Nienke Maat stapt op de fiets en fotografeert mensen in thuisisolatie in de deuropening: 'Het voelt toch wel een beetje als illegaal'

Yvonne Zeegers: ,,Anders zou ik aan het koken zijn op ​oosterhouw​ voor de Atelierroute Lauwersland. Nu plan ik opnieuw mijn weekend in met inpandige dingen.'' Foto: Nienke Maat.

De stad-Groningse fotograaf Nienke Maat stapt op de fiets en portretteert mensen die vanwege ‘corona’ in thuisisolatie zitten in de deuropening. ,,We houden afstand, maar het voelt toch wel wat illegaal.’’

Een berichtje over de procedure voor thuisbezorgers wekte haar nieuwsgierigheid. Freelance fotograaf Nienke Maat (34) las over hoe het eten ten tijde van de coronapandemie wordt geleverd.

,,De bezorger zet de bestelling neer, doet een paar passen naar achteren en dan stap jij naar voren om het eten te pakken. Een levering zonder contact. Ik vond dat een mooi beeld en dacht: daar wil ik iets mee.’’

Op de drempel tussen twee werelden

Ze besloot met de camera in de rol van de bezorger te kruipen en mensen in de deuropening te fotograferen, op de drempel tussen twee werelden. ,,Normaal gesproken is er geen grens, dan stap je bij iemand naar binnen, krijgt een kijkje in zijn of haar bestaan en vermengen de levens zich. Dat is nu niet zo, er blijft afstand, dat geeft een andere sfeer.’’

De Groningse plaatste een oproep op social media met de vraag wie zich in thuis-isolement wilde laten fotograferen en ging op de fiets reeds bij elf mensen langs. Er staan nog zestien op de lijst. De foto’s plaatst ze op haar accounts op Instagram en Twitter.

Geen foto zonder verhaal

,,Ik heb er van tevoren niet te veel over nagedacht. Als ik dat ga doen wordt het weer ingewikkeld, want ik ben perfectionistisch. Bij de eerste, Yvonne, raakten we aan de praat, over de toestand natuurlijk en ik schreef mee. Ik wilde geen foto zonder verhaal en zo ontstond meteen het format.’’

Het contact is kort, tussen mensen die elkaar niet kennen en ook niet dicht bij elkaar komen: ,,Een gekke situatie. Je stelt je normaal gesproken voor. Nu blijft het bij ‘hoi’ en een soort zwaaitje. De gedragscodes zijn ineens anders, daar moet je samen een manier voor vinden.’

loading

‘Ik wil ze niet te lang ophouden’

Het idee is mensen te portretteren zoals zij ze ‘aantreft’, liefst met wat in de handen. De thuisblijvers zijn immers altijd wel met iets bezig. Administratie, opruimen, een boek lezen. ,,De foto maken duurt hooguit vijf minuten. Het moet een beetje puur blijven, niet te veel geënsceneerd. Ze zijn soms ook aan het werk en ik wil ze dan niet te lang ophouden.’’

loading

Maat stond onder meer voor de deur bij ‘oma Willy’, die haar laatste gymnastiekles had, Wilbert van Omapost, Jorrit die bij Jimmy’s werkt, Yvonne die haar leven opnieuw inplant met ‘inpandige dingen’ en Marleen die kreeg te maken met het fenomeen ‘minimale uitvaart’. Ze hoort verschillende verhalen over hoe mensen met het isolement omgaan, zoals Esmé en Ties, die ‘antihamsteren’, de dingen opmaken die ze nog in huis hadden.

loading

Webcamkoffie

,,Marianne, een projectmanager, vertelde dat zij en haar collega’s elke dag op een bepaald tijdstip afspreken voor een webcamkoffie.’’

De serie heeft een tegenstrijdig karakter. De geportretteerden zitten immers gedwongen in thuisisolatie, om verdere verspreiding van het corona-virus te voorkomen, terwijl de fotograaf er op de fiets op uit trekt.

,,Het voelt inderdaad toch wel wat illegaal. Al blijf ik buiten, schudden we geen handen en raken we elkaar niet aan. Oma Willy vroeg of ik even binnenkwam, maar dat heb ik niet gedaan.’’

Aanbellen is een klein avontuur

Ze houdt van mensen, van portretten maken, in onbekende huizen lopen en rondkijken, hoe iemand woont, zijn of haar dagen vult. Een deur binnenstappen blijft verrassend, er is de belofte van het onverwachte. Aanbellen op een vreemd adres is telkens een klein avontuur: ,,Ik vind het leuk om nieuwe dingen aan te raken.’’

Maat fotografeert voor de serie vooral in de stad, wat ‘fietsbaar’ is. Geld levert het niet op. De thuisisolatie-serie is een persoonlijk project. Ook zij raakte door corona opdrachten kwijt. ,,Ik vergeet hiermee een beetje de tijd. Ik kan voorlopig vooruit en iets als dit doen, maar op zeker moment moeten er weer opdrachten komen die wel inkomsten opleveren.’’

‘Het moet verantwoord blijven’

Los van het verdienmodel is het de vraag hoe lang de serie door kan gaan: ,,Ik was zaterdagavond met vriendinnen. We zaten 3 meter uit elkaar, knuffelen was er niet meer bij. Zover zijn we al. Als wordt gezegd, zoals in Italië, dat je de deur alleen nog uit mag voor boodschappen of medische behandeling, dan stopt het. Het moet wel verantwoord blijven.’’

menu