Meneer Verkade wacht niet meer: Een zin maakte einde aan drie jaar slopende wachttijd

Het boek I k Wacht , over 101 Groningers die wachten op schadeherstel van hun huis, ligt sinds vrijdag in de winkel. 101 min 1. Want Jurriën Verkade hoeft niet meer te wachten.

Eind april plofte de Bevrijdende Beslissing op de mat. Het officiële besluit van de Tijdelijke Commissie Mijnbouwschade Groningen, die in één zin een einde maakte aan een drie jaar durende wachttijd van Jurriën Verkade en zijn gezin: de aanvraag voor schadevergoeding werd goedgekeurd. Het bedrag is niet alleen voldoende voor reparatie, maar ook voor versterking.

Verkade was nummer nummer 47 in de DvhN-serie Ik Wacht . Zijn verhaal is, net als dat van de andere honderd wachtenden, een verslag van het bureaucratisch moeras waarin de gedupeerden rondwaden. Een (te) lang verhaal kort: Gijs, de zoon van Jurriën en Margreet Verkade, is meervoudig gehandicapt, de muren van zijn speciale bad-en slaapkamer op de begane grond behoeven vertoonden scheuren. De schade werd gemeld bij het Centrum Veilig Wonen.

De experts spraken elkaar allemaal tegen, de een zei dat het bevingsschade was, de volgende sprak over verzakkingsschade, het dossier werd overgenomen door de TCMG – de organisatie die schade ‘ruimhartig zou vergoeden’. Die wilde alleen de tegels betalen.

Advies werd besluit

Verkade lichtte de pers in en wendde zich tot het Groninger Gasberaad dat ook eens ging bellen en zie: de zaak kwam in beweging. In maart kreeg Verkade te horen dat zijn schade werd vergoed.

Maar dat was een advies. Geen besluit. Het was alleen nog even wachten op de bevestiging.

Het zijn dat soort kleine details, de handtekening die moet worden gezet, de klap die iemand achter een bureau ergens op moet geven, die een schijnbaar uitgemaakte zaak nog in het honderd kunnen sturen.

Knokker

Dus de wachtstand hield aan. Tot nu. Jurriën Verkade is zichtbaar opgelucht. ,,Ik heb gelijk de aannemer gebeld’’, zegt hij. ,,De vloer moet eruit, de binnenmuren eruit, er komen chemische ankers in de buitenfundering. We pakken dit vanaf de bodem aan, zodat nieuwe aardbevingsschade geen verzakkingen meer veroorzaakt.’’

Het wachten was tergend. Maar, zegt hij, hij ‘werd’ het probleem niet. ,,Het was niet zo dat ik in een huis woon dat onveilig is. Ik had het gevoel: ik moet er echt zelf alles aan hebben gedaan, en als het niet lukt, dan merken we dat vanzelf.’’

Hij is een knokker. ,,Dat leer je ook wel als je een 17-jarige gehandicapte zoon hebt, wij kunnen wat hebben op vechtniveau. Je leert rustig te blijven als het tegenzit, een probleem te parkeren. Soms lost de tijd het op, soms moet je het ijzer smeden als het heet is.’’

Dit hete hangijzer is gesmeed.

Jurriën, Margreet en Gijs Verkade wachten niet meer. Dit verhaal kreeg een happy end.

Het wachten is nu alleen nog op het moment dat de honderd andere verhalen in het boek Ik Wacht verlost worden van hun open einde.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Groningen
Ik wacht