Ik wacht (33): Carlo en Sieneke Goddijn uit Hoogezand

Carlo Goddijn (kapper) en Sieneke Goddijn (schoonheidsspecialist) in hun zaak in Hoogezand. Foto: Jan Zeeman

Ruim een jaar na de beving in Zeerijp wachten nog vele Groningers op de oplossing voor de schade aan hun huis. Ik wacht is een serie over hen die het wachten zat zijn. Aflevering 33: Carlo en Sieneke Goddijn uit Hoogezand.

Langer doorwerken in beschadigd pand

In december 2015 ontdekt Carlo Goddijn scheuren in de muren van zijn pand aan de Kerkstraat in Hoogezand. Verzakkingsschade, oordeelt het Centrum Veilig Wonen (CVW) al snel. Geen aardbevingsschade en dus geen compensatie. Het begin van een lange strijd om erkenning.

Carlo (75) en echtgenote Sieneke (73) beginnen hun verhaal rustig. ,,Je kunt je wel opwinden, maar wat bereik je daarmee?'' Naarmate het gesprek vordert, worden de frustraties voelbaar. De schade aan hun kapsalon/schoonheidssalon en de bovengelegen woning heeft grote impact. En is er mede debet aan dat ze, ondanks hun leeftijd, nog enkele dagen per week werken in hun zaak. ,,De enige manier om ons pand - ons pensioen - te onderhouden. Onze woning en zaak zijn door de schade onverkoopbaar.''

Nog meer scheuren

Kort na de ontdekking van de eerste scheuren is opnieuw een aardbeving voelbaar in Hoogezand. Zij heeft al eerder in huis bevingen gevoeld. Hij is voor het eerst ook thuis. En ziet enkele dagen later tot zijn schrik nog meer scheuren in hun karakteristieke pand, dat rond 1900 is gebouwd. Ze doen een tweede melding bij het CVW, dat werkt voor de NAM. Opnieuw luidt de conclusie: verzakkingsschade.

,,Het huis is inderdaad verzakt. Door aardgaswinning'', is de overtuiging van Goddijn. Het echtpaar geeft zich niet gewonnen en laat een contra-expert komen. Die komt tot de conclusie dat de schade wel degelijk valt onder de noemer mijnbouwschade, zoals de gevolgen van aardbevingen door gaswinning officieel heten.

Maar het CVW blijft op haar standpunt staan. Na vele gesprekken en onderhandelingen biedt de organisatie het echtpaar een 'afkoopsom'. ,,5000 euro'', schampert Goddijn. ,,Een kennis uit de aannemerswereld die even rond liep zat zo al op 35.000 euro aan herstelkosten. De binnenkant en onze woning boven nog niet eens meegerekend.'' De NAM komt uiteindelijk zelf met het finale bod van 14.400 euro. ,,Zonder enige onderbouwing of schulderkenning zulke uiteenlopende bedragen aanbieden. Hoe ongeloofwaardig ben je dan?'', zegt Sieneke Goddijn.

‘Soms worden we er gek van’

Ze wijzen ook dit bod af. ,,We laten ons niet afschepen.'' Omdat zij de schade hoger schatten dan 25.000 euro is de zaak doorverwezen naar de arbiter. Hij: ,,Dat steeds maar weer vooruitschuiven, dat is verschrikkelijk ergerlijk.'' Zij: ,,Dat irriteert mateloos. Soms worden we er gek van.''

Ze hekelen de willekeur bij het toekennen van schade. Om hen heen worden wel panden opgeknapt met aardbevingsgeld. ,,Een stukje verderop in de straat is een flatgebouw gerenoveerd. Aardbevingsschade die wel is vergoed. Hoe is het mogelijk?''

Ondertussen holt hun pand achteruit. De entree van de kapsalon/schoonheidssalon klemt. ,,De drempel is omhoog gekomen. We mogen er niets aan doen zolang onze zaak niet is gesloten.'' Al jaren kijken ze met hun klanten binnen tegen scheuren in de muren aan. Tot voor kort, want de meeste oneffenheden zijn net weggewerkt achter isolatiefolie. ,,Ik ben het pand aan het isoleren om energielabel C voor elkaar te krijgen. Dat is nodig voor de verkoop straks.''

Coulant compenseren

Het echtpaar hoopt namelijk dat hun zaak binnenkort eindelijk is opgelost. Op 1 maart komt de arbiter ter plekke kijken. ,,Hij laat zich informeren door de schade-experts die eerder voor ons de contra-expertise deden'', zegt Carlo Goddijn. ,,Ik kan me niet voorstellen dat we ons recht niet krijgen. De NAM kan niet aantonen dat het hier niet om aardbevingsschade gaat.'' Naar verwachting geeft de arbiter direct ter plaatse uitslag. ,,Maar we zijn al gewaarschuwd: de kans is groot dat de NAM een voor ons gunstig besluit gaat aanvechten.''

Het wordt tijd dat de NAM en de overheid eindelijk hun verantwoordelijkheid nemen en de slachtoffers van de aardbevingen coulant gaan compenseren, meent het echtpaar. ,,Alles wordt onnodig duur gemaakt. De vele discussies en onderzoeken, aanpassingen in het beleid, een nieuw schadebureau, het traineren. Van al dat verspilde geld hadden ze al lang onze schade en die van vele anderen kunnen vergoeden.''

menu