Mariniers in monstertocht langs Groningen: tussen opgeven of invalide de sloep uit

De oud-mariniers op het Reitdiep, onderweg naar Groningen. Foto Jan Willem van Vliet

Een monstertocht van 350 kilometer in barre omstandigheden is zelfs mariniers bijna te gortig. De roeichallenge levert ze zware dilemma’s op. Sinds donderdag varen ze van Groningen via Delfzijl naar Duitsland.

Bert Schipperijn (45) grijpt naar z’n pakje shag en begint te draaien. Nog even roken bij de loods van de jachthaven in Groningen, voordat de volgende slijtageslag richting Delfzijl begint.

De oud-marinier is met veertig anderen onderweg in vier sloepen. Ze roeien een monstertocht van 350 kilometer van Den Helder naar de Wilhelmshaven in Duitsland. Met de Dutch Marines Rowing Challenge zamelen ze geld in voor oud-mariniers met trauma’s en nabestaanden van omgekomen collega’s.

‘Ik heb dit gewenst’

Het weer maakt de tocht bar en boos. Op zee spookte het zo, dat de route veranderd werd en de roeiers binnendoor naar Groningen moesten. Schipperijn, shaggie inmiddels op de lip: ,,Dit is zo zwaar. Zoiets heb ik bij het korps nauwelijks meegemaakt.’’ En toch. Hij geniet. ,,Ik heb dit gewenst. Dít is een challenge.’’

Schipperijn houdt het goed. Hij voelt wel wat pijntjes, maar daar blijft het bij. Anderen zijn er erger aan toe. Eén roeier moest opgeven en zich bij de dokter melden. Veel anderen hebben last van polsen, ellebogen en onderrug.

Opgeven? Een marinier?

Maar opgeven is, totdat het echt niet meer gaat, geen optie. De oud-mariniers peppen elkaar op. Iets dat ze geleerd is. ,,De allereerste keer dat ik een gevecht in zou gaan was in Cambodja’’, zegt Schipperijn. ,,Ik was 21. We zaten in een Jeep en zouden er in een keer met zijn allen uitspringen bij de vijand.

Doodsbang was ik. Maar op de achterbank zaten de oude rotten. En die bleven maar herhalen: Oh, dit is mooi. Oh, dit is mooi jongens. En we gingen het geloven.’’

Schipperijen pakt een vuurtje uit zijn zak om zijn net gedraaide shaggie aan te steken. Anderen strikken alvast de veters en zoeken hun plek.

loading

Dat oppeppen als in Cambodja is ook in de sloepen nodig. Zeker deze editie. Twee jaar geleden deden de mannen ook mee. Toen gingen ze van Rotterdam naar Londen. ,,Zaten we lekker met windkracht 5/6 in de rug op de Noordzee. Nu hebben we alles tegen. Stroming, wind, regen. Het is veel en veel zwaarder’’, zegt stuurman Jan Plug (60).

Wrijving

Dat brengt aan het licht wie er goed getraind is en wie niet. Marc Schotten (49) heeft in voorbereiding 2000 kilometer geroeid. Hij trekt de tocht goed. ,,Maar anderen minder.’’

Dat levert spanningen op. Want goed trainen is een voorwaarde voor deelname. Schipperijn: ,,De sterken moeten de anderen opvangen. Na de derde, vierde dag ontstaan er wrijvingen. We praten alles direct uit. Spanning voel je direct; de sloep roeit direct voor geen meter meer.’’

Door de tegenslagen wordt op veel plekken afgeweken van de geplande route. Vanwege de slijtageslag moet gewikt en gewogen worden over inzetten van reserveroeiers. ,,Een lastige afweging. We kunnen niet zomaar opgeven, maar je wilt ook niet invalide de sloep uit komen’’, zegt de Leeuwarder.

loading

De mannen hebben een bijzondere band onderling. Sommigen roeien al jaren met elkaar, zien elkaar kapot gaan en leren elkaar kennen in die extreme situaties. Deze tocht is daarin anders dan hun werk vroeger.

Schipperijn: ,,Je gaat van elkaar houden. Dat is mooi, maar ook gevaarlijk. Je kunt niet hebben dat iemand al gaat huilen als een ander alleen een buikwond heeft. Daarom werden we vroeger om de zoveel tijd weer uit elkaar gehaald en opnieuw ingedeeld. Nu kunnen we wel doorbouwen als team.’’

Dat is belangrijk, volgens de oud-marinier. Zeker omdat er een aantal mannen bij zit met een posttraumatische stresstoornis (PTSS). Ze hebben een flinke mentale dreun gekregen door alles wat ze meemaakten. ,,Die moeten we er soms echt doorheen slepen, maar die halen hier heel veel uit.’’

Steeds weer een deadline

Zaterdag moet de groep om uiterlijk 13 uur aankomen in Duitsland. En ze willen op tijd zijn. ,,Dat willen we niet alleen. We mogen niet anders van defensie’’, zegt Schipperijn.

Hij gooit zijn shaggie weg, stopt de aansteker onverrichter zake terug in zijn zak. ,,Shit’’, zegt hij. ,,Nat geworden gisteren.’’

Op naar de sloep. Een nieuwe deadline wacht: voor 18 uur moet Delfzijl in zicht zijn.

menu