Ik wacht (43): Janny en Klaas Ebels uit Appingedam

Klaas en Janny wonen in de Damster wijk Opwierde. Hun huis wordt gesloopt en op dezelfde plek opnieuw gebouwd.

Een jaar na de aardbeving in Zeerijp wachten nog veel Groningers op een oplossing voor de schade aan hun huis. Ik wacht is een serie over mensen die het wachten zat zijn. Vandaag aflevering 43: Janny en Klaas Ebels uit Appingedam.

Het gaat je leven beheersen

Kgggrsstt, klinkt het in de keuken waar Janny Ebels (56) koffie aan het maken is. ,,Ah, de melkschuimer is kapot’’, moppert ze luid. Ze zet de kopjes met zwarte koffie op tafel en neemt plaats. ,,Kapot huis, kapotte melkschuimer. Er werkt hier wel meer niet.’’

Klaas (57) en Janny houden niet van zeuren over de aardbevingen. ‘Bij andere mensen is het nog veel erger’, stellen ze. En toch. Hun rijtjeshuis in Appingedam moet dit jaar plat, zodat het opnieuw aardbevingsbestendig kan worden gebouwd.

Het huis verzakt. ,,Boven hebben we een zelfgemaakte kledingkast met schuifdeuren’’, zegt Klaas, ,,en steeds als we de deuren dicht hebben schuiven ze in de loop van de dag langzaam weer open.’’ Die verzakking leidt tot problemen: de dakpannen gaan steeds verder uit elkaar staan, waardoor ze nu lekkage hebben. En er zit een grote scheur in de buitenmuur.

Janny loopt naar de kelderkast. Daar, in de muur, is de steeds groter wordende scheur te zien. Waar sommige mensen in de deurpost met streepjes de groei van hun kinderen vastleggen, legt Janny de groei van de scheur vast.

,,Ik maak me er niet meer druk om’’, roept Klaas vanuit de kamer. ,,Dat mag ook niet meer.’’

'k was er dag en nacht mee bezig'

Klaas was jarenlang zo actief in de wijk dat zijn lijf het niet meer trok. Hij kreeg twee TIA’s en een burn-out. ,,Het gaat je leven beheersen, ik was er dag en nacht mee bezig. Je wordt er onbewust in meegezogen.’’

Nu niet meer. Klaas houdt zich er zoveel mogelijk buiten en ook Janny heeft een minder actieve rol in de wijk op zich genomen. De burgemeester, de wethouders, buurtgenoten: iedereen heeft al aan de keukentafel van Klaas en Janny gezeten. Maar nu focussen ze zich voornamelijk op hun eigen situatie. ,,Dat is meer dan genoeg gedoe.’’

Al vier jaar lang horen ze dat ze niets meer aan hun huis moeten doen, omdat het mogelijk gesloopt gaat worden. Daardoor ligt het plafond in de keuken er al vier jaar uit. Ze waren de boel daar net aan het vervangen toen het bericht kwam. ,,We zijn maar gestopt met klussen. Om dezelfde reden zitten daar stickers op de muur’’, zegt Janny. ,,Ja, die verbergen vlekken. De muur verven had geen zin. De boel zou toch plat gaan.’’

Vier jaar

Het stel had alleen niet verwacht dat het wachten op nieuws vier jaar zou duren. Nu is eindelijk de kogel door de kerk: het huis waar ze al 23 jaar wonen wordt als het goed is aan het eind van dit jaar gesloopt. ,,Ja, we zeggen expres: als het goed is. Je weet het maar nooit, hè? De boel is al zo vaak veranderd. Ik hou maar rekening met het ergste, dan kan het altijd meevallen.’’

Straks moeten ze tijdelijk ergens anders wonen terwijl hun oude huis wordt gesloopt, om vervolgens in het nieuwe huis te trekken. Geen leuk vooruitzicht: twee verhuizingen en nog minstens een jaar geen echt thuis. Het gedoe is nog lang niet voorbij.

Janny: ,,Maar alles is beter dan dit. Ik wil mijn eigen veilige haven terug. Die heb ik nu niet meer.’’ Haar eigen huis voelt onveilig. De twee kleine zwarte poedels Kaj en Sari slapen daarom bij hen in de slaapkamer. ,,Als er ’s nachts een aardbeving is, hoef ik ze niet te zoeken.’’ Ze maakt zich regelmatig zorgen: wat als die ene zware klap wél komt. Wat gebeurt er dan?

Saamhorigheid

En de bevingen hebben meer gevolgen. Zo mist Janny de saamhorigheid in de buurt. Die is er niet meer sinds het gesteggel over de aardbevingen begon. ,,De een kreeg meer voor elkaar bij de instanties dan de ander. En dat maakte dat de buurt uiteenviel. Dat vind ik heel erg.’’

Toch vinden ze dat ze niets te klagen hebben. ,,Wij weten tenminste wat er gaat gebeuren. Heel veel Groningers weten dat na jaren wachten nog steeds niet.’’

menu