Het jaar 2020 ligt achter ons en blijft in onze herinnering als het coronajaar. Desondanks draaide de wereld gewoon door en berichtten wij over gebeurtenissen in Groningen. Op het randje van 2020 naar 2021 is het tijd om achterom en vooruit te kijken.

Had ik maar, had ik maar.... Het zijn deze woorden die sinds 15 augustus telkens door het hoofd van Jacob Uildriks blijven malen. ,,Had ik ze maar naar huis gebracht, of had ik oomzegger Sebas maar op mijn bank laten slapen’’, maakt hij de zin af.

Stilte. Een zucht.

Hoe vaak hij de nachtmerrie, want dat is het, al weer heeft beleefd. Hij weet het niet. Ontelbare keren. Ja, hij ligt er soms in bed wakker van. Nee, hij gebruikt geen medicijnen om de slaap te vatten. En dan maalt het weer door zijn hoofd: had ik maar. Had ik maar.

Verjaardag blijft verbonden aan drama

Hij weet zich nog exact te herinneren hoe zijn verjaardagspartijtje die 14de augustus verliep. ,,Deze verjaardag vergeet ik nooit meer. Deze dag is voortaan onlosmakelijk verbonden met dit vreselijke drama.”

Jacob vertelt. Een klein groepje vrienden heeft hij uitgenodigd om zijn verjaardag te vieren. Een man of tien is aanwezig. Het is een mooie zomerdag. De barbecue staat in de tuin en iedereen laat zich het vlees smaken. Het is de hele avond gezellig en als de sfeer er eenmaal goed inzit, gaan Jacob, neef Sebastiaan (33) en Boye (29) naar de muziekkamer in Jacobs huis. Daar staan een drumtoestel, keyboard en elektrische accordeon.

loading  

Jacob, lid van de Winschoter streetband De Klinker, begint te spelen. Sebas, zoals hij liefkozend door Jacob wordt genoemd en Boye beginnen te zingen. Uiteraard een Nederlands lied, want daar hielden de jongens van. Piratenmuziek. Als laatste zingen ze het lied In de Hemel . Een buurvrouw maakt er een opname van. Gelukkig maar, want het is voor Jacob een troost gevende herinnering. Wel erg emotioneel om de jongens zo te zien zingen en genieten. Maar toch. Hij kijkt er regelmatig naar. ,,Dat lied, het is net alsof het zo moest zijn. Ik denk nu: was het een voorteken.”

'Dat zullen onze jongens toch niet zijn'

Als de verjaardag ten einde is, schenkt Boye het veertje dat op zijn Tiroler hoed zit aan Jacob’s buurvrouw. Ter herinnering aan een fijne avond. ,,Ja, dat was het ook. Met hun was het altijd gezellig.” Daarna vertrekken de jongens met de 32-jarige bestuurster en haar buurman Alex (41) naar Bad Nieuweschans, hun woonstee. Maar ze zullen er nooit aankomen. Want een paar minuten nadat ze van Jacob’s huis zijn vertrokken krijgt Wolbert, de zoon van Jacob, op zijn telefoon een waarschuwing dat er op Modderland, net buiten de bebouwde kom van Finsterwolde een auto te water is geraakt. ,,Ik dacht direct: ‘dat zullen onze jongens toch niet zijn’.”

Jacob en Wolbert rijden naar de ongevalsplek. ,,Wat ik daar zag was verschrikkelijk. De auto stond rechtop tegen een boom. Er waren geen remsporen te zien op het asfalt. De bestuurster lag in het water, zij was uit de auto geslingerd. De brandweer was er ook, maar niemand kon iets doen. De auto stond in lichterlaaie. Kansloos waren de jongens.”

Stilte.

Dan herpakt Jacob zich weer en praat verder. Hij zegt de appjes die hij van Sebas ontving regelmatig te lezen. Ook de berichten op Facebook koestert hij. ,,Ik zal ze voor altijd bewaren. Weggooien, nee man. Geen denken aan.” Het geeft hem troost. Maar het verdriet blijft.

Een spreekwoordelijk schouderklopje

Slachtofferhulp was na twee praatsessies niet meer aan hem besteed, hoe goed bedoeld de hulp ook was. ,,Die vrouwen hadden zo’n ongeluk ook nog nooit meegemaakt. Zo’n onderwerp staat ook niet in de boeken, toch? Wat dat betreft heb ik meer aan de gesprekken met mijn collega op het werk. Daar kan ik mijn verhaal doen. Hij begrijpt me, net zoals zijn vrouw.”

Maar de liefde en steun die Jacob van zoon Wolbert en dochter Mellanie krijgt zijn onbetaalbaar. Zij zijn het waard om verder voor te leven. ,,En ik ben blij dat ik een leuke baan heb. Dat leidt ook af. Ik heb net mijn certificaat om op de vrachtwagen te rijden weer gehaald. Ik kan weer verder.” Een poosje na dit interview appt Jacob dat zijn baan bij de gemeente Eemsdelta niet wordt verlengd.

Van veel mensen krijgt Jacob een spreekwoordelijk schouderklopje. Ze laten het vergezeld gaan van opbeurende woorden, zoals: Kop d’r Veur Jacob. Hoe vaak hij dat al niet heeft gehoord. Goed bedoeld, maar het is niet zo gemakkelijk. ,,Je moet weten, ik heb Sebas en zijn tweelingbroer een tijd opgevoed en in huis gehad. Daarom denk ik ook steeds: had ik maar.... had ik die jongens maar naar huis gereden. Echt, dat maalt steeds door mijn hoofd. Maar ik weet ook dat ik mij geen schuldgevoel moet aanpraten. Toen het ‘s morgens nog licht was reed ik vaak naar de boom waar ze tegenaan zijn gereden. Ik stopte bij de plek en dan ga je weer denken, malen. Had ik maar, had ik maar....Nee, een lolletje is het leven niet meer. ”

Stilte.

Cabaretier Tineke Schouten stuurde Martin Schut een videoboodschap met opbeurende woorden. Schut is fan van Schouten en waardeert het zeer dat zij hem heeft getroost. Bekijk de video hieronder:


  loading

Je kunt deze onderwerpen volgen
Groningen
Terugblik 2020