Linn Fidder op haar kamer.

Linn Fidder uit Groningen wordt 20 in 2020: 'Ik geloof dat overal een reden voor is'

Linn Fidder op haar kamer. Foto: Corné Sparidaens

In de rubriek ‘20 in 2020’ vertellen jongeren die zijn geboren in het jaar 2000 over hun leven. Wat doen deze (bijna-)twintigers, wat houdt hen bezig en hoe zien zij de toekomst? Vandaag Linn Fidder uit Groningen.

,,Over een paar dagen word ik 20. Dat wordt geen verjaardagsfeest, nou ja, een klein feestje dan. Jammer, ik hou van feest. Maar misschien later, ik hoop het. Straks ben ik geen tiener meer. Ik vind het leuk om een nieuwe levensfase in te stappen. Alleen jammer dat het tijdens deze pandemie is. Dit zijn aparte tijden. Heel apart. Niemand die ik ken heeft dit ooit eerder meegemaakt.

Ik woon op kamers in Groningen. Aan het begin van de coronacrisis gingen mijn huisgenoten en ik allemaal naar huis, maar nu keert iedereen weer langzaamaan terug. We wonen nu met ons vieren. We hebben geen gezamenlijke huiskamer, we komen elkaar alleen tegen in de keuken maar het is een groot huis, dus afstand houden is niet moeilijk.

Ik mis de stad heel erg, merk ik nu. De café’s, mijn vrienden, even naar de sportschool gaan. Nu doe ik yoga op mijn kamer en maak af en toe een wandeling met mijn nichtje, op veilige afstand. Ik denk wel eens: dit thuiszitten is misschien wel wat heel veel mensen eigenlijk nodig hadden. Want we leven in best wel een snelle samenleving, waarin alles in zo’n rap tempo moet dat je eigenlijk niet stil kunt staan bij wie je eigenlijk bent en wat je eigenlijk doet.’’

Ik volg colleges online. Ik studeer communication&information studies aan de Rijksuniversiteit Groningen. Ik denk dat ik later de marketing in ga, dat is meestal wat je doet met een studie als deze. Ik vind het interessant om te leren hoe je achter de geheime wensen van mensen kunt komen.

Ik haal gezellige zesjes

Leren, daar ben ik goed in. Niet extreem hoor, ik haal gezellige zesjes, maar ik doe het, en ik haal ze. Ik ben niet competitief, vond als kind al nooit dat ik iets had om me op voor te laten staan. Ik was als meisje in Zuidlaren heel verlegen tegenover volwassenen, bang voor afwijzing, bang dat ik niet goed genoeg was.

Ik puberde heel vroeg, op mijn elfde ongeveer. Op mijn dertiende ontwikkelde ik anorexia en daar heb ik een paar maanden voor in kliniek de Ruyterstee in Smilde gezeten. Op mijn vijftiende ben ik alsnog gaan puberen; heel lang uitgaan, wiet roken en zo.

Waar zo’n eetstoornis vandaan komt, is moeilijk te zeggen. Het geeft iets te maken met controle willen hebben. En dat stukje zit nog steeds in me. Wat me hielp was mijn non-competitieve aard. Waar andere meiden in de Ruyterstee probeerden om de beste afvallers te zijn, wilde ik alleen maar beter worden voor mijn ouders en andere mensen van wie ik hou.

Ik heb nu een goede relatie met eten, als ik uit eten wil doe ik dat en als ik een ijsje wil na afloop eet ik dat ijsje. Het was een moeilijke periode in mijn leven, maar ik kan er wel over praten. Ik dissocieer dan wel, dat wil zeggen dat ik er van een afstandje naar kijk.

Mijn moeder is mijn rolmodel

Familie en vrienden zijn belangrijke waarden in mijn leven. Mijn moeder Ageeth is mijn rolmodel. Zij heeft zo’n enthousiaste vibe, een energie, iedereen stapt altijd op haar af, ze kan met iedereen opschieten.

Zo was ik als meisje niet, maar ik heb veel geleerd over mezelf. Ik ben assertiever en sociaal-vaardiger geworden. Ik was altijd bezig met; het moet gaan zoals ik het in mijn hoofd heb, ik wilde van tevoren weten wat er zou gebeuren, maar dat is niet realistisch. Ik bekijk het leven nu van dag tot dag. Fake it till you make it. Dat is mijn motto.

Dit coronavirus. Ik geloof dat overal een reden voor is. Mensen zijn niet sterker dan de natuur, en we zijn niet zo humble om dat te erkennen. Voor mezelf ben ik niet bang. Ik denk dat als ik het virus zou oplopen, misschien is dat optimistisch, maar ik denk dat mijn gezonde lichaam het wel zou overleven. Ik zou het alleen echt heel erg vinden als ik verzwakte mensen om me heen zou aansteken.

Maar er gebeurt nu wel iets in de wereld. Ik hoop dat de mensen nu gaan beseffen dat de wereld wel door blijft draaien als we even niet kunnen reizen. En ik hoop dat als alles een beetje ingedamd is, iedereen gaat nadenken over zijn levensstijl, of al die spullen die we hebben wel nodig zijn.

Ik ben blij dat ik in deze tijd leef. Dat ik nu 20 word. Hoewel, die hippietijd van vroeger leek me ook wel wat. Dat er peace zou zijn en een schoon milieu, dat de wereld zou veranderen als we lief voor elkaar waren. Die onwetendheid.

Maar iets goeds doen voor de medemens, wie goed doet, goed ontmoet, daar geloof ik heel erg in.

 

Word je dit jaar 20 jaar en wil je meedoen aan deze rubriek? Opgeven kan via 20in2020@ndcmediagroep.nl .

menu