Horeca in coronacrisis | Proeflokaal aan de Amstel in Groningen: 'Laat mensen zelf beslissen om naar het café te gaan'

Kim Boonstra mocht vroeger niet in café De Oude Veemarkt komen. Foto: Jan Willem van Vliet

Cafés, restaurants en hotels brengen leven in de brouwerij. Maar het is doods in de horeca. In een korte serie belichten wij de situatie. Vandaag: Proeflokaal aan de Amstel in Groningen.

Even dit: Kim Boonstra (34) is geen zeurpiet. Ze houdt van haar café, haar stamgasten, de gezelligheid. Van haar huurbaas ook, die in deze coronamaanden ruimhartig een streep door de huurprijs haalt. Ze heeft een man die werkt. ,,Maar ik mis het zo. De bar, de vrijdagmiddagborrel, het ritme. Ik zing het financieel nog wel even uit, maar voor veel collega’s is dit een dik drama.’’

Ze riep vroeger op school altijd dat ze drie dingen in het leven ab-so-luut niet wilde. Kinderen, horeca en huisdieren. ,,Alles wat ik niet wilde, heb ik. En ik ben er dolgelukkig mee!’’

Gokcafé

Boonstra kent het café op de kop van de Oosterpoort al haar hele leven. Toen heette het café nog De Oude Veemarkt, gerund door Jannes Bosklopper. ,,Ik mocht er niet komen van mijn vader’’, zegt Kim. ,,Er werd volgens hem gegokt.’’

Na haar vmbo was ze afwashulp in Huize Maas, haar eerste kennismaking met de horeca. Ze werd later schoonmaakster, ook in Proeflokaal aan de Amstel. Ze zat er een keer aan de bar en op een druk moment vroeg de baas of ze een handje kon helpen.

‘Alles komt hier’

Ze tapte haar eerste biertjes en ging er vaker werken. ,,Ik durfde eerst niet met mensen te praten. Ik zie mezelf nog staan in een hoekje bij de bar, druk met m’n telefoon. Dat kón natuurlijk niet.’’ Ze lacht en zegt: ,,Ik heb geloof ik wel bijgeleerd.’’

Op een dag hoorde ze dat ‘De Amstel’ ophield te bestaan. Er zouden te veel schulden openstaan. Kim, toen 23 jaar, vroeg om enkele dagen respijt waarin ze met haar vader berekende of zij het zou kunnen overnemen. Het kon.

,,Het was hier direct zo druk. Alles komt hier, van ambtenaren tot uitkeringsgerechtigden, van directeuren tot buurtgenoten van 85, jeugd, alles!’’

‘Een soort politieagent in het café’

En toen kwam de lockdown in maart. Ze benutte die om de vloer te vervangen en de hele kroeg bij te werken − ze weet nog dat ze zich net zo voelde als tijdens een weekje vrij: niet helemaal lekker. Ze miste de routine die het café brengt.

,,Het duurde lang en toen we eindelijk open mochten, was ik een soort politieagent in het café. Ik kon mezelf niet zijn. Al die regels. En toen moesten we een poosje om 10 uur ’s avonds dicht zijn en nu zijn we alweer weken helemaal gesloten.’’

Ze zegt: ,,Ik vind het mentaal zwaar. Ik begin liever gisteren dan vandaag weer.’’

’Gooi de horeca ook open’

En dan: ,,Op Black Friday is de binnenstad bomvol. Dat gun ik al die ondernemers, die hebben het ook niet gemakkelijk. Ik zou zeggen: gooi de horeca ook open, om te beginnen de restaurants en broodjeszaken. En als de hele horeca open is, moeten we denk ik ieder mens z’n eigen keuze laten maken. Kom naar het café als je dat wilt.’’

Voorlopig zit het er nog niet in en draait De Amstel geen omzet. Hoewel, een beetje wel. Op vrijdag en zaterdag verkleedt Kim zich als Kerstman en verkoopt ze oliebollen vanuit haar café. ,,Ik heb er al duizend op bestelling’’, zegt ze vrolijk.

menu