Om horendol van te worden: drie dagen gamen en skypen

Een kreet van de bank: ,,Pap, pak je even drinken?'' Drie dagen ijzelvrij betekent drie dagen gamen en skypen. Voor een thuiswerkende vader om dol van te worden.

Een ijskoude lucht komt via de achterdeur het huis binnen. ,,Plaanke dicht!'', schreeuw ik. ,,Sorry, pap'', grijnst de jongste. Waarna de deur nog drie keer wagenwijd openstaat. Een troost is dat ze in ieder geval buiten zijn, denk ik, net als beide zoons, na amper twintig minuten, alweer binnenkomen: ,,Fokking koud, man.''

De ijzel die Groningen drie dagen lamlegde, riep herinneren op aan de eigen jeugd. Sneeuwballen gooien, met sleetjes van een helling in het Stadskanaalster Pagedal en met de fiets erop uit. Slippen en stunten. We voetbalden zelfs. Tot iemand iets brak, kneusde of verstuikte. Pas daarna gingen we monopolyen.

Hoe anders beleven mijn zoons, 12 en 8 jaar, het barre winterweer van 2016. Terwijl ze normaliter 's ochtends met geen stokken uit bed zijn te krijgen, zitten ze om half acht naast elkaar op de bank. Deken over, laptop op schoot, headset op en televisie aan. Gamen en Skypen. Met klasgenootjes, neefjes, om het even wie zich meldt.

Als ik naar de keuken loop roept de oudste: ,,Pak je effe drinken voor me?'' Ook de jongste laat zich horen: ,,Ik heb honger. Maak je mij een tosti?'', en zonder het antwoord af te wachten: ,,Bedankt pap.''

,,Is het een idee om het zelf doen?''

,,Jij staat daar toch.''

Het leek zo knus. Gevangen door het weer. Papa thuis aan het werk aan de keukentafel, het kroost naast elkaar op de bank, 's middags knak-worstjes en een kopje soep. Maar na drie dagen is opsluiting op Death Row in de Arizona State Prison te prefereren boven nog een middagje in Huize Sandman.

Er ontstaat gedoe. Over het lawaai. Een zakelijk telefoontje is bijkans onmogelijk vanwege de commando's die door de kamer worden geblaft. De combinatie van gamen en skypen is bovendien een aanslag op de internetverbinding. Ook omdat er twee iPads aanstaan. Als tot twee keer toe de connectie met de NDC-server verbroken is, vind ik het welletjes: ,,Zet maar uit die handel.''

,,Hoezo?''

,,Papa moet werken. Dat is belangrijker volgens mij.''

,,Wij hebben gewoon een waardeloze internetverbinding.''

,,Misschien gamen jullie te veel.''

,,Echt niet.''

Op Twitter, Facebook en de website van DvhN zie ik foto's en filmpjes van ijspret. Ook van ijzelellende, maar net als vroeger proberen de mensen van de nood een deugd te maken. Drie dagen vrij vanwege het barre weer komt eens in een generatie voor. Goed, in die van mij in 1979, 1987 en 2002, maar het is zo voorbij, geef ik mijn zoons mee.

Of mijn vriendjes en ik echt hele dagen buiten waren is de vraag, het is wel wat ik me herinner. Als ik donderdag thuiskom, zitten de twee nog steeds op de bank. Net als ik de teleurstelling wil verbijten, zegt de jongste tegen de oudste: ,,Zullen we naar buiten gaan?'' En weg zijn ze, de achterdeur openlatend.

,,Plaanke dicht!'', schreeuw ik.

Toon reacties

Word wakker met het belangrijkste nieuws uit het Noorden met onze ochtend-nieuwsupdate.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven

Lees hier ons privacy statement.