Geert Schreuder uit Onstwedde tekent ‘de dingetjes van de natuur’ in tijden van corona

Geert Schreuder: ,,De wereld is anders tijdens corona, wij gaan ons anders voelen.'' Foto: Geert Schreuder

Hij spreekt van ‘dingetjes’, zoekt het in het kleine. Een hommel, mussen, een kersetakje. Schilder Geert Schreuder (71) uit Onstwedde maakt tijdens de ‘intelligente lockdown’ elke dag een tekening van de natuur waarin het hoe dan ook lente wordt, corona of geen corona.

De tekeningen worden geplaatst op Facebook en Instagram. Tot een nog onbekend moment volgt Schreuder de natuur die onverstoorbaar doorgaat met ontluiken, groeien, bloeien en voortplanten. Schetsjes van troost tussen alle menselijke ongemakken, angsten en twijfels.

,,Een intrigerend contrast. Het opkomende voorjaar loopt in 2020 parallel met een werelddrama dat ingrijpend is voor de mens, maar totaal onbelangrijk voor de bloemetjes.’’

loading

Schilder op het eigen erf

De cyclus van het leven, het komen en gaan van de seizoenen, fascineert al een leven lang. Geert Schreuder, opgegroeid in Stadskanaal en al bijna vijftig jaar wonend in Onstwedde, staat bekend als ‘schilder van het landschap’, maar de blik blijft nu beperkt tot het eigen erf.

Hij schildert niet alleen naar waarneming, maar ook wat dat met hem doet. ,,De wereld is anders. Wij gaan ons anders voelen. De media staan vol met berichten over corona. Het houdt je bezig en tegelijkertijd gaat buiten alles doodgewoon zijn gang. Dat is vreemd, fascinerend en leuk.’’

loading

Fluisteren met inkt

Het project komt ook een beetje voort uit het nietsdoen. ,,Ach ja, je zit een beetje met de ziel onder de arm. Je kunt niet uitgebreid andere dingen doen. De wereld van de natuur die, parallel aan onze wereld, gewoon doorgaat spreekt aan. Ik ben een plaatjesmaker, dus ben ik begonnen met het tekenen van die dingetjes.’’

Zijn toets geldt als dynamisch, zijn kleuren als hevig en zijn verfstreken als druipend. Het woeden der elementen in het land om hem heen wordt doorgaans gevat in grote slagen, maar de tekeningetjes zijn fragiel. Het is bijna fluisteren met inkt.

Een takje of bloemetje

De ene keer plukt hij een takje of bloemetje uit zijn tuin, een andere keer maakt Schreuder een foto. ,,Vogeltjes blijven nooit zo lang zitten. Een vooropgezet plan of schema is er niet. Ik kijk wat rond, bezie wat bloeit of op het punt staat uit te komen en probeer het vast te leggen. Het gaat om wat er op mijn erf is, want ik kan er nauwelijks van af. Maar ook daar groeit van alles.’’ loading

Blijven verbazen

Een enkele keer is er de blik op een ruimer landschap, liever beperkt hij het tot ‘die handzame dingetjes’. Mensen reageren doorgaans op een vergezicht, of op een mooie bloem, voor hem is een knop die nog niet is uitgekomen net zo spannend.

Zoals de schrijver Belcampo zich zijn hele leven is blijven verbazen over de mens en de wereld, zo is dat bij Schreuder een standaard gemoedstoestand. Het voorjaar, de wedergeboorte van flora en fauna, voelt jaarlijks als een klein wonder. En tijdens corona nog meer.

loading

Schoonheid dichtbij

,,Onze samenleving komt tot stilstand, de wereld niet. De lente verloopt gelijk aan die van vorig jaar, de natuur draait gewoon door. Wij moeten onszelf, al dan niet tijdelijk, opnieuw uitvinden. Ik zie met genoegen hoe creatief mensen zijn. Veel blijkt mogelijk. Er worden dingen uitgevonden die niet uitgevonden zouden zijn als dit niet aan de orde was geweest. De beperking daagt uit tot inventiviteit. En we zoeken de schoonheid dichterbij.’’

menu