Hoe restaurant Da Vinci in Groningen het klaarspeelt om naar Sardinië te smaken

De eerste tijd vroegen ze zich af of er wel iemand zou aanschuiven. Die zorgen hebben Tonino en Henriëtte al lang niet meer. Hun restaurant Da Vinci bestaat 30 jaar en zit altijd vol.

Ze hielden hun hart vast, de avond van Hemelvaartsdag 1989. Het zou ze toch niet gebeuren dat er geen mens binnenkwam, dat hun restaurant leeg zou blijven? Tonino Carta (59) en Henriëtte Boersma (57) herinneren zich nog de opluchting toen er tóch een tafeltje bezet was. ,,De eerste anderhalf jaar was afschuwelijk en spannend’’, zegt zij.

Hij kwam in 1982 vanuit Sardinië naar Groningen. Een maandje zou hij hier zijn, om een vriend op te zoeken. Pizzeria’s schoten in die tijd als paddenstoelen uit de grond en binnen de kortste keren stond Tonino in de keuken bij Carlo aan het Zuiderdiep. Daar leerde hij pizza’s bakken en hij leerde er een collega kennen. Henriëtte.

Onveranderlijke keuken

Samen werkten ze er nog vijf jaar. Toen was zij afgestudeerd Neerlandica en wilde hij voor zichzelf beginnen. Met z’n tweeën vonden ze een huis aan de Turfsingel, waarin ze boven konden wonen en beneden - met moeite - een restaurant konden vestigen. ,,We richtten het in met zwarte formica tafeltjes. Die zijn intussen verdwenen, maar voor de rest hebben we in dertig jaar weinig veranderd. We willen dat zichtbaar is dat het ons restaurant is.’’

Al even onveranderlijk is de keuken. Die is gebaseerd op de gerechten die Tonino kent van Sardinië.

Eten was voor mama het belangrijkste

Zij: ,,Tonino’s generatie heeft alles gezien. Hoe hun moeders de hele dag met eten bezig waren, alles zelf maakten, varkens en kippen slachtten. Daardoor staat hij dicht bij de ingrediënten.’’

Hij: ,,In de basis kook ik wat mijn moeder kookte. Bij ons in Ardauli was alles biologisch, zonder dat er een filosofie achter zat. Eten was voor mama het belangrijkste. Het lekkerste wat ze maakte? Kaas.’’

Hij verhaalt over hun zestig schapen, hoe hun moeder een kruis op de kazen zette die een ander dan zijzelf had gemaakt of die melk bevatten nadat de schapen wilde prei gegraasd hadden. Een kruis betekende dat ze onverkoopbaar waren.

Ode aan Sardinië

Tonino gaat elke maand naar huis, naar Sardinië waar zijn oude vader nog steeds met wijnranken in de weer is, schapen scheert, olijfbomen snoeit. Zwartwitfoto’s van hem sieren de wanden van Da Vinci. Binnenkort viert hij zijn honderdste verjaardag, wat mooi past bij het 30-jarig bestaan van de zaak.

Da Vinci, mijmeren Tonino en Henriëtte, is in zekere zin een ode aan de tradities van zijn jeugd. Koken naar eer en geweten, je redden met de ingrediënten die in huis zijn, naar goed mediterraans gebruik een glaasje wijn op z’n tijd. Op een dag willen ze meer het Sardijnse leven leiden, weg van de hectiek die een restaurant met zich meebrengt. Als het zo ver is, hopen ze een waardig opvolger te hebben gevonden, want ze willen op hun oude dag Sardijns kunnen tafelen, ook in Groningen.

Toon reacties

Word wakker met het belangrijkste nieuws uit het Noorden met onze ochtend-nieuwsupdate.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven

Lees hier ons privacy statement.