Nederlandse Pulitzer Prize-winnaar Christiaan Triebert is in gedachten bij de gruwelijke oorlog in Syrië

Christiaan Triebert voor het hoofdkantoor van de New York Times. FOTO HANNA HRABARSKA

De nog steeds voortdurende, gruwelijke oorlog in Syrië, dat is een belangrijker gespreksonderwerp dan de Pulitzer Prize, zegt oud-RUG-student en DvhN-columnist Christiaan Triebert uit Leeuwarden.

Op 5 mei 2019 was het in Nederland feest vanwege Bevrijdingsdag. Diezelfde dag bombardeerde de Russische luchtmacht vier Syrische ziekenhuizen binnen twaalf uur tijd.

Een jaar later staat journalist Christiaan Triebert (29) in Leeuwarden als Pulitzer Prize-winnaar. Hij zit in het team van de New York Times dat het bewijs leverde dat het inderdaad de Russen waren die de bommen afwierpen.

De Pulitzer Prize is een prestigieuze Amerikaanse onderscheiding voor bijzondere journalistieke prestaties. Voor journalisten is het misschien wel de prijs der prijzen. Met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid is Triebert de eerste Fries die hem in de wacht sleept en wellicht ook de eerste Nederlander.

Open source investigation

De oud-Leeuwarder gaat er niet van naast z’n schoenen lopen. ,,Ik vind het een eer dat de New York Times ons werk voorgedragen heeft voor deze prijs’’, zegt hij. Hij wentelt zich niet in het succes en leest de vele appjes pas later. ,,Natuurlijk heel bijzonder, maar ik moet gewoon werken vandaag.’’

Triebert en zijn collega’s zijn nog steeds bezig met onderzoeken naar de daden van de Russische luchtmacht in Syrië. Het winnen van de prijs is een mooie aanleiding om te spreken over deze oorlog, zegt hij. ,,Hij is al bijna tien jaar aan de gang en er is weinig aandacht meer voor.’’

Daarnaast is de toekenning een doorbraak voor de journalistieke methode van Triebert en zijn collega’s: open source investigation .

Ze onderzoeken bombardementen aan de hand van foto’s, filmpjes en verklaringen die ze van mensen in Syrië binnenkrijgen. Die koppelen ze onder meer aan openbare informatie op sociale media. Door bijvoorbeeld te kijken of alle tijdstippen op elkaar aansluiten, kunnen ze het bronmateriaal verifiëren.

Eerbetoon aan Syriërs

Cruciaal voor het onderzoek naar de bombardementen van een jaar geleden was onderschepte communicatie, in het Russisch, van de piloten die de explosieven afvuurden. ,,Die hebben we van een gesloten bron gekregen en vervolgens gecombineerd met open bronnen.’’ Het leidde tot een videoreportage waarin de stemmen van de piloten gekoppeld werden aan beelden van de ontploffingen en de ravages.

Deze video en een vergelijkbare reportage over het bombarderen van een drukke winkelstraat en een onderkomen voor vluchtelingen hebben Triebert tot medewinnaar gemaakt. Mede, want hij onderstreept dat hij het niet in zijn eentje heeft gedaan. Zeker twintig mensen behoren tot de ploeg die eraan gewerkt heeft, zegt hij. Op de site van de Pulitzer Prize staat ook dat de onderscheiding toegekend is aan ‘personeel’ van de New York Times .

Triebert benadrukt dat de prijs wat hem betreft ook een eerbetoon is aan alle Syriërs die hun leven wagen door te filmen, fotograferen en te vertellen wat er gebeurt. ,,Zonder hen is het niet mogelijk deze verhalen te maken. Diep respect.’’

Leeuwarden

Het werk op het wereldtoneel heeft ook nadelen. Zo doen Russische ambassades de reportages op Twitter af als fake news , waarbij Triebert en zijn collega’s genoemd worden. Ook krijgen ze de vraag waarom ze geen Amerikaanse misstanden onderzoeken. ,,Dat doen we wel, bijvoorbeeld naar dingen die gebeurd zijn in Afghanistan.’’

Maar Triebert zit precies op de plek waar hij wil zijn: tussen allemaal mensen die elkaar met hun vaardigheden aanvullen. Hij heeft dan ook niet het idee dat de Pulitzer Prize een wending aan zijn carrière zal geven. ,,Ik hoop dat ik lekker door kan gaan met wat ik nu doe.’’

Momenteel doet hij dat vanwege de coronacrisis al acht weken vanuit zijn ouderlijk huis in Leeuwarden, omdat hij niet terug kan naar New York. Zijn werkdag begint halverwege de middag en duurt tot laat. ,,Ik probeer zoveel mogelijk op New Yorkse tijden te werken.’’

De prijswinnende videoreportages:

https://www.nytimes.com/video/world/middleeast/100000005697485/russia-bombed-syrian-hospitals.html

https://www.nytimes.com/video/world/middleeast/100000006818506/russia-bombs-syria-civlians.html

menu