Merels levensverwachting was één tot drie jaar. Zes jaar later fietst ze de tocht Haren-Haren

Merel Hennink fietste zondag een deel van de toertocht Haren - Haren. Foto Jan Anninga

De fietstocht Haren-Haren was vanwege corona afgelast, maar als eerbetoon en steun aan Merel Hennink (51) uit Haren en de Belgische Valérie Vandeweyer-Hendrickx (34) die een zeldzame vorm van longkanker hebben, reden negen Belgen en Nederlanders toch een deel van de 165 kilometer lange tocht.

Juni 2014, Frankrijk. Merel Hennink stuurt haar fiets een berg op. De zon schijnt. Maar het gaat niet. Haar conditie lijkt verdwenen. Ze snapt er niks van en besluit haar trainingsschema te verzwaren. Wellicht dat dit helpt. Niet dus. Uiteindelijk belt ze de huisarts en na een aantal onderzoeken krijgt ze in november de diagnose: longkanker met uitzaaiingen. De moeder van twee jonge kinderen is ongeneeslijk ziek. Levensverwachting: één tot drie jaar.

Stichting Merels Wereld

5 juli 2020. Merel Hennink trapt haar fiets door een allesdoordringende regen en een ontmoedigende tegenwind van Haren naar Odoorn. Haar man Hans van der Ploeg en een tiental Belgen trappen dapper met haar mee. In Odoorn is de eerste tussenstop van de fietstocht Haren-Haren .

Bij hotel Oringer Marke passeert het peloton het standbeeld Otie en kleinkind en stapt dan hijgend af. Ze dragen allemaal een tenue dat de naam draagt van de stichting Merels Wereld. Ze klettert op haar wielrenschoenen en met bemodderde kuiten over de steentjes richting geurende koffie en vers appelgebak. Merel glimlacht. De conditie is terug.

Merel heeft een zeldzame vorm van longkanker, de ROS 1 translocatie. ,,Je doodsvonnis horen, is een ontzettende klap. De filosoof René Gude zei hierover: Als je gezond bent, zit je in een speedboot en wil je alle kanten op. Maar als je dit bericht krijgt, zit je opeens in een roeiboot die maar een beetje rond dobbert.’’

Maar Merel bleef niet doelloos. De medewerker van de Pedagogische Academie van de Hanzehogeschool zocht op internet, vond lotgenoten die zich verenigden in de ROS1ders en richtte de stichting Merels Wereld op die onderzoek naar ROS 1 steunt en informatie biedt. Ze praat over de hele wereld op congressen en seminars met artsen en heeft nu een eigen consultancybureau.

‘Een wonderpil’

Maar dat gebeurde niet zomaar. Merel kreeg chemotherapie. Ze vond veel baat bij ‘een wonderpil’ die ze in 2015 negen maanden slikte. ,,Maar helaas, ik werd resistent. Nu heb ik een nieuwe wonderpil: lorlatinib. Die werkt ontzettend goed. Ik ben niet genezen, maar sinds juni 2016 is er, zoals de artsen dat zeggen, ‘no evidence of the disease’. Ik voel me goed.’’

Maar de ziekte is – hoewel onzichtbaar - altijd aanwezig. ,,Ik hoef maar te hoesten en mijn man en kinderen kijken me meteen verschrikt aan. Dat is zo’n reflex. Maar gelukkig kunnen mijn kinderen nu wel volledig puber zijn.’’ Ze rolt quasi vermoeid met haar ogen.

Aan het tafeltje naast haar zet Bert Vandewyer (65) zijn vork in de appeltaart. Zijn schoondochter Valérie Vandeweyer-Hendrickx, een vriendin van Merel, kan vandaag niet meefietsen. ,,Ze is net geopereerd. De primaire tumor is verwijderd. Het gaat nu goed.’’

Een tatoeage voor elk gewonnen jaar

Valérie, moeder van een jongen en een meisje, kreeg de diagnose ROS1 twee jaar geleden. ,,Ze wist het net twee weken en toen werd haar zoontje een jaar.’’

Merel rolt haar mouw naar beneden waardoor een getatoueerde ‘armband’ van het double infinity -teken, symbool voor oneindigheid, zichtbaar wordt. ,,Ik laat er elk jaar eentje bijzetten.’’ Ze glimlacht. ,,Ik ga voor een sleeve over mijn hele arm.’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Groningen