Groningers en Drenten in het buitenland: voor anker in het Suezkanaal of met kunst- en vliegwerk terug naar Zweeloo

Esther Klaver en Piet Boorsma uit Groningen zitten nog wel even vast in het Suezkanaal.

Vanuit alle hoeken van de wereld proberen noorderlingen terug te keren naar huis. Sommige reizigers lukt dat (met kunst- en vliegwerk) en anderen kunnen geen kant op.

Wijn proeven, leeuwen en olifanten zien, het Cape Town Jazz Festival bezoeken. Zo ongeveer hadden drie echtparen uit Aalden en Zweeloo zich hun rondreis door Zuid-Afrika voorgesteld. Er kwam niks van terecht. In plaats daarvan werd nadat het land de lockdown afkondigde hun huurauto afgepakt en moest Simone Meijer haar 50ste verjaardag in quarantaine vieren, op 13.000 kilometer afstand van huis.

Vorige week wisten Harrie en Suzanne Binda, Henk en Simone Meijer en Jos en Danielle van Veen een plek te regelen op een van de vier noodvluchten van KLM. Het werd een ommelandse reis van bijna een etmaal, via het eiland Reunion, dat middenin de Indische Oceaan ligt. Eind vorige week was dan de echte ‘reunion’ met de gezinnen in Drenthe. ,,Een heftig weerzien met de familie”, laat Bert Bakker namens de families weten.

‘In het zicht van de haven’

Toen Esther Klaver (47) en Piet Boorsma (64) in augustus 2018 aan hun zeilreis begonnen, bestond Covid-19 nog lang niet. De Groningse avonturiers stapten op het Polynesische eiland Tonga op een zeilboot van een Canadees, om het schip voor hem naar de Middellandse Zee te varen. Met nog drie dagen varen naar Turkije voor de boeg liggen ze vast in het Egyptische Ismailia, in het Suezkanaal. ,,In het zicht van de haven, zo voelt het toch wel een beetje”, zegt Klaver. Alle havens op de route zijn dicht en ook sommige wateren zijn verboden gebied. ,,Ze dreigen hier met boetes en zelfs met gevangenisstraffen.”

Franse en Duitse gezelschappen met wie ze in de jachthaven liggen, willen het er op wagen. Die maken plannen om in 10 dagen naar Sardinië te varen. ,,Voor ons is dat geen optie. De omstandigheden op de Middellandse Zee zijn nog verre van ideaal. Harde wind uit het westen”, zegt Klaver. ,,We blijven in elk geval tot eind april hier. Maar kijken of we dan weer verder kunnen.”

Zoals Klaver en Boorsma zijn er nog enkele duizenden Nederlanders in het buitenland die door het virus nog altijd niet in staat zijn om terug te keren naar Nederland.

‘We kijken wat Netflix en lopen een rondje’

Een vriendengroep van zeven (zes mannen en een vrouw) uit Uithuizermeeden en omgeving heeft meer dan twee weken min of meer vastgezeten in een vakantiewoning in het Nieuw-Zeelandse Christchurch. Een deel van hen wilde op 24 maart al terug naar huis, maar toen ging net het hele land op slot. Alleen ziekenhuizen, apotheken en supermarkten waren open. Een vlucht boeken was onmogelijk. ANWB Alarmcentrale regelde een plek voor de hele groep op een van de repatriëringsvluchten die deze week vanuit Christchurch naar Nederland vertrekken. Afgelopen weekend vlogen Jeroen de Winter, Marten Lijnema, Willard Bos, Jurjen Wieringa, Edward Doornbos en Laura Wijnia eindelijk terug.

‘Mezelf tegengekomen’

Martijn Buikema (23) en zijn zus Annelieke (19) uit Assen maakten deel uit van het reisgezelschap dat vorige maand landelijke bekendheid kreeg, toen de Vietnamese autoriteiten de groep in quarantaine wilden houden. Twee weken geleden konden de Buikema’s dan toch terugvliegen. ,,Twee weken niemand spreken, dan kom je jezelf wel een paar keer tegen”, blikt Martijn terug. Inmiddels is hij wel weer aan andere mensen gewend. ,,Dat kan ook niet anders. Ik werk bij de Aldi en het is hier smoordruk.”

menu