Ik wacht (31): Geesje Zandvoort uit Zeerijp

Ruim een jaar na de beving in Zeerijp wachten nog vele Groningers op de oplossing voor de schade aan hun huis. Ik wacht is een serie over hen die het wachten zat zijn. Aflevering 31: Geesje Zandvoort uit Zeerijp.

Ik wacht

Naam: Geesje Zandvoort

Leeftijd: 51 jaar

Woonplaats: Zeerijp

Beroep: ambulant begeleidster van mensen met een licht-verstandelijke beperking

Soort huis: Jaren ‘30 boerderij

Wacht u ook? Mail naar groningen@dvhn.nl 

De stress buiten de deur houden

In de keuken van Geesje Zandvoort hangen bemoedigende spreuken aan de muur. Zoals: Don’t let the stupid things break your happiness.

Een prikkelende gedachte in onrustige tijden, waarin haar eettafel soms even schokt alsof hij een eigen leven leeft, de keukenvloer is gaan bollen en ’s nachts niet-aanwezige vliegtuigen door de geluidsbarrière gaan. Dat zijn allemaal bepaald geen stupid things, maar zaken waar je als gewoon mens tiepelzinnig van kunt worden als je er goed over nadenkt.

Maar dat moet niet.

De moed moet er juist in blijven.

Dus heeft Geesje Zandvoort een club mensen om zich heen waar ze af en toe haar zorgen mee kan delen en verder gaat ze over tot de orde van de dag. Zoals iedereen in Zeerijp.

,,De aardbevingen zijn bijna taboe geworden. Dat merk je. Op verjaardagen mijden we het, want het onderwerp is niet leuk, al jaren niet, we beschermen elkaar ervoor. Mensen zijn de emoties zat. Begrijpelijk ook. Het is iets wat al jaren duurt, en waarvoor geen oplossing in zicht lijkt.’’

Gewoon voor de kinderen

Toch is het belangrijk dat het onderwerp niet wordt weggestopt, zegt ze. ,,We moeten er niet spastisch over doen. Juist voor de kinderen moet het een gewoon onderwerp zijn. In het begin was mijn jongste bang dat de bomen op het huis zouden vallen. Het is belangrijk dat je daarover kunt praten.’’

Haar eigen kinderen, 14, 19 en 21 jaar, reageren alle drie anders. ,,Onze jongste dochter is zeer betrokken bij de bevingsproblematiek, ze wil mee naar bijeenkomsten omdat het immers ook om háár huis gaat, zegt ze. Ze voelt zich beter als ze dingen doet. Onze zoon en oudste dochter vinden het eerder een beetje sneu voor ons dat we ons zorgen maken. Het is ook geen hip onderwerp, hè.’’

Het huis kantelde

Het jarendertighuis dat ze 25 jaar geleden kochten, was vroeger een boerderij met wat dieren. Kamer en keuken bevinden zich op de plek waar vroeger de deel was, een lichte ruimte onder een houten gebint, grote ramen die uitzicht bieden op een diepe tuin.

De beving van Huizinge, zeven jaar geleden, kantelde het huis als het ware van links naar rechts. Er waren scheuren in de muren, de vloer bolde. Schade werd hersteld. Na de beving van Zeerijp vorig jaar waren de scheuren terug en bolde de vloer als vanouds.

Gesloten loket

De enige informatie die ze vernam, was is dat hun aanvankelijke schademelding bij een inmiddels gesloten loket was beland, dat ze opnieuw schadevergoeding moesten aanvragen, wat ze deden, en dat nieuwe schadebehandeling nog 15 maanden op zich laat wachten.

Vorig jaar hoorden ze dat 80 procent van het dorp waarschijnlijk plat zou moeten in de gebiedsgerichte verstevigingsoperatie.

Vorige zomer kwamen de inspecteurs en deden een hele dag grondig onderzoek naar de mate van verstevigingswenselijkheid. De uitslag van dat onderzoek zou nog anderhalf jaar op zich laten wachten, omdat de enige computer die het kon berekenen in Italië stond.

Andere computer

Maar een nieuwe berekening volgens het HRA-model, gedaan op weer een andere computer, wees vervolgens uit dat er voor haar huis ‘geen extra risico’ bleek. Want: geen overheidsgebouw, geen woningcorporatie-eigendom, en vrijstaand. Plotseling waren er maar 17 huizen in Zeerijp met een ‘verhoogd risicoprofiel.’ Wat toch weer iets heel anders was dan die 80 procent woningen die tegen de vlakte hadden gemoeten- een curieus geval van voortschrijdend inzicht dat sneller schrijdt dan een mens kan bevatten.

De stress buiten de deur

,,Niemand weet’’, zegt Geesje Zandvoort, ,,hoe dit verder moet.’’

Ze schudt haar hoofd.

,,Elk huis heeft zijn verhaal’’, zegt ze. ,,Iedereen hoort het aan, leest alles wat er is en probeert de stress buiten de deur te houden. En dat lukt ook, in Zeerijp. We hebben de Rijdende Popschool met zes kinderbandjes en een volwassenenband, we organiseren disco, schaatswedstrijden, pubquizzen, er is een bloeiend voetballeven, we hebben een kleine dorpsschool en een actief dorpshuis. We willen het leuk hebben en daar zorgen we voor. Maar je hoort, als ik erover praat, dat mijn stem omhooggaat.’’

Vertrouwen is leunen

Ze kijkt naar de overkant van de tafel, waar een andere spreuk hangt die ze uit een tijdschrift heeft geknipt: ‘Vertrouwen is kunnen leunen op een weten dat het goed komt’.

Tja.

Ik wacht (30): Maria de Vries en Gert Stulp in Middelstum
Lees verder
Toon reacties

Word wakker met het belangrijkste nieuws uit het Noorden met onze ochtend-nieuwsupdate.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven

Lees hier ons privacy statement.