Demonstreren mag, ook tegen abortus. Maar in Groningen groeit de weerstand tegen enkele vrijwilligers die dat pal voor de deur van de abortuskliniek aan de Radesingel doen. De 28-jarige Jelle is één van hen en hij snapt de kritiek, maar gaat door. ,,Het gaat om leven en dood.’’

Zelf noemen ze zich ‘counselors’ en vroeger wel ‘wakers’ - geen ‘demonstranten’. En eigenlijk, vindt Jelle Bakker (28), is wat ze doen geen demonstreren. ,,Zo vragen we het wel aan bij de gemeente. Maar we spreken mensen aan, bieden een folder aan en vertellen dat we ze kunnen helpen. We roepen zeker niet: abortus is slecht en jij bent slecht.’’

Het is vrijdagochtend. Bakker staat met twee andere counselors voor de deur van abortuskliniek Stimezo aan de Radesingel in Groningen. Zijn collega’s reageren terughoudend op vragen (‘Ik weet eigenlijk niet of we wel met de pers mogen praten’), maar Bakker - licht Urker accent, groenige leren jas, dito schoenen en een brede gouden trouwring aan z’n rechterhand - wil best vertellen waarom hij hier staat.

‘22 dagen na de bevruchting begint mijn hartje te kloppen’

Het is in elk geval niet voor z’n lol. ,,Eerder met tegenzin, als ik eerlijk ben. Ik stel mensen moeilijke vragen, ik snap heel goed dat die niet leuk zijn om te krijgen en ik vind ze niet leuk om te stellen. Maar het leven van een ongeboren kind is te belangrijk.’’

Daarvoor moet Bakker opkomen, vindt hij. Als dat betekent dat hij confronterende dingen moet zeggen tegen vrouwen, als ze dat naar vinden, als ze hem een eikel vinden - het zij zo. ,,Ik wil mensen aan het denken zetten. Niet dat ze dat uit zichzelf niet zouden kunnen, maar ik vraag me af of ze wel alle informatie hebben.’’

Bakker heeft een stapeltje folders bij zich waarop staat ‘Er is hulp’ en ‘Zwanger, wat nu?’. Die biedt hij passerende vrouwen aan. In de boekjes staat in tien verschillende talen uitgelegd hoe een ongeboren vrucht zich ontwikkelt in de baarmoeder, van vier weken af: ‘22 dagen na de bevruchting begint mijn hartje te kloppen.’

‘Ik ben hier om te helpen, niet om te oordelen’

,,Als iemand ongepland zwanger raakt is de eerste vraag nu vaak: ga je het houden? Dat zou moeten zijn: hoe ga je dit oplossen?’’, zegt Bakker. ,,Abortus beschouw ik niet als oplossing. Vrouwen kunnen er psychische klachten aan overhouden. En wij vinden dat het vanaf het eerste moment om een echt, levend mens gaat, en de enige die over leven en dood gaat, is God.’’

Maar waarom gaat hij dat pal voor de deur van de kliniek staan vinden, en niet, bijvoorbeeld, op het Malieveld? ,,Daar staan we ook wel eens’’, zegt Bakker. Daar demonstreert hij; hier wil hij in gesprek. ,,Dit is de enige plek waar we, in liefde, individuen kunnen bereiken die hulp nodig hebben.’’

Voor die hulp verwijst hij door naar de christelijke Stichting Schreeuw om Leven. Die biedt financiële hulp, gratis babyspullen, eventueel onderdak en er zijn vrijwilligers voor gesprekken en emotionele steun. Dat laatste is ook voor vrouwen die wél voor abortus kiezen. ,,Ik vind het een verkeerde keuze’’, stelt Bakker. ,,Maar ik ben hier om te helpen, niet om te oordelen.’’

Naar de keel gevlogen

Laat staan dat hij ooit iemand de weg naar de kliniek verspert of fysiek te na komt. Andersom is dat wel eens gebeurd. ,,Ik doe dit nu denk ik een jaar of vier, en dat was de enige keer dat er politie bij geroepen moest worden’’, herinnert Bakker zich. ,,Er kwam een man uit de kliniek, een vader of vriend van een van de vrouwen misschien, dat weet ik niet eens. In elk geval was-ie het niet met me eens en hij vloog me naar de keel.’’

Al valt niet iedereen hem aan, Bakker weet best dat de meeste mensen het niet met hem eens zijn. Dat niet negen van de tien, maar eerder 999 van de 1000 vrouwen die hij aanspreekt niet op hem zitten te wachten. Dat deert hem niet, want hij herinnert zich ook dat ene stel dat dolblij met hem was. Dat hem bedankte voor het gesprek en opgelucht aankondigde de baby toch te houden.

,,Het gaat me niet om de aantallen’’, zegt Bakker. ,,Als ik één kind red, is dat genoeg.’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Groningen