Esther van Daatselaar zag haar vader Koos worstelen met corona op de intensive care. Een ontluisterende inkijk: 'Hij appte nog dat hij snel naar huis kon'

Koos van Daatselaar, 6-9-1949 – 24-11-2020.

Wekelijks overlijden meer dan zeventig mensen in Nederland aan corona. Vaak kunnen de nabestaanden niet eens goed afscheid nemen. Zoals bij de 71-jarige Koos van Daatselaar uit Alteveer.

Esther van Daatselaar zag haar vader worstelen op de intensive care. ,,Naast hem lag iemand van 39, 40 jaar. Een arts zei dat verderop een vader en een dochter allebei waren overleden. Ik dacht zelf ook, dit overkomt mij niet maar vooral oudere mensen met onderliggende kwalen. Tot je er zelf midden in zit. Ik heb jonge, fitte mensen zien veranderen in een moe hoopje ellende.’’

Oud-verzekeringsadviseur Koos van Daatselaar stond volop in het leven. ,,Hij fietste, biljartte, kaartte, was eigenlijk altijd bezig. Het jaar ervoor heeft hij mijn huis nog gebouwd.’’

Covid-afdeling

Dinsdag 20 oktober werd hij ziek. De donderdag zou hij zich laten testen maar ging zo snel achteruit dat daar geen tijd meer voor was. Hij moest rechtstreeks naar de covid-afdeling van het ziekenhuis. Eerst leek hij snel op te knappen met de toegediende zuurstof. ,,Hij appte nog dat hij snel weer naar huis kon, daar ging iedereen ook vanuit.’’

Maar plots ging hij snel achteruit. ,,Woensdag 28 oktober mocht ik bij hem op bezoek. Helaas met beschermende kleding waardoor hij mij eerst niet eens herkende. We hadden geen idee wat ons te wachten stond dus ik zei vrolijk tegen mijn vader: ’Dit komt wel goed hoor pap, hou je taai en zie je morgen weer!’ Nog geen uur later wordt er gebeld door de intensive care. ‘Er is geen tijd te verliezen, je vader gaat nu aan de beademing.’ Op zo’n moment sta je perplex.’’ loading

Dagboek

Haar vader mag nog even met haar moeder bellen voor hij in coma gaat. Daarna volgen 27 zware dagen op de ic. Op advies van het ic-personeel houdt de familie een dagboek bij. Een fragment:

Donderdag 5 november 2020

Lieve pap,

Ik val gelijk maar met de deur in huis: mam en Michel hebben ook Corona. Ik mag niet naar ze toe en zij ook niet naar jou. Natuurlijk houden we veel contact over de telefoon en de app, maar het is toch anders. Mam heeft tot nu toe nog milde klachten, maar Michel is een ander verhaal. Hij is erg duizelig en slaapt heel veel. Soms wilde ik dat ik ook even kon slapen, maak me maar wakker over een maand, dan hoor ik het allemaal wel. Maar dat kan niet en zou ook niet eerlijk zijn. Kop derveur toch pap?

Natuurlijk ben ik vandaag weer bij je geweest. Je zuurstof staat vandaag op 65, maar de druk hebben ze wel hoger gezet. Je morfine daarentegen kon ietsje minder (ik let goed op, ik kan er al bijna aan het werk ). Toch vertelden ze dat het zuurstof nog steeds niet goed wordt opgenomen en dat ze je vanavond op je buik willen gaan leggen. Het schijnt dan dat je longen verder open gaan staan, waardoor het zuurstof beter opgenomen kan worden. Ik vind die hele buikligging maar niks, maar goed als het helpt, dan moet het! Je gaat trouwens ook naar een andere kamer, je ligt nu nog alleen, maar het wordt te druk pap. Je krijgt vanaf morgen een kamergenoot. Misschien ook wel gezellig, maar denk niet dat jullie veel tegen elkaar gaan zeggen. Flauwe opmerking weet ik ook wel, maar jij zou hetzelfde doen. Ik bel vanavond nog even de intensive care of het gelukt is met het draaien. Laten we alsjeblieft hopen dat dit dan helpt. Wij missen je hier…. Tot morgen pap!
 

Maar het loopt anders. ,,De mensen van de ic dachten ook dat zijn lichaam zich er wel doorheen zou vechten. Hij had het daarvoor, op de verpleegafdeling zo benauwd. ‘Alsof ik een halsband om heb die steeds strakker wordt aangetrokken’, zei hij. Vlak voor hij de ic op ging was hij heel somber, hoorde ik later van mijn moeder. ‘Ik ga het niet redden’, heeft hij tegen haar gezegd. Dat was meer de angst, zeiden de mensen van de ic nog.’’

Op 24 november overleed hij. ,,En dan zie je dat zo veel mensen het hebben over coronamoeheid, en dat ze de maatregelen niet volhouden. Ik zie in mijn omgeving ook veel mensen die er totaal niet mee bezig zijn. Dat had ik ook tijdens de eerste golf. De realiteit is hard, keihard.’’

menu