Franse geitenkaas. In Frankrijk mis ik stamppot, roti, dan heb ik ineens zin in kibbeling met remouladesaus en in het eerste harinkje, bij mijn oma in Kolham op de bank.

Maar ik vind het echt alleen maar leuk om tussen twee landen te leven. Daar leer je van dat iedereen anders is. En dat dat oké is.

 

Word je dit jaar 20 jaar en wil je meedoen aan deze rubriek? Opgeven kan via 20in2020@ndcmediagroep.nl .
 

menu