Max van den Berg mijmert over de toekomst van de provincie Groningen aan De Tafel van Max. FOTO DUNCAN WIJTING

Met Max dromen over het Groningen van later

Max van den Berg mijmert over de toekomst van de provincie Groningen aan De Tafel van Max. FOTO DUNCAN WIJTING

Een boek en een symposium over Groningen in 2050. Dat was het afscheidscadeau van de universiteit aan commissaris van de Koning Max van den Berg.

Hoe Groningen eruitziet in 2050? Nou, één ding bestaat in elk geval nog: ‘onze’ FC. Sterker: over 34 jaar voetbalt Groningen zelfs mee in de Champignons League. Tenminste, afgaand op de dromen van een van de deelnemers van de Tafel van Max: een speciale bijeenkomst zaterdagmiddag met als thema: de toekomst van de stad.

In het gebouw van het Groningse University College aan het Hoendiep – een knap staaltje Amsterdamse School, aldus gespreksleider Jacques Wallage – verzamelden zich de ‘dwarskijkers’: voornamelijk studenten en medewerkers van de universiteit, aangevuld met bekende Groningers als PvdA-politica Wilma Mansveld en burgemeester Peter den Oudsten. En – natuurlijk – Max van den Berg, die op 31 maart officieel afzwaait als Groningse Koningscommissaris.

Perspectief

Als dank organiseerde de universiteit de bijzondere brainstormsessie. Voor Van den Berg, met mensen die durven dromen over het Groningen van later. ,,Want’’, zo leidde University College-decaan Hans van Ees het symposium in, ,,als iets Max kenmerkt, is dat wel het woord perspectief. Voor de stad en de provincie is hij altijd bezig geweest met de vraag: waar gaan we naartoe?’’

Behalve een eeuwig FC Groningen, stevenen we onherroepelijk af op het verdwijnen van de stad Groningen in haar huidige vorm. Zo luidde een gemeenschappelijke en onontkoombare conclusie, maakte Van Hees op uit de korte essays die elk van de deelnemers voorafgaand aan de sessie heeft geschreven en deze middag gebundeld aan Van den Berg zijn aangeboden.

,,In 2050 is de stad onderdeel van de Zeven Provinciën of de provincie Groningen-Ost-Friesland. Of volgens sommigen zelfs Zuid-Scandinavië’’, verklaarde Van Hees. Verder gaat het goed met de stad. ,,We worden gemiddeld 103 jaar, niemand rookt nog. En drinken doen we ook bijna niet meer, want we blijven allemaal erg nuchter.’’

'Waarom kiezen we niet voor meer abstracte regels'

De essays boden voldoende voer voor een levendig debat, aangezwengeld door korte pitches van enkele deelnemers. Zo zette hoogleraar psychologie Linda Steg helder uiteen hoe zij voor de toekomst een Groningen wenst dat functioneert op basis van vertrouwen en gedeelde waarden in plaats van wantrouwen en regelgeving.

,,Er zijn zo veel regels’’, betoogde Steg, ,,dat mensen de handhaving ervan als doel stellen en de achterliggende waarden vergeten.’’ Als voorbeeld haalde ze de problemen aan met de huisvesting van grote hoeveelheid studenten in de Schildersbuurt , waar de oplossing lijkt te zitten in steeds meer regels. Met een volgens Steg ongewenst effect, namelijk meer en niet minder studentenhuizen. Steg: ,,Waarom kiezen we niet voor meer abstracte regels, zoals in het verkeer bij shared space , die gebaseerd zijn op vertrouwen?’’

Absolute nachtmerrie

Wat geneeskundestudent Kirsten Dabekaussen betreft, is een stad die vast komt te zitten in de ‘stroperige klei van hiërarchie en bureaucratie’ een absolute nachtmerrie. Ze schetste dan ook het belang van het bundelen van het vele talent dat Groningen kent, om stad en provincie een gezamenlijke smoel te geven met oog voor de dromen en wensen van zowel Stadjers als inwoners uit de provincie.

Het leed zaterdag geen twijfel dat hier nog wat kloven te overbruggen zijn. Laat Dennis Metselaar , geboren Oldambtster, daar nou net al mee bezig te zijn geweest. De biomedicus vertelde bevlogen over zijn project waarbij hij leerlingen uit groepen 7 en 8 van zwakke scholen in Oost-Groningen meenam naar de laboratoria van de universiteit. ,,Ze waren geïntrigeerd door het feit dat iets wat ze normaal alleen van televisie kennen, zo dichtbij gebeurt.’’

Met voldoende collectieve inspanning, kunnen dromen best daden worden, dus. En daar kon Max van den Berg zich bij aansluiten. ,,Ik geloof in de gemeenschappelijkheid van Groningen. We hebben elkaar hier vrij snel nodig, willen we iets tot stand brengen.’’

menu