Ik wacht (32): Yvonne Westerhof uit Ten Boer

Yvonne Westerhof

Ruim een jaar na de beving in Zeerijp wachten nog vele Groningers op de oplossing voor de schade aan hun huis. Ik wacht is een serie over hen die het wachten zat zijn. Aflevering 31: Yvonne Westerhof uit Ten Boer.

Bijna 1400 dagen wachten heeft Yvonne Westerhof (47) - en met haar de hele straat - er op zitten. En ze wacht nog steeds. Op een nieuw huis. Meer nog: op de dag dat ze weer naar bed of naar haar werk kan zonder de vrees dat bij een volgende beving haar huis het begeeft. Met alle gevolgen van dien, voor haarzelf, haar dochter van 14 en zoon van 10.

„We zitten al bijna vier jaar in onzekerheid”, zegt ze, zittend aan een grote houten tafel in haar woonkamer. „We wonen hier allemaal in Jarino-woningen. Dat zijn dezelfde huizen als die in Loppersum tegen de vlakte moesten omdat ze niet veilig genoeg waren.”

Alarm slaan en dan...

Een groepje bezorgde bewoners trok destijds aan de bel bij toenmalig burgemeester André van de Nadort. Hij verzocht het Centrum Veilig Wonen (CVW) te vragen alle 30 huizen - zowel rijtjes huizen als twee-onder-één-kap-woningen - aan de Fazanthof in Ten Boer te controleren. We schrijven augustus 2015.

In november 2017, ruim twee jaar later, besloot Nationaal Coördinator (NCG), toen nog Hans Alders, na tegenstrijdige versterkingsoplossingen aangedragen door opeenvolgende ingenieursbureaus dat versterken geen optie is: er moet gesloopt. Wat er in de tussentijd gebeurde?

... wachten... en nog meer wachten...

Er werd gewacht. Op toestemming van de NAM voor het onderzoeken van de woningen. Op de - vertraagde - overdracht van de kwestie van het CVW naar de NCG. Op de toezegging dat er inspectie zou komen. Op de inspectiebezoeken zelf. Op de uitslag van de inspectie. Op het versterkingsadvies. Op een nieuw versterkingsadvies omdat het eerste incompleet en onbruikbaar was. Op advies over de sloop en de nieuwbouw.

En ga zo maar door.

Westerhof: „Een van de buurtbewoners heeft laatst maar een tijdlijn gemaakt. Omdat er zo veel verkeerd gaat steeds.”

... op niks

Westerhof en haar buren waren de eerste bewoners in het dorp met huizen waarvoor het versterkingsadvies ‘sloop’ gold. „Het klinkt idioot, maar het voelde als een opluchting, de wetenschap dat mijn huis tegen de vlakte moet”, zegt Westerhof. „Omdat je denkt: hè hè, eíndelijk gaat er wat gebeuren, nu zullen ze wel zorgen dat iedereen zo snel mogelijk naar een wisselwoning kan.”

Westerhof haalt stil haar schouders op. „Het is nu 2019 en er is nog steeds niks gebeurd.”

Behalve dan dat ze al dik 1400 dagen van de ene verbazing in de andere valt. En constant laveert tussen angst en - letterlijk - beven.

Een woning als een kaartenhuis

Westerhof herinnert zich de dag dat medewerkers van het Centrum Veilig Wonen (CVW) tijdens een bijeenkomst - een van vele - een filmpje lieten zien wat er met haar huis kan gebeuren bij een zwaardere beving. „Wat blijkt? De hele bovenverdieping zakt op de onderste”, zegt ze. „Alsof je huis een soort kaartenhuis is dat in elkaar stort.”

Wat je dan doet, als je in een filmpje ziet dat je huis op instorten staat?

Westerhof haalt haar schouders op. „We hebben de bedden van de kinderen verzet. Weg van het raam”, zegt ze met een stem waaruit de kalmte langzaam wegebt. „Ik heb wel een paar weken niet tot nauwelijks geslapen, ja. Maar weet je? Ook dát verdwijnt gek genoeg.” Wat ze maar wil zeggen: niemand kan dag en nacht angst voelen. „Dat houd je niet vol.”

Ze slikt. „Kijk, ik ben hier niet de hele dag. Mijn werk is in Groningen. Maar mijn kinderen.. mijn jongste zit hier nog op school. Een school die óók onveilig is verklaard.”

Overspannen en radeloos

Het lukte Westerhof, psycholoog van beroep, lang om overeind te blijven. Omdat staan blijven de enige manier is om niet om te vallen. „Hier in de buurt, maar ook op mijn werk spreek ik steeds meer mensen die kampen met gezondheidsproblemen door de aardbevingsproblematiek. Er zitten zelf mensen overspannen thuis.”

Ook zij kent ze, de momenten van waarachtige radeloosheid. Van het echt niet meer weten.

Begin april 2018 was er zo een, vlak nadat het kabinet had besloten de gaskraan dicht te draaien en de gaswinning tot nul te willen terugbrengen in 2030. Het besluit betekende dat de versterkingsoperatie voor de Fazanthof, na járen, op pauze werd gezet vanwege onzekerheid over de sloop dan wel nieuwbouw.

Wanneer je raam uit je huis valt

Vorige week kwam de laatste genadeklap. Tijdens een bewonersbijeenkomst bleek dat de aanbesteding voor het project is mislukt: waar de bewoners eerder was verteld dat ze uit drie aannemers mochten kiezen - een proces dat al meermaals was uitgesteld - bleek nu dat een van de aannemers zich heeft teruggetrokken en een andere twijfelt.

Bijna 1400 dagen bleef Westerhof rustig. Bewaarde ze de kalmte. Zelfs toen ze afgelopen zomer, in de monsterhitte, probeerde het raam van haar slaapkamer open te doen en het hele raam eruit viel. Het kozijn was zacht als boter.

Tijd voor actie

„In een woning die rijp is voor de sloop investeer je niet meer. Zeker niet als je steeds denkt dat je binnenkort naar een wisselwoning verhuist”, verklaart ze. „Stond ik daar, met alleen het haakje nog in mijn hand. De rest lag beneden op de stoep, precies op de plek waar de kinderen vaak spelen.”

Het is tijd voor helderheid en actie, stelt Westerhof, die niet alleen namens zichzelf spreekt. „Mijn verhaal is het verhaal van de hele straat. We hebben behoefte aan één projectleider met mandaat en budget, die bevoegd is om beslissingen te nemen. Maar het lijkt wel alsof er eerst iets ergs moet gebeuren.”

menu