Elke Venekamp.

Elke Venekamp uit Groningen wordt 20 in 2020: 'We zijn toch gewoon groepsdieren?'

Elke Venekamp. Foto: Corné Sparidaens

In de rubriek 20 in 2020 vertellen jongeren die zijn geboren in het jaar 2000 over hun leven. Wat doen deze (bijna-)twintigers, wat houdt hen bezig en hoe zien zij de toekomst? Vandaag Elke Venekamp uit Groningen.

Vechtpartij

,,Laatst, om half vijf ’s nachts, zag ik twee mannen vechten op straat. Dus ik sprong ertussen en riep ‘Stop! Stop!’ Maar woorden hielpen niet, dus ik probeerde ze uit elkaar te trekken. Ik dacht, als dit zo doorgaat, slaan ze elkaar gewoon dood. Die ene was al bont en blauw in zijn gezicht. Op den duur kwam er nog een meisje bij en toen we riepen dat we de politie zouden bellen, hielden ze op. Die mannen waren tussen de 30 en 50, denk ik, en ik 19. Mijn vader was niet blij toen ik het vertelde, en hij had misschien achteraf wel een punt. Wat me opviel was: alle voorbijgangers reden door. Verschrikkelijk vind ik dat. In deze samenleving is iedereen op zichzelf gericht. Maar we zijn toch gewoon groepsdieren?’’

Ik hou van actie

,,Ik wil zuster worden. Zuster, zo noemden ze me tijdens mijn stage in het zorgcentrum, en zo voel ik het ook. Ik doe hbo-verpleegkunde, en ik wist al vanaf mijn 14de dat ik de zorg in wilde. In mijn familie zijn veel vrouwen verpleegkundige, dat scheelt ook. Geneeskunde heb ik overwogen, maar ik ben praktisch, ik hou van actie, in tegenstelling tot mijn broer die biologie studeert en goed is in theorie leren. Ik zou later graag op de spoedeisende hulp werken, of op een ambulance. Mijn vader is beeldend kunstenaar, mijn moeder actrice, ik speel piano en ik zing graag. Maar ik vind mezelf niet geschikt voor een leven als kunstenaar. Ik hoef die schijnwerpers niet, bekend zijn lijkt me niks. Je kunt je werk nooit uitzetten, en dat wil ik wel graag.’’

Tussenjaar

,,Vorig jaar, na mijn vwo-diploma, nam ik een tussenjaar. Ik had behoefte aan pauze, aan iets doen dat me gewoon leuk leek. Ik ben met twee vriendinnen door Vietnam, Maleisië, Singapore en Indonesië getrokken. Ik hou van Indonesië, van de openheid en vrolijkheid van de mensen daar. Die reis was een duur grapje, maar ik heb de reis zelf bij elkaar verdiend met supermarktwerk, oppassen, schoonmaakklussen, en theaterproductiewerk voor de voorstelling Sneuwitje en een stuk of zeven Dwergen .’’

loading

Gek getal

,,Ouder worden, ik snapte nooit wat mensen daar nou erg aan vonden. Maar 20… ik vind het best een gek getal. Het is natuurlijk een nieuwe natuurlijke stap, maar ik vind het leven wel een beetje snel gaan. Ik had best wel in de jaren 70 of 80 jong willen zijn. Ik zie heus het positieve wel van de tijd waarin ik opgroei, maar iedereen pakt zo snel de telefoon. Ik app liever niet met mijn vrienden. Die wil ik in het echt spreken, hun reacties zien. Anders heb je toch bijna niks om over te praten?’’

Ik zie wel

,,Als kind struikelde ik veel en verzwikte vaak iets. Een tijd geleden werd bij mij het Syndroom van Marfan geconstateerd; een zeldzame bindweefselafwijking. Ik was blij dat er een diagnose was. Maar ik ben opgegroeid met het idee dat ik gezond ben, dus ik vergeet het nog steeds heel snel. Een fysiek zware baan, een grote buitenlandse reis; ik doe het gewoon, ik zie wel of ik het trek of niet. Ik heb geen zin om mijn leven erop aan te passen.’’

Op kamers

,,Sinds een paar maanden woon ik op kamers, samen met vier vrienden. Superleuk! Ik was er goed op voorbereid, ik kan alles, koken, schoonmaken, de was doen. En ik repareer de kleren van de jongens, ik ben de enige die dat kan. Ik ben niet actief op zoek naar een relatie, ik heb het niet nodig om blij te zijn. Als ik nu mijn leven zou moeten samenvatten in één woord dan is dat: geluk.’’

menu