Opgesloten in Groningen: internationale studenten kunnen vanwege de coronacrisis niet naar hun familie

Van links naar rechts: Chemseddine Saidj (23) uit Algerije, Esmeralda Anstrauta (21) uit Letland en Nadeja Trifonova (22) uit Bulgarije. Eigen foto's

Voor een deel van de internationale studenten die in Groningen wonen is het nu niet mogelijk naar hun familie te gaan. Er gaan geen vluchten, de grenzen zitten dicht of ze kunnen of willen vanwege hun werk niet weg. Drie internationals vertellen hoe dat voor hen is.

Esmeralda Anstrauta (21) uit Letland, studeert Engelse Taal en Cultuur aan de RUG

Toen de crisis in Nederland uitbrak, het moet begin maart geweest zijn, dacht Esmeralda Anstrauta dat het makkelijker zou zijn om haar scriptie af te maken als ze daarvoor in Groningen bleef. „Daar sta ik nog steeds wel achter. Ik heb hier een routine en een eigen plek. Het voelt vreemd om te bedenken dat je dat ineens allemaal achterlaat en wegvlucht.” Nu maakt het niet meer uit. Er gaan geen vluchten naar Riga, de hoofdstad van Letland waar haar familie woont, en bijvoorbeeld Polen heeft de grenzen gesloten, waardoor een autorit ook geen optie is.

„Mijn familie, zeker mijn ouders, willen heel graag dat ik terugkom. Maar zelfs als het zou kunnen, denk ik dat het onverantwoord is om te reizen tenzij het absoluut nodig is. Het is te makkelijk om te denken dat het gevaar wel geweken is. We moeten juist voorzichtig zijn en op elkaar letten, anders kunnen we nooit meer terug naar hoe het was.”

Zonder mogelijkheid om naar haar familie te gaan, maakt ze er het beste van in Groningen. Dat ze in het laatste jaar van haar studie Engelse Taal en Cultuur zit, maakt het gelukkig redelijk makkelijk om het nodige werk te blijven doen. Zelfstandig een scriptie schrijven, af en toe de online colleges volgen. Vrienden spreekt ze ook alleen via het internet. „Het is soms moeilijk om motivatie te vinden, omdat je zo geïsoleerd bent. Ik kan het niet uitleggen, maar ik merk dat het opgesloten zitten veel negatieve effecten heeft. De universiteit gaat niet voor september van start. Ik was van plan hier te blijven om direct een master te gaan volgen, maar dat is een beslissing waar ik nu erg aan ben gaan twijfelen.”

Nadejda Trifonova (22) uit Bulgarije, studeert aan Academie Minerva

„Ik kan hier niet weg vanwege mijn werk en mijn studie. Ik zou dit jaar afstuderen en dat is nog steeds het plan. Dus het collegegeld en mijn huur moeten gewoon betaald worden. Zonder baantje gaat dat niet”, zegt de Bulgaarse studente Nadejda Trifonova. Omdat alle gebouwen van Minerva gesloten zijn, kan ze niet goed aan de slag. Werken aan de installatie voor haar afstudeerproject gaat niet zo goed, omdat ze daarvoor naar de werkplaats moet. Alle gebouwen van de Hanzehogeschool, waaronder dus Academie Minerva, zijn gesloten. „De grote show aan het einde van het jaar, waar iedereen zijn project toont, gaat ook niet door. Ik kan dus niet weg, maar ik kan hier ook niet echt iets doen. Dat is demotiverend.”

Ondertussen denken Nadejda en haar klasgenoten na over manieren om hun projecten zo goed mogelijk af te maken en online te presenteren. Maar ze hopen vooral dat ze snel weer naar hun werkbanken kunnen. „Ik ben iemand die plannen maakt. Niet weten wat er gaat gebeuren vind ik eng. Ik probeer me aan te passen, tegen mezelf te zeggen dat dit tijdelijk is en dat ik dit niet alleen meemaak. Aan de andere kant denk ik ook dat ik heel veel geluk heb. Ik woon hier nu bij mijn vriend, dus we hebben in ieder geval elkaar.”

Chemseddine Saidj (23) uit Algerije, studeert International Business aan de Hanzehogeschool

Alle plannen die hij had gemaakt, zijn de prullenbak ingegaan. „Ik leef van dag tot dag. Ik ga het huis niet veel uit dus ik zie door het raam de zon op- en ondergaan”, vertelt Chem Saidj. De vierdejaars hanzestudent International Business uit Algerije was vlak voor de lockdown nog bij zijn familie in Algiers op bezoek. Toen hij hoorde dat ook in Nederland maatregelen genomen werden, besloot hij eerder terug te gaan naar Nederland. „Het is een paradox. Ik wilde niet daar opgesloten zitten.

In Algerije hebben ze nu bijvoorbeeld een avondklok die om 3 uur ‘s middags ingaat. Bovendien heb ik hier een baantje dat ik kon houden ondanks de crisis. Maar toen ik weg ging belde mijn moeder mij huilend op. Dus ik zou als het weer kan graag teruggaan om hen deze zomer te zien.”

Spijt van de beslissing om op de valreep naar Groningen te gaan, heeft hij niet, omdat je toch niet weet wat er gaat gebeuren. De realiteit verandert nogal snel. „Als ik veel vrije tijd had gehad, was ik gillend gek geworden. Gelukkig heb ik mijn scriptie en mijn baan. Daarnaast doe ik een paar dingen om de dagen door te komen. Vroeg opstaan, me altijd goed kleden ook als ik het huis niet uitga en een dagplanning maken en die volgen, bijvoorbeeld.”

Een collega van zijn werk bij de infodesk van de International Business School van de Hanzehogeschool bedacht een online evenement om internationals die in Groningen vastzitten in contact te brengen met Nederlandse studenten en andersom. „Als international kan het al lastig zijn om onderdeel te worden van de studentengemeenschap. Dat is nu nog moeilijker. Dit soort initiatieven helpen daar gelukkig bij. Kunnen delen wat je bezighoudt, zelfs al is het via Blackboard , is fijn.”

menu