Annemarie de Vries kampt met een chronische dwangstoornis. ,,Ik laat me niet nog een keer onderuit schoppen door de dwang, door de corona."

Een dwangstoornis in tijden van corona. Premier Rutte adviseerde: was je handen stuk. Dus dat doet Annemarie

Annemarie de Vries kampt met een chronische dwangstoornis. ,,Ik laat me niet nog een keer onderuit schoppen door de dwang, door de corona." Foto: Niels Westra

Corona is een gevaarlijke trigger voor het ontwikkelen van een dwangstoornis. Ervaringsdeskundige Annemarie de Vries raadt iedereen met symptomen aan hulp te zoeken. ,,Sluit je niet op.”

‘Was je handen stuk’, luidt het advies van premier Mark Rutte elke keer weer op zijn persconferenties. Zo’n boodschap vat Annemarie de Vries bijna letterlijk op. ,,Ik was mijn handen dan bijna stuk. Als er wordt gezegd dat je twintig seconden je handen moet wassen, dan wordt dat bij mij meteen iets heel magisch. Dan móet het handen wassen ook twintig seconden duren, anders gaat het niet goed.”

De Vries kampt al twintig jaar met een dwang- en angststoornis, die zich onder meer uit in smetvrees en controledwang. De 40-jarige Drachtster was er vroeger van overtuigd dat ze hiv of aids had. ,,Een irreële angst, want ik leef als een non, als je begrijpt wat ik bedoel.”

Iets onzichtbaars

Door haar stoornis is ze arbeidsongeschikt. Ze was na een terugval al in therapie in Groningen toen in maart het coronavirus uitbarstte in Noord-Nederland. ,,Dat virus heeft mij ontzettend gepakt, juist omdat het gaat om iets onzichtbaars, omdat je iemand kan besmetten. Dat maakt het een trigger om volledig in door te slaan.”

De Vries haar angst om iemand anders ziek te maken, was dit keer een reëel gevaar. Als reactie sloeg ze echter door. Ze sloot zichzelf op en ging contact steeds meer uit de weg. ,,Mijn moeder woont bij mij om de hoek, die heb ik tweeënhalve maand niet gezien. Dat is nog nooit voorgekomen in ons leven.” Haar 68-jarige moeder zit driedubbel in de risicogroep: zestigplus, chronische ziekte en overgewicht. ,,Maar zij staat er veel nuchterder in dan ik.”

Toen de maatschappij al lang weer geleidelijk ‘open’ was gegaan, durfde De Vries het uiteindelijk op 28 juni aan haar moeder een knuffel te geven. ,,Het was een cadeau voor mijn veertigste verjaardag. Juist als je zo diep in de put zit, heb je een schouder nodig. Dan snak je naar een knuffel.”

Het belang van contact

Met dank aan de therapie en medicatie (antidepressiva) kwam ze er weer aardig bovenop en kon ze in september voor twee dagdelen per week aan de slag bij AanZet, een vrijwilligersorganisatie voor en door mensen met psychische kwetsbaarheid. Net toen kwam de tweede golf op. Toch besloot AanZet het kantoor in Leeuwarden open te houden, om de doelgroep niet opnieuw te laten vereenzamen.

,,Contact is zo belangrijk”, zegt De Vries. ,,Ik laat me niet nog een keer onderuit schoppen door de dwang, door de corona. Dat is hard werken, soms kom ik letterlijk heel moe thuis, maar dat is het waard.” Het was in Leeuwarden aanvankelijk schrikken. Met al die afzetlinten op kantoor, en dan ook nog verplicht een mondkapje dragen. ,,Als de telefoon gaat, dan kijk ik eerst naar het toestel en denk ik: daar heeft gisteren nog iemand aan gezeten, daar kan het coronavirus op zitten. Maar dan neem ik toch op, dan verkies ik het leven naar mijn waardes boven het leven vanuit angst.”

De Vries denkt dat door het coronavirus veel meer mensen dan normaal een dwangstoornis ontwikkelen. Als ervaringsdeskundige raadt ze deze mensen aan hulp te zoeken. ,,Schaam je niet. Het is belangrijk erover te praten, dat heeft mij ook geholpen.”

menu