Ze zijn broer en zus, geworteld in Groningen, de stad waar ze zijn geboren en getogen. Uitzetting naar Armenië hangt Nunë (9) en Davit (7) boven het hoofd. Hoe gaat het met ze?

Ze wonen met hun vader en moeder in de Oosterparkwijk in Groningen. Daar gaan ze ook naar de kerk: de Oosterkerk. Via de kerk kennen ze een hoop mensen, die veelal kiezen voor christelijke basisschool Het Palet in Beijum.

Zo ook Nunë (9) en Davit (7). Vandaar dat zij elke dag drieënhalve kilometer fietsen van huis naar school en vice versa. Hollandse jongens smelten niet.

Maar precies hier wringt de schoen. Nunë en Davit mogen dan in weer en wind door Groningen fietsen, perfect Nederlands spreken, moeiteloos kunnen oplepelen dat de Martinitoren bij Groningen hoort en die grote hond bij het station van Assen - Nederland is niet hun land, zo schrijven de regels voor.

Davit heeft, zoals alle andere kinderen uit groep 3, net de beginselen van het schrijven onder de knie gekregen en Nunë leest al sinds ze een kleuter was. ,,Ik kon veel eerder lezen dan jij’’, zegt ze met gevoel voor competitie tegen haar broertje.

--------

Nederlandse familie

Zoet gaan Nunë en Davit aan tafel zitten kleuren. Ze zijn met hun vader op bezoek bij Edwin Westra (31) in Beijum. Edwin is hun oom; hij is een van de vier Groningse ooms die ze hebben.

Dat komt zo.

Edwins moeder Martha, die sinds jaar en dag naar de Oosterkerk aan de rand van de Oosterparkwijk gaat, ging op bezoek bij een kennis in de Oosterpark. Ze liep door de wijk en Tigran (43) en Ani (29) (de ouders van Nunë en Davit) zagen haar lopen. Ze tikten op het raam en wenkten haar binnen.

loading

,,We zaten maar steeds thuis, we hadden niks te doen’’, zegt Tigran over dat moment in 2012. Martha Westra kwam koffie drinken, de week erop nam ze haar man Siep mee en sindsdien is er geen week voorbij gegaan of ze zagen elkaar. Communiceren was in het begin vrijwel onmogelijk, met handen en voeten leerden ze elkaar begrijpen.

,,Mijn moeder vond ze onmiddellijk lief’’, zegt Edwin. ,,Mijn ouders zijn de Nederlandse opa en oma voor Nunë en Davit geworden. Mijn vader heeft zich er heel erg voor ingezet dat de kinderen hier kunnen blijven.’’

Zes weken geleden stierf opa Siep plotseling. Edwin zegt daarover: ,,Wij als vijf zoons hebben hem naar zijn laatste rustplaats gedragen.’’

Edwin doelt daarmee op zichzelf, zijn drie biologische broers en zijn Armeense broer Tigran. ,,Het is heel raar. Familie krijg je, maar Tigran hebben we gekozen. Hij voelt als familie.’’

------

Nog nooit in Armenië geweest

Davit verlaat de keukentafel. Hij wil even op schoot bij zijn vader. Hij heeft een beetje buikpijn.

Niet veel later vertelt hij over de filmpjes van Old Squad die hij graag kijkt en dat hij Toca World speelt op de i-Pad. Hij zit, net als zijn zus, op judo. Hij laat in de gauwigheid zien dat hij de split kan. ,,Ik kan de handstand niet tegen de muur, maar wel los’’, deelt hij mee.

Nunë kan de split beter, zegt ze. Ze is immers ouder! En ze heeft op turnen gezeten. Ze vertelt dat ze heeft voorgelezen uit de bijbel op de begrafenis van opa Siep. En dat ze hem mist.

,,Ik heb twee Armeense oma’s en één Armeense opa. Mijn moeders vader is vermoord toen ze twee jaar was’’, zegt Nunë.

Ze heeft haar oma’s en opa nooit in het echt gezien, want ze is nooit in Armenië geweest, haar broertje evenmin. Ze kennen het land uit de verhalen van hun ouders die er ruim tien jaar geleden vandaan vluchtten. Ze spreken de taal niet en het Armeense alfabet is voor hen een soort Chinees.

Toch is de kans groot dat ze met hun ouders mee ‘terug’ moeten naar dat land op 3300 kilometer afstand van Nederland. Alle asielaanvragen die hun ouders afgelopen jaren deden zijn afgewezen. Ook voor de kinderpardonregeling komen Nunë en Davit niet in aanmerking.

,,In augustus hadden ze gezegd dat we naar Armenië moesten. En vlak voor Kerstmis nog een keer’’, zegt Nunë.

-----

‘Het is levensgevaarlijk’

Hun vader spreekt van een spannende tijd. De zorgen over de toekomst breken zijn nachten.

Over het waarom van zijn vlucht uit zijn vaderland wil hij amper iets kwijt. ,,Ik wil niet achterom kijken, maar vooruit’’, zegt hij. ,,We zijn om politieke en persoonlijke redenen vertrokken.’’

loading

Hij zegt dat Armenië als veilig wordt bestempeld door de IND, de Immigratie- en Naturalisatiedienst die alle aanvragen beoordeelt van vreemdelingen die in Nederland willen blijven. Hij begrijpt dat niet. ,,Armenië is in oorlog met Azerbeidjan. Ik kan niet terug, ik wil daar niet eens over denken want het is geen optie. Het is levensgevaarlijk.’’

------

‘Die buitenlanders teren op ons geld’

Natuurlijk, hij mist het land waar hij vandaan komt. ,,Ik hield van Armenië, van de straatstenen tot de lucht. Net zoals mijn kinderen van Nederland houden’’, zegt hij.

Hij was er vroeger diamantslijper en stenenzetter. ,,Hij hoeft maar iets te zien en hij maakt het’’, zegt Edwin over zijn Armeense broer.

Edwin weet dat veel mensen van mening zijn dat ‘die buitenlanders op ons geld teren’. ,,Deze mensen krijgen niks. Stichting Inlia heeft een huis voor ze geregeld, ze krijgen geen uitkering. Wij als vrienden en familie zorgen dat ze elke maand genoeg geld hebben om te kunnen leven. En Tigran mág niks doen zo lang hij geen verblijfstatus heeft. Zodra hij die heeft, heeft hij werk. Ik weet dat hij al drie banen aangeboden heeft gekregen.’’

------

Petitie

Davit maakt een plakwerk met stickers van Playmobil. Nunë tekent Elsa van Disney-film Frozen . Ze horen alles wat hun vader vertelt. Zodra het woord ‘petitie’ valt, weet Nunë te vertellen dat het een ingewikkelde petitie is.

Edwin zet dat even recht. ,,Mensen moeten iets meer vragen beantwoorden, maar binnen een minuut is de petitie getekend. We zitten nu op 25.000 handtekeningen. Als de petitie 40.000 keer getekend is, kunnen we inspreken in de Tweede Kamer. Ik gun die kinderen dat ze kind kunnen zijn.’’

Tigran knikt. ,,Ik hoop dat het goed komt’’, zegt hij.

-----------

Petitie: www.laatzeblijven.nl


Je kunt deze onderwerpen volgen
Groningen