Ik wacht (2): Nienke Bastiaans uit Zeerijp

„Het is tijd om iets terug te geven”, zegt Nienke Bastiaans. „Payback time. Er is hier zo veel vandaan gehaald.” Foto: Jan Zeeman

Een jaar na de aardbeving in Zeerijp wachten nog altijd vele Groningers op een oplossing voor de schade aan hun huis. De DvhN-serie Ik Wacht gaat over Groningers in het bevingsgebied die het zat zijn. Vandaag aflevering 2: Nienke Bastiaans uit Zeerijp.

'Het is hier zo puur en kwetsbaar'


„Het is tijd om iets terug te geven. Payback time. Er is hier zo veel vandaan gehaald.’’

Nienke Bastiaans heeft het gevoel alsof ze in een foute film is beland. Als ze door haar dorp loopt ziet ze de enorme scheur in de kerk. Het verlaten huis omgeven door bouwhekken. Gesloopte panden. De wapperende linten rond de speeltuin die is afgebroken om plaats te maken voor de bouw van de aardbevingsbestendige school - wat weer is vertraagd door asbest in de grond.

„Het is geen gezicht. Zo desolaat.”

Chaos compleet

In december was Bastiaans bij de ‘beroemde’ bijeenkomst over de aardbevingsproblematiek van de gemeente Loppersum in Zeerijp. „Niets was meer duidelijk. Niemand kreeg antwoord. De chaos was compleet. Toch bleef iedereen heel redelijk. Deze regio blijft zo lang aardig. En dan loop je naar buiten en zie je van die beveiligingsmannen staan. Dat voelt zo beroerd.”

Bastiaans, van oorsprong Fries, woont in het oudste huis van Zeerijp. Op de gevel staat 1663. Een witgeschilderde boerderij met een fruitboomgaard. Ze viel in 1994 volledig voor die plek en kocht het huis. „Het was onbewoonbaar, je kon door het dak naar buiten kijken, er was geen riolering, het was heel, heel oud. Ik zag het als een oud vrouwtje dat moest worden opgeknapt.”

Golven

Vanuit haar slaapkamer, die tegen de altijd al scheef hangende voorgevel aan, kan ze bij sommige bevingen het hele huis zien golven. Ze is een tijd bang geweest, toen er veel bevingen waren. Inmiddels niet meer. Het is een tijd geleden dat ze er een voelde. Tijdens de zware beving met het epicentrum in Zeerijp was ze aan het werk in de stad Groningen.

Haar huis is vaak opgelapt de afgelopen jaren. Scheuren zijn hersteld, voegen gerepareerd, muren gestuct en geverfd. „Eerst schadeherstel, daarna versteviging.” De vooroverhangende gevel werd versterkt (’daar werden die mannen van de NAM toch wel een beetje zenuwachtig van’) en de oude schoorstenen vervangen door lichtgewicht exemplaren (’heb je ineens zo’n lelijke piemel op je huis’).

Zelfbescherming

Dat gebeurde allemaal nog vóór de beving in Zeerijp. Daarna, in mei 2018, is het hele huis grondig nagemeten. Het rapport van de meting kregen ze meteen. Maar op de uitslag, duidelijkheid over wat dit betekent voor de toekomst van het huis, moeten ze anderhalf jaar wachten. Die komt ergens eind dit jaar.

Of misschien ook niet.

Bastiaans weet het niet meer. Want in diezelfde periode kwam minister Wiebes met het plan om de gaswinning terug te schroeven en met het verhaal dat die hele versterkingsoperatie opnieuw moest worden bekeken. Wat dat betekent voor haar huis? En wat voor waarde de uitslag van dat rapport dan nog heeft? Of dat überhaupt nog komt?

„Ik heb geen idee. Ik verdiep me niet zo goed in alles. Ik ben de tel kwijt van al die regelingen en loketten. Het is uit zelfbescherming denk ik. Om er niet de hele tijd mee bezig te zijn. Je wilt ook gewoon leven.”

loading

Vrees voor sloop

Onveilig voelt ze zich de laatste tijd niet meer. Wel leeft ze in de angst dat haar huis uiteindelijk gesloopt moet worden. „Ik kan het me niet voorstellen. Maar anderen overkomt het ook. Plotseling wordt je huis onveilig verklaard en moet je eruit.”

Ze probeert daarom om haar huis op lijst van karakteristieke panden van Loppersum te krijgen. Dan is het beschermd tegen sloop. „Ik begrijp eigenlijk niet dat het er niet op staat. Blijkbaar hadden we eerder bezwaar moeten maken. Ik heb het er in december nog met de wethouder over gehad.”

Ook daar wacht ze dus nog op.

Zo prachtig en zo kwetsbaar

Belangrijk nog dan haar eigen huis, is voor haar de toekomst van het gebied. „Dat is zo prachtig, zo simpel en puur en tegelijk ook zo kwetsbaar. Dit komt nog bovenop de krimp. Daarom zeg ik: geef iets terug.”

Iedereen praat wel over investeren in het gebied maar Zeerijp merkt er niks van. „Ik snap dat het ingewikkeld is, maar doe dan in ieder geval alvast iets kleins. Iets dat zichtbaar is. Een mobiele bibliotheek. Een ontmoetingsplek. Zet die toestellen uit de speeltuin weer ergens neer. Dan kunnen we eindelijk weer eens over iets leuks praten, in plaats van altijd maar over vervelende dingen.”

menu