Achter het behang #31: 'Nu heb ik wel genoeg coronavirus gehad'

Illustratie: Infographics DvhN

Wekenlang geen school, wekenlang thuiswerken, wekenlang op elkaars lip. Verslaggever Maaike Borst schrijft dagelijks over haar gezin in tijden van corona.

De vreugdekreet die door het huis schalt betreft niet de heropening van de scholen. Ja, daar is hij ook best blij mee maar dat nieuws kwam al voor de persconferentie en toen zat grote broer via Playstation en koptelefoon met drie vrienden Fortnite te spelen dus kwam het niet zo binnen.

,,Wat? Hij heeft de loot drop nog niet geopend? Ah fijn. Jongens, ik dek jullie wel even met mijn rocketlauncher . Oh ja, de scholen gaan weer open. Mijn hp is mager, heeft een van jullie ook een medkit ?’’

Maar als zijn vader hem na de persconferentie die hij niet meekijkt (‘ze zeggen toch altijd hetzelfde: hou vol’) vertelt dat hij weer mag voetballen met zijn teamgenoten op de club, schreeuwt hij het uit: ,,Yes!! Yes, yes, yes!’’

Voetbal is best een belangrijk ding. Geen dag van deze coronacrisis heeft hij onbenut gelaten om een balletje te trappen met een van zijn ouders - de laatste tijd vooral zijn vader want mijn motivatie is na vijf weken zo ver gedaald dat ik als een zoutzak over het stenen veldje slenter en dan heeft zelfs grote broer geen zin meer.

Wij zijn net zo blij als hij, maar volwassenen juichen nu eenmaal wat minder uitbundig (misschien zouden we dát wat vaker moeten doen om Covid-19 te weren, ik bedoel, waarom kinderen nou precies minder vatbaar zijn is nog niet bekend en er zijn ook mensen die zeggen dat 5G er iets mee te maken heeft, dus je weet het niet).

Onze vreugde betreft wél de heropening van de scholen. Ook een halve week biedt lucht in het thuiswerkende bestaan en die ingekakte jongenslevens zijn inmiddels echt wel toe aan variatie. Zelfs kleine broer, kleuterschool-vrezer en daarmee corona-cheerleader van het eerste uur, zei op de ochtend van de persconferentie: ,,Nu heb ik wel genoeg coronavirus gehad.’’

We zijn ook een beetje jaloers. Op grote broer die weer zijn voetbalschoenen kan aantrekken, het gras in, duels uitvechten, sprinten naar de bal en scoren - niet eindeloos op doel schieten maar écht scoren. Hij grijnst van oor tot oor en ik kan het in mijn afgunst niet laten om hem toch even te pesten. ,,Maar de kappers blijven lekker dicht.’’


menu