Geertruida Hoekstra (96) wordt geholpen met beeldbellen met haar familieleden, die niet meer op bezoek mogen komen.

Een vreemde Moederdag als je moeder (96) opgesloten zit in een verpleeghuis: 'Wat zou ik haar graag even over haar wang strijken'

Geertruida Hoekstra (96) wordt geholpen met beeldbellen met haar familieleden, die niet meer op bezoek mogen komen. Foto: Familie Hoekstra

,,Waarom komen jullie niet? De Spaanse Griep heerst, zeggen we dan maar. Dat snapt ze.’’

Liza Hoekstra (65) uit Borgercompagnie rijdt zondag op Moederdag met alle plezier de anderhalf uur naar het verpleeghuis in Friesland waar haar moeder verblijft. Net als duizenden andere ouderen mag haar moeder geen bezoek ontvangen en haar dierbaren niet knuffelen en vasthouden. ,,De afgelopen weken in isolatie hebben haar gebroken. Onze kordate moeder is een onzekere vrouw zonder levensenergie geworden. Het is het eenzaamheidsvirus versus het coronavirus. En dan vrees ik dat het eenzaamheidsvirus haar uiteindelijk fataal wordt.’’

‘Wanneer kom je nou?’

,,Ze heeft 13 april haar 96ste verjaardag in isolatie gevierd. Hoeveel taart moet ik bestellen? Niets, mem . Waar blijf je nou, wanneer kom je? Niemand mag op je verjaardag komen, mem .

Dus ja, ik ga met Moederdag naar haar toe om eventjes van afstand naar haar te zwaaien. Wat had ik haar graag even over de wang willen strijken. Maar dat zit er niet in. Toch ga ik. Het is Moederdag, haar Moederdag, onze Moederdag.’’

,,De bezoekregeling wordt stap voor stap versoepeld. Wanneer wij weer naar m’n moeder kunnen is onduidelijk. De premier heeft het over een stip aan de horizon. Die stip wordt door mensen als mijn moeder niet meer gezien.’’

,,Ze heeft het er moeilijk mee. Wij allemaal. Moeder heeft zeven kinderen, tien kleinkinderen en vijf achterkleinkinderen. We mogen haar niet bezoeken, niet bij haar zitten, aanwezig zijn. Het meest pijnlijke van dit alles is dat ze niet begrijpt waarom er geen familie of vrienden op bezoek mogen komen, zelfs niet een.’’

loading

Eigen verantwoordelijkheid

,,We worden geregeerd door angst, door coronaregeltjes, door het negeren van redelijkheid en eigen verantwoordelijkheid. Hoe zit het met onze eigen verantwoordelijkheid, menselijkheid en ethiek? We zijn het kwijt. Ik heb geen illusie. Mijn moeder komt hier niet goed uit. Ik heb het gevoel dat ik haar volledig in de steek gelaten heb.’’

,,Zeker, moeder kon niet langer thuis wonen. Ze moest naar het verpleeghuis. En niemand wist wat ons zou overkomen. Er was paniek in het land. Er werd een ‘intelligente lockdown’ aangekondigd. De verpleeghuizen werden hermetisch afgesloten voor vrienden en familie. Ook het zorgcentrum van mijn moeder sloot de deuren, maar ging daarbij nog een stapje verder. Alle bewoners werden verplicht op hun kamer te blijven. Er werd niet meer gezamenlijk koffiegedronken. Maaltijden werden op de kamer gebracht. Deze maatregel ging veel verder dan de voorschriften van het RIVM.’’

Volledig afhankelijk

,,Moeder heeft ruim een maand in volledig isolement op haar kamer gezeten zonder enig contact met bewoners, familie of vrienden. En zonder voldoende beweging, afleiding en zonlicht, wat fundamenteel is voor de vitaliteit van ouderen. Dit heeft haar gebroken, niet alleen lichamelijk maar vooral ook mentaal. We hebben haar enorm achteruit zien gaan. Mijn moeder kan niet meer op haar benen staan en moet in en uit bed geholpen worden met de tillift. Ze kan niet meer alleen naar het toilet. Ze is in een maand tijd volledig afhankelijk geworden van de verzorgenden.’’

De arts beoordeelde haar toestand als kritiek, waarop besloten werd dat er (bij uitzondering) familieleden op bezoek mochten komen. ,,We zijn drie keer bij haar geweest. We merkten dat ze zichtbaar opfleurde van onze aanwezigheid. Dinsdag 21 april kondigde premier Rutte aan dat er geen versoepeling van bezoekregels zouden komen. De volgende dag kregen we te horen dat er geen bezoek van familie meer was toegestaan.’’

Noodkreet

,,Deze week kreeg ik een telefoontje. Ze voelde zich erg ziek en begreep niet waarom ze geen bezoek van mij kreeg. Ik hoorde een noodkreet die dwars door mijn ziel ging.’’

,,Als je een dergelijk uitzichtloos bestaan hebt, zonder perspectief, zonder hoop, zonder contact. Als je in volledige isolatie moet leven en de kwaliteit van leven zo hard achteruitgaat, wordt het aantrekkelijk om het coronavirus als genade te beschouwen. Of zoals moeder zegt: ik hoop dat Onze Lieve Heer mij snel komt halen.’’

menu