Ik wacht (101): Anke Carter uit 't Zandt

Anke Carter noemt het wachten een niemandsland. ,,Het ene moment denk ik: ik neem mijn verlies, ik vertrek. De week daarna denk ik: welnee, ik blijf! Welke idioot krijgt me hier weg?'' Foto: Jan Zeeman

Ruim een jaar na de aardbeving in Zeerijp wachten nog vele Groningers op een oplossing voor de schade aan hun huis. Ik wacht is een serie over hen die het wachten zat zijn. Aflevering 101: Anke Carter uit ‘t Zandt (slot).

Naam: Anke Carter
Leeftijd: 53 jaar
Woonplaats: ‘t Zandt
Beroep: opleidingsmanager Hanzehogeschool
Huis: vrijstaande rentenierswoning uit 1911

Wachten: het vacuüm tussen uitersten

Wachten. Wat doet wachten met een mens?

We vroegen het de afgelopen maanden aan honderd gasgedupeerde Groningers. We vragen het aan de honderdeerste, die de laatste in deze serie zal zijn: Anke Carter. ,,Wachten is een niemandsland, een vacuum tussen uitersten’’, zegt ze. ,,Het ene moment denk ik: ik neem mijn verlies, ik vertrek. De week daarna denk ik: welnee, ik blijf! Welke idioot krijgt me hier weg?’’

Stukkie lakwerk

Bouwen aan het onbekende. Daar houdt Anke Carter van, dat is waar ze goed in is als opleidingsmanager engineering. Maar er zijn grenzen aan wat bouwenthousiasme vermag. De opkamer met het gebeeldhouwde plafond, voor aan de straat, staat al jaren in de wachtstand. De fraaie kozijnen met de brede vensterbanken zijn kaalgestript, de zwartmarmeren schouw staat tussen het bouwmateriaal monumentaal te zijn. Deze kamer is niet af. En of hij ooit af komt, Anke Carter betwijfelt het op slechte dagen. En op goeie dagen doet ze toch maar weer een stukkie lakwerk.

,,Je weet niet waar je moet beginnen met opknappen. Moet het dak eerst? Of de regenpijpen? Moet ik binnen beginnen of buiten? Je zit vast.’’

In 2012 reed er een trein door het huis. Nou ja, zo voelde dat. ,,De kinderen waren boven aan het spelen en ik riep nog dat ze niet zo met die deuren moesten slaan. Maar dat bleek de beving bij Leermens.’’

Bang

Daarna beefde de grond bij Huizinge en deed het huis: Klik-klik. ,,Het bewoog even heen en weer. Alsof het over een wissel reed. ‘s Nachts hoorden we het weer langzaam in vorm zakken.’’

Bang is ze niet meer. Wel geweest. ,,Dan ging ik naar bed en dacht: word ik straks weer wakker van een beving? Zakt het dak dan in? Nu vertrouw ik erop dat dit huis in de basis solide is, er zitten alleen wat barsten in.’’

In 2007 kochten Anke en haar man de toen bijna 100 jaar oude rentenierswoning en begonnen vol goede moed aan de verbouwing. En toen kwamen de bevingen. De eerste expert meende dat 7500 euro genoeg was om de schade aan voorgevel en muren te herstellen, want de rest, zei hij, was te wijten aan ‘achterstallig onderhoud.’ De Carters gingen niet akkoord. In 2016 werd de schade van 2012 afgehandeld.

Weerzin

Maar de bevingen bleven komen, de scheuren dus ook. Nu ligt er weer een brief van de Technische Commissie Mijnbouwschade Groningen, dat haar nieuwe schadeaanvraag zal worden behandeld. En gek- toen Anke Carter de brief zag, maakte weerzin zich van haar meester.

,,Ik heb er zó helemaal geen zin meer in. In het gedoe. Eerst je huis helemaal te laten controleren. Dan het rapport te krijgen, dat in de meeste gevallen vertelt dat de schade niet wordt toegekend omdat het op klei staat. Dat je vervolgens een zienswijze moet indienen. Ik heb vier jaar gewacht op die eerste schadeafhandeling, toen drie jaar gewacht op de uitslag van de metingen voor de verstevigingsoperatie, waarna bleek dat versteviging niet nodig was. Moet ik wéér een nieuw proces door. En ja, ik weet dat het moet. Dat ik rek moet hebben en toch mijn eigen route moet uitstippelen anders word je afgescheept. Maar ik heb het zo gehad.’’

Wachten zegt ze, is een schizofreen gevoel. ,,Als je elke dag aan die bevingen zou denken, zou je depressief worden. Dus op zeker moment besluit je dat je dat gevoel in een doosje doet. Waar je bij voorkeur niet te vaak in kijkt. Maar elke keer als je nadenkt over de toekomst moet die doos weer open. En dan voel je je boos, machteloos, verdrietig.’’

Aangename traagheid van het landleven

Het is ongezond ook, zegt ze, al dat gewacht. ,,Van de drie dingen in het leven die in orde moeten zijn om je goed te voelen- werk, wonen en relatie- is er in Groningen altijd een ding mis.''

Ze houdt van Groningen, de aangename traagheid van het landleven, de ongecompliceerde doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg mentaliteit. Ze houdt van het huis waar ze in investeerde, maar dat nu al jarenlang in onaffe staat verkeert terwijl zijn bewoners slalommen tussen strijdlust en defaitisme.

Het heeft lang geduurd voordat ze erover kon praten. Haar familie in Tilburg kan ze het niet uitleggen. Daarom is ze blij met deze serie, en het boek dat ervan komt.

,,Groningen is ver van Den Haag, waar men geneigd is te denken dat het om ‘een groep Groningers’ gaat. Deze serie portretten heeft de aardbevinsproblematiek persoonlijk gemaakt. Dit gaat om gewone mensen in gewone huizen, mensen waar overheen gekeken wordt, die samen het verhaal hebben verteld van de ultieme wanhoop die hier speelt.’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Groningen
Ik wacht