Hij belt zelfs met Afrika, als een klant vastloopt op de site. Zo is Aeilke Muthert, het gezicht van Slijterij Frans Muthert uit Musselkanaal die vrijdag en zaterdag het honderdjarig bestaan viert.

Het telefoontje naar de klant in Afrika is voor hem normaal. Aeilke Muthert (1957): ,,Die meneer plaatste een bestelling op onze site en had iets fout gedaan. Ik wilde eerst mailen, maar dacht opeens: ik kan net zo goed even bellen. Persoonlijk contact is beter, al kostte het in dit geval iets meer.’’

Als de drukte het toelaat loopt de eigenaar van Slijterij Frans Muthert in Musselkanaal, dat vrijdag en zaterdag het honderdjarig bestaan viert, even met de klant mee naar de auto. Hij kijkt zelfs of het veilig genoeg is om de Schoolstraat op te rijden. Zijn vrouw Marleen Kamphuijs (1958): ,,Als ik weg moet doet hij dat ook. Staat hij achter de auto. Kijk toch uit, zeg ik dan, ik rij je nog een keer ondersteboven. Maar zo is Aeilke.’’

Frans Muthert

De naamgever van het bedrijf is Frans, zijn vader. Maar die overleed in 1977, reeds op 49-jarige leeftijd. Na enig nadenken besloot Aeilke, student toen, zijn moeder Ina te helpen. De twee richtten in 1980 een vof op en sindsdien is zoon het gezicht van de slijterij. De naam bleef op de gevel. Frans Muthert is een begrip.

Een feestje voor genodigden vanavond, morgen een proeverij voor het dorp en vanaf 11 september de expositie Een eeuw koopmannen Muthert uit Musselkanaal in het Streekhistorisch Centrum markeren het honderdjarig bestaan.

Daar is de hele familie al een jaar zoet mee. Niet alleen Muthert en Kamphuis, die drie dagen week tekenen doceert op het Ubbo Emmius Lyceum, bemoeien zich er mee, ook oudste zoon Tom-Roderick (1990) is fulltime bij de zaak betrokken en de jongste kinderen, Maurits en Elisabeth, beiden studerend.

Haringinleggerij

Uitgangspunt voor het jubileum is het moment in augustus 1918, waarop opa Aeilke Muthert op Schoolstraat 48 een winkel begon: ‘Grossierderij in Koloniale waren, Gedistilleerd en Haringinleggerij’.

De geschiedenis van ‘de koopmannen Muthert’ gaat echter bijna twee eeuwen terug. Als in de negentiende eeuw de ontwikkeling van de ‘nieuwe Veenkoloniën’ begint trekt er allerlei volk die kant op.

Waaronder vermoedelijk een Duitse turfschipper met de naam Muthert, want in 1821 wordt Frans Heinrich Muthert in ‘de wilde venen’ geboren. Hij wordt beurtschipper en één van zijn zeven zonen, die hij met Aaltje Jans Spier krijgt, is Popko Frans, geboren in 1860.

Popko Frans

Hij wordt op 1886 agent ‘Stadskanaal’ voor likeurstokerij en koloniaalhandel J.H. van Hasselt jr. uit Groningen. Zowat alle Mutherts ontpoppen zich als ondernemer, maar Popko Frans is de eerste die in sterke drank handelt.

Een van diens zonen, Aeilke, verlooft zich na de Eerste Wereldoorlog met Trijntje Jeannette Alvering en begint op de plek waar kleinzoon nog steeds een slijterij heeft.

Met bijna 1900 whisky’s geldt Frans Muthert als specialist, maar de focus daarop is volgens de eigenaar te kort door de bocht: ,,We hebben tussen de 550 en 600 soorten rum. Cognac is weer in opkomst, de wijnen zijn gebleven en de selectie bieren wordt weer uitgebreid.’’

Omdenken

Omdenken is het toverwoord aan de Schoolstraat. Voor klanten van ver is er koffie, in de drukte voor de Kerst wordt kaas en worst geserveerd en overlijdt een buurman, dan gaat een kaartje die kant op.

Kamphuijs: ,,Daar denkt Aeilke aan. Hij is echt heel sociaal. Iedereen kent hem. Zijn we op vakantie, midden in Noorwegen, klinkt het opeens: Hé, Muthert.’’

Muthert: ,,Het gaat niet alleen om winst. Je houdt dit alleen vol als je er plezier aan hebt. Soms duurt een werkdag zestien uur. Belangrijk is liefde voor het vak, inzet, kennis en nieuwsgierig blijven. Je moet durven veranderen. Meegaan met mensen ook. Als een chauffeur ’s avonds wil lossen kan dat. Zo gaat het met leveranciers en distilleerders. Het blijft zaken doen en je hoeft niemand naar de mond te slijmen, maar je moet correct blijven en het vizier openhouden.’’

Jonge mensen

Hij krijgt ook een ‘boost’ van jonge mensen: ,,De nieuwe generatie heeft andere ideeën. Voor het feest hebben we een commissie van medewerkers en oud-medewerkers. Dan wilden wij iets en dan was het: nee. Dat moet je durven loslaten.’’

Hoewel beiden een slag om de arm houden is de kans groot dat Tom-Roderick het stokje op termijn overneemt: ,,Als hij als kind in de winkel kwam en lege kratjes zag staan, dan borg hij die naar achteren. Dat kun je niet leren, dat zit er in.’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Groningen