Kars Tuinder wint fotoprijs na fotoprijs (en plakt daarvoor knopen op ogen)

De foto’s van de Groningse fotograaf Kars Tuinder hebben al in Parijs en Londen gehangen. De volgende bestemming? Deze maand exposeert hij zijn werk in Litouwen.

Kars voelt zich slecht als hij uit bed stapt in zijn appartement in Bangkok: zweterig, kortademig, koude rillingen. Het is maandag 14 februari 2011 en hij staat op het punt naar Bali te vertrekken. Zijn reisgenoot komt langs, samen laden ze zijn koffers in. Kars neemt plaats op de bijrijdersstoel, kort daarna wordt alles zwart.

Kars Tuinder is dan 37 en ruim vijftien jaar trouwfotograaf.

‘De eerste keer’

In 1995, Tuinder werkt dan als fotograaf bij het Harener Weekblad , fotografeert hij zijn eerste bruiloft. ,,Ik zag er vreselijk tegen op, het leek me saai en zoetsappig.” De fotografen van Magnum, dát zijn helden volgens Kars. Maar terwijl zij de oorlog in Bosnië vastleggen, fietst hij met zijn camera naar een trouwerij in het Groningse Sterrebos.

Wonder boven wonder bevalt het. Zoveel liefde, zoveel actie. ,,Er gebeurt vreselijk veel op zo’n dag en je moet er steeds op tijd bij staan met je camera. Bovendien vind ik het heel bijzonder om uitgenodigd te worden op de mooiste dag van een het leven van een bruidspaar.” Vrienden van het bruidspaar bellen en voor hij het weet is Kars een van de meest gevraagde bruidsfotografen van Groningen. Vandaar dat appartement in Bangkok.

Ziek in Thailand

Terug naar 2011. Kars wordt wakker in een Thais ziekenhuisbed. ,,Ik had een soort hartaanval gekregen.” Een gevolg van een aangeboren hartafwijking zeggen de artsen. Een paar dagen later is het probleem verholpen. Eitje.

En dan begint er iets te kriebelen. ,,Je zit in een ritme en dat is prima, maar als je plotseling bijna dood bent, ga je erover nadenken.”

Hij wilde niet stoppen met zijn bruiloften. ,,Dat vind ik nog steeds geweldig om te doen.” Wel begon hij steeds vaker te denken aan vroeger. Toen hij als student van de Fotovakschool in 1994 naar IRA-kroegen in Belfast trok om foto's te maken van The Troubles, de oorlog tussen Engeland en Zuid-Ierland .

Knopen

Daarom plakt hij, ruim zeven jaar later, plastic knopen op de ogen van Nanne, Finn en Naut. De drie broers zitten in een ouderwets bushokje, even buiten Glimmen en houden alledrie een smartphone voor hun afgeplakte ogen. ,,Houd je telefoon maar iets hoger, Naut. En Finn, kun jij een stukje naar rechts zodat je net niet onder dat bordje staat?”

Kars drukt af.

loading

‘Closed Buttons’

,,Met mijn serie Closed Buttons probeer ik de ogen van de kijker te openen door de ogen van de mensen op de foto af te plakken.” Vandaag probeert hij overdreven smart-phone-gestaar in beeld te brengen. Eerder fotografeerde hij een oude dame, zittend op haar balkon, met knopen over haar ogen. In de kamer staat de televisie aan: TellSell. Tuinder noemde de foto: Days passing by (de dagen verstrijken) .

Een jaar geleden poseerden vijf Gambianen voor hem. Vier van de mannen – ,,Ik wilde er graag een vrouw bij, dat kreeg ik echt niet voor elkaar” – staan tot hun knieën in het water, de vijfde zit in een bootje. Allen dragen zwemvesten en knopen. De titel: Refugees (vluchtelingen).

,,En nou is het leuke dat niet alleen ik het heel erg mooi vind, maar anderen ook”, jubelt Tuinder als de shoot met de smartphone-broertjes klaar is.

In de prijzen

De serie Closed Buttons werd genomineerd voor de Exposure Awards. Een prijs georganiseerd door fotomagazine LensCulture . In de jury onder anderen een curator van het prestigieuze Getty Museum in Los Angeles en een fotoredacteur van The New York Times Magazine .

Maar de mooiste prijs kreeg hij misschien wel van Magnum-fotograaaf Emin Ozmen. ,,Ik mocht in maart langskomen op hun kantoor in Parijs voor een masterclass en liet hem de foto’s zien. Hij was enthousiast!”

menu