Tijd genoeg, zon en corona: alle reden om in de moestuin te werken. Milan vindt het er prettig.

Op de moestuin is corona ver weg. 'Zo'n tuin is goed voor je geest. De scharrelende mens wordt het oudst'

Tijd genoeg, zon en corona: alle reden om in de moestuin te werken. Milan vindt het er prettig. Foto: Reyer Boxem

Je eigen bietjes, sla, aardperen en tomaten verbouwen. Een beetje crisis drijft de mens naar de moestuin. ,,De scharrelende mens wordt het oudst.’’

Ze waren op vakantie in Barcelona, met z’n zevenen. Vrienden en vriendinnen die elkaar kenden van de middelbare school in Groningen. Daar, op dat Spaanse strand, kregen ze een gesprek over hoe ze meer zelfvoorzienend zouden kunnen leven. Laten we een moestuin beginnen, bedachten ze. Zo gezegd, zo gedaan.

Inmiddels is het vier jaar later en is het groepje van zeven geslonken tot vier. De tuin is er in die jaren mooier en beter bij gaan liggen, met mooie paadjes langs de bedden.

Luisteren naar de ouderwetse tuinders

,,Moestuinieren leer je door goed te luisteren naar mensen die het al heel lang doen. Zeg maar de traditionele, beetje ouderwetse tuinders’’, zegt Thomas Bijl (25). Hij is een van de Barcelonagangers en deze zonovergoten woensdag in april is hij met twee leeftijdsgenoten druk in de weer ‘op de tuin’, Tuindersvereniging Diverdoatsie aan de rand van het Stadspark.

Op hun lap grond van 1200 vierkante meter verbouwen ze van alles, van paprika’s tot bloemkolen, kapucijners, knoflook en zomerfruit. Thomas is er onregelmatig. ,,Het wisselt een beetje. Soms een paar keer per week, soms alleen een ochtend of een paar avonden.’’

Diverdoatsie

Hij werkt op de markt bij de kruidenkraam en doet bij Diverdoatsie inmiddels ook de verhuur van tuinen. Hij denkt dat corona de toch al populaire moestuinen extra populair maakt. Overwegend jonge mensen melden zich aan, vaak in kleine groepjes. ,,Door de coronacrisis kijken mensen toch anders naar de voedselvoorziening. Bovendien hebben ze meer tijd én het is mooi weer’’, verklaart hij de run op de volkstuinen.

Milan Schudel (29) is in het dagelijks leven danser, maar door de crisis zit hij zonder werk. Via via ontmoette hij softwareontwikkelaar Jeanine Oostland (36) die al zeven jaar een moestuin heeft op Diverdoatsie. Eerst had ze die samen met een oudere man die de tuin al jaren bewerkte, afgelopen kerst overleed hij en sindsdien haken steeds meer vrienden en kennissen aan.

Hier heb ik iets te doen

Zo ook Milan. ,,Hier ben je weg van de stad, dit is een plek met andere dingen. Hier heb ik iets te doen: wieden, schoffelen, boomstronken uitgraven, spitten.’’

De zaadjes voor bietjes, worteltjes en radijsjes zitten inmiddels in de grond. Jeanine kijkt uit naar de oogst en naar alle recepten die ze onderling uitdelen. Wie een zee aan courgettes oogst, heeft behoefte aan variatie in gerechten met courgette.

103 euro op jaarbasis

Ze vindt het leuk, die tuin. Al was het maar om een dag per week buiten te zijn. En wat is nou 103 euro huur per jaar?

Jos Meijer is gepokt en gemazeld als het gaat om moestuinieren. Hij zette in de Oosterparkwijk in Groningen moestuin Toentje op. Op zo’n 4.000 vierkante meter verbouwt hij groentes en fruit waarmee hij de Voedselbank van 18.000 porties groente per jaar voorziet.

Weg met consumptiedrang en bullshit banen

Hij kijkt met afgrijzen en tegelijkertijd hoopvol naar de coronacrisis. ,,Je ziet van verre aankomen dat het drukker en drukker gaat worden bij de Voedselbank. Alleen al al die mensen die omvallen omdat het hele festivalseizoen is weggevaagd.’’

De crisis kan volgens hem ook iets goeds brengen. ,,De ratrace waarin we met z’n allen zaten, met de overmatige consumptiedrang en de bullshit banen: ik hoop dat die tot stilstand komt. Deze crisis laat ons hoop ik de waarde inzien van hoe je met je omgeving, de aarde en elkaar omgaat. Wie weet komt nu eindelijk het basisinkomen er, waardoor mensen zich geen zorgen hoeven te maken over hun vaste lasten. En gaan ze waardevollere keuzes maken.’’

Victory gardens

Een moestuin kan een van die keuzes zijn, meent hij. ,,Niks mooiers dan dat er uit een piepklein zaadje een mooie bloem of een bietje of een worteltje groeit. In zo’n tuin bezig zijn, is goed voor je geest. De scharrelende mens wordt het oudst.’’

Hij noemt de victory gardens uit de Eerste en Tweede Wereldoorlog. ,,De overheid promootte die in Engeland en Amerika, ze deelde zelfs handboeken uit. De gedachte was dat als mensen maar goed aten, ze gezond bleven. En vrolijk.’’

menu