Cafe Eisseshof in Niehove.

Buiten de Deur: Hoge lat in Humsterland

Cafe Eisseshof in Niehove. Foto: DvhN

Het is een bochtig ritje vanavond, maar ons doel is het waard: een noordelijke hoofddorp. Suxwerd, de belangrijkste plaats van het Waddeneiland Humsterland.

Pardon? Jawel, Niehove – want zo heet het plaatsje tegenwoordig – was een mooi terpdorp op een eiland dat omspoeld werd door de Waddenzee totdat die dekselse Aduarder kloosterlingen meenden met dijken het water te moeten beteugelen.

Hermus kent Niehove alleen van een schoolplaat van Wolters, net als Co die toch de provincie als werkterrein heeft. Maar dat is niet de hoofdreden dat ze zich vandaag verheugt. In de oude dorpsherberg, de Eisseshof, wordt namelijk uit haar voorouderlijke keuken gekookt. Want hoewel niets eraan doet denken – we zien een ouderwets dorpscafé met eenvoudig maar comfortabel meubilair waar de Groningse geschiedenis in de lucht hangt en aan de muur –, is dit eerst en vooral een Indonesisch restaurant.

Je mag alles door elkaar eten hoor…

Toegegeven, je kunt bij de lunch gewoon tosti ham en kaas, een broodje kroket of een portie bitterballen krijgen, en er is voor de vermoeide fietstoerist ook nog wel een stukje appeltaart bij de koffie. Maar een lekkere rendang of semoer rundvlees en een lekkere soto ajam is ook te verhapstukken bij de lunch.

Voor de eerste dorst bestellen we een biertje, maar ook daar worden we op het verkeerde been gezet. Tuurlijk, er staan de klassiekers op (geen Indonesisch bier!), maar de jongedame van dienst somt zonder dralen nog een keur aan verrassende speciaalbieren waarvan ze bij de meeste stadse restaurants nog niet eens gehoord hebben.

Lellebel

Hermus gaat voor het blond van de Lellebel, een fris en fruitig bier van brouwerij De Eeuwige jeugd, Co begint meteen met de heupen te zwaaien met de Elvis Juice van Brew Dog (beide 4 euro). De laatste heeft een mooi grapefruitbittertje, dus die kan wel Indisch aan.

Vooralsnog spoelt het bier langs heerlijk vers gemaakte emping , dunne krokante chips die zijn gemaakt van de witte, bijna-rijpe, gepelde nootachtige zaden van de melindjoe-boom. ,,Verslavend lekker”, vindt Hermus. ,,Vers gemaakt”, constateert Co droogjes maar tevreden.

De kaart van Eisseshof is bewonderenswaardig kort: voor een Indonesisch restaurant dan. Toch laten Hermus en Co zich niet van de wijs brengen. Zij gaan voor het allesomvattende concept van De Culinaire Reis (34,50 euro per persoon). De reis begint, zoals eigenlijk alle reizen door de Indonesische keuken beginnen, met een soto ajam , kippensoep. Deze versie is echter wat minder kippig, en ook wat minder citrussig dan we gewend zijn. Het is wel een erg subtiele soep.

Vervolgens worden de rechauds vol gezet met twaalf kommen en kommetjes. ,,Je mag alles door elkaar eten hoor”, zegt Co toegeeflijk. ,,Doen ze in mijn familie ook.” Hermus grijpt gulzig een van de stokjes van de s até ajam. Het kippenvlees is zo sappig, dat we meteen herkennen dat hier niet de laffe filetblokjes, maar het vlees van de veel smakelijker kippendijen is gebruikt. De pindasaus is zoetig en pittig, maar heeft ook een mooi citruszuurtje, vermoedelijk van de blaadjes djeroek peroet. Aan het eind van het maal is er geen druppel van de saus over.

loading

Fantastische bite

Uit het volgende bakje vist hij udang , een grote garnaal. Vier stuks liggen er in een pittige en toch frisse saus met gember en tomaat. Belangrijker: de garnalen hebben een fantastische bite, zijn niet doorgekookt.

In de rundvlees blado , het pittige rundvlees, komen we ook nog wat peteh-bonen tegen, platte groene bonen die tamelijk vezelig zijn en een unieke pittig-aardse smaak hebben, en die eenzelfde lucht afgeven als asperges als je even moet plassen. Daar hebben we echter geen tijd voor, we moeten door.

Zoals met gestoomde frisse groenten als courgette en paddenstoelen met een geheime dressing van de chef. ,,Courgette is geen smaakgever, maar een smaaknemer.’’ En hij neemt de frisse saus mooi op, constateert Co die er meteen aan toevoegt dat de groente-ingrediënten van dienst zelden in de Indonesische keuken te vinden zijn.

Stoofvlees

Verder gaan we met de daging rendang, het stoofvlees die in deze versie veel minder kokosachtig is dan we gewend zijn. Het friszoete van de saus komt daardoor veel beter naar voren. Co schept nog eens op van de telor , gekookt ei met een saus van gesmoorde pepers, en vleit die naast sambal goreng boentjis , pittige boontjes.

Hermus knikt nog eens goedkeurend na een paar happen van de ajam opor, gestoofde kip in een kruidige saus met kokos, en de rijkgevulde nasi rames. ,, Een mooie balans in gerechten tussen pittig en milder, tussen rund en kip en groenten. Alleen de zee blijft met alleen de garnalen wat achter’’, meent Co.

Voor het nagerecht verhuizen we naar de gezellige gelagkamer. Dat dessert kan alleen maar spekkoek zijn. ,,Mijn vader maakt een stoere spekkoek, dus de lat ligt hoog’’, waarschuwt Co. Om na twee happen te zeggen dat ze hier in de Eisseshof de lat ook hoog hebben gelegd. En niet alleen bij de spekkoek.

 

De Eisseshof, Kerkstraat 4, Niehove 0594-591822 , www.eisseshof.nl

menu