Ik wacht (19): Eddy en Martje Dijk uit Appingedam

Eddy en Martje Dijk: ,,We zijn als het ware vastgeketend aan ons eigen huis.’’

Een jaar na de aardbeving in Zeerijp wachten nog altijd veel Groningers op een oplossing voor de schade aan hun huis. DvhN laat in de serie Ik wacht Groningers in het bevingsgebied aan het woord die het zat zijn. Vandaag aflevering 19: de familie Dijk uit Appingedam.

‘We zouden moeten weigeren ozb te betalen’

Het eerste dat opvalt in de woning van Eddy (59) en Martje Dijk (59) is het plafond. Dat zit er namelijk niet. Boven de eettafel zit alleen een balkenconstructie. ,,Met kerst heb ik maar wat ballen aan balkjes gehangen’’, zegt Martje. ,,Om het toch een beetje gezellig te maken.’’

Vorig jaar november werd het plafond opengebroken. Alle kasten in de kamer en keuken moesten leeg en weg, gordijnen van de rails en planten van de vensterbanken. Het hele huis stond op de kop. Het merendeel van de huisraad sleepten ze naar zolder.

Een scheur van ruim 6 centimeter diep

Onder het plafond zit een 10 centimeter dikke betonlaag en daar zit over de gehele lengte een scheur van ruim 6 centimeter diep. Hij is duidelijk te zien. ,,Er kwamen acht inspecteurs om foto’s van het plafond te maken’’, zegt Eddy.

De inspecteurs schrokken zo van de scheur, dat ze ook onder het plafond in de woonkamer en keuken wilden kijken. Moesten die ook gesloopt. ,,Toen hebben we gezegd: Jongens, het mag, maar dan willen we tijdelijk ergens anders wonen. Dan valt hier niet meer te leven.’’

Sinds 2000 wonen Eddy en Martje Dijk in de twee-onder-eenkapper die in 1947 werd gebouwd. Na 17 jaar waren ze bezig hun woning op te frissen. Ze investeerden 20.000 euro in nieuwe kozijnen. Gingen behangen. Misschien willen ze hun huis op den duur verkopen omdat ze graag gelijkvloers willen wonen. Maar nu kunnen ze naar hun gevoel geen kant meer op. ,,We zijn als het ware vastgeketend aan ons eigen huis.’’

'Een acuut onveilige situatie'

Het begon met scheuren in de binnen- en buitenmuren en met hun schoorsteen. De eerste schade werd gemeld, gerepareerd en vergoed. Voorjaar 2015 melden ze schade aan hun schoorsteen. Drie inspecteurs zeiden dat het meeviel, inspecteur nummer vier schrok zich een hoedje. Eddy: ,,Die man zei: Dit een een aos!’’ Aos? ,,Een acuut onveilige situatie.’’

Dus dachten Eddy en Martje dat hun schoorsteen wel snel vervangen zou worden. Maar nee. Pas na vijf maanden kwam er een lagere – want veiliger – schoorsteen op, maar die werd niet goed gemonteerd. Andere schoorsteen er op. Maar die mocht niet van welstandsbureau Libau.

De schoorsteen paste niet bij de architectuur van de Delftse school van de woning. Al met al duurde ‘het gedoe’ met de schoorsteen elf maanden en zo’n 30.000 euro, schat Eddy. ,,Normaal gesproken kost-ie tussen de 3000 en 4000 euro.’’

Berekeningsfout

Ze wonen er prachtig. ,,Maar de lol gaat er wel van af.’’ Moe worden ze van alle instanties. ,,Als je er niet bovenop zit, gebeurt er niets en krijg je niks of veel te weinig.’’ Het Centrum Veilig Wonen (CVW) maakte een keer een berekeningsfout dat hen duizenden euro’s scheelde en hun dossier werd gesloten. Bellen en praten als Brugman om het dossier weer geopend te krijgen.

Ze zijn altijd netjes tegen instanties, zeggen ze. Hebben vertrouwen. Maar soms jeuken hen de vingers. Er zit geen schot in hun schadeherstel. ,,Eerst moesten we naar de NAM, toen naar CVW, nu naar de Tijdelijke Commissie Mijnbouwschade. Telkens moet informatie worden overgedragen en duurt en duurt het maar. Je wordt er moedeloos van.’’ Eigenlijk moesten alle Groningers uit protest weigeren hun ozb te betalen, zegt Eddy. ,,De overheid luistert alleen naar geld. Ik zou het een goede actie vinden.’’ Hij heeft geturfd en in vier jaar tijd hebben ze in het kader van schadeherstel 51 mensen over de vloer gehad.

Nog niet gestuukt

Maar goed, dat plafond. De inspecteurs moeten er nog bij, dus kunnen er geen gipsplaten op en kan het nog niet gestuukt. Ze weten niet hoe lang het duurt. Ze verwachten dat de Tijdelijke Commissie Mijnbouwschade zegt de scheur waarschijnlijk niet veel kwaad kan. Daar kunnen en willen ze binnen zes weken bezwaar tegen aantekenen. Maar het wachten is op dat rapport en op hun dossiernummer. Zonder nummer geen bezwaar. Dus wachten ze.

Familie Dijk weet niet wat nog gaat komen. Eddy: ,,Alles bij elkaar vertrouw ik de hele constructie van de woning niet. Als er een grote klapper komt, is het niet veilig.’’ Premier Rutte zei een tijdje geleden: Alles in Groningen wordt op een keurige manier opgelost. Eddy kijkt naar de scheur, naar het plafond en naar Martje. Hij zucht. ,,Nou, hier zitten we dan.’’

menu