Opwarmen op eerste Eurosonic-avond

Eurosonic is bescheiden maar doeltreffend losgebarsten. Volle zalen maakten niet al te schokkende, maar aangename internationale pop mee.

De eerste avond van Eurosonic (drie dagen, zaterdag voor de volhouders gevolgd door Noorderslag) begon relatief rustig. In die zin dan dat maar een deel van de podia in de Groninger binnenstad al operationeel was. Donderdagavond en vrijdagavond zijn dat er iets van 36, aangevuld met verscheidene officieuze of zelfs clandestiene bijprogramma's.

Aard van het beestje

Met de rijen voor de deuren, de komende dagen vaste prik, viel het mee, maar de zalen waren redelijk afgeladen. Die drukte wekt misschien verbazing, als je bedenkt dat hier vooral minder bekende, onbekende en volslagen onbekende bands aantreden. Maar dat is de aard van het beestje: aanstormend talent uit heel Europa, het continent vooral, dat hier zijn beste beentje voorzet. Vooral voor professionals die iets voor zo'n band kunnen betekenen, maar het ‘gewone' publiek profiteert er gretig van mee.

Of profs en publiek gisteravond veel bands onder ogen kregen die het verder gaan schoppen in de wereld, is een vraag die zich niet gemakkelijk laat beantwoorden – met zo veel actie op zo veel podia en zo'n vroege deadline. De route die deze krant koos, leverde in elk geval niet de meest schokkende ontdekkingen op. Ook niet bij de bands uit focusregio Oost-Europa.

Ludovik Material

Neem nou Ludovik Material, een Sloveens trio dat zich graag een op zich al niet ovenvers electropunk-idioom zou aanmeten. Maar in de praktijk kwam dat neer op Siouxsie-achtige gothic, minstens een kwart eeuw te laat. Zoiets leek ook op te spelen bij Fallgrapp, uit Slowakije. Wat moet de markt met zo'n variant op het Portishead-geluid, twintig jaar na dato?

Maar dan valt ineens die driepersoons-violistensectie op, met een onverwacht luxueuze uitstraling. En als de clichématig geblondeerde (dat wel) zangeres ineens een liedje in eigen taal aanheft, daagt er een zweem van Midden-Europese grandeur. Of dat de markt zal veroveren is een tweede, maar deze krant hadden ze ermee.

Carnival Youth

Carnival Youth uit Letland, een paar uur eerder door hooggeplaatst politicus Frans Timmermans behangen met de publieksprijs van de EBBA's (European Border Breaker Awards), is dan misschien net wel een band met doorbraakpotentie. Ze stonden tenslotte al eerder op deze internationale bandjesmarkt en zijn al aardig thuis in het festivalcircuit. Hun liedjes zijn pakkend, stuiten niet tegen de borst maar prikken net aan de oppervlakte, best effectief.

Het is misschien niet volgens de beginselen van Eurosonic, dat immers continentaal talent rond wil pompen tegen de dominante Anglo-Amerikaanse hoofdstroom in, maar opveren gebeurde toch bij de Engelse bijdragen. King Charles, die zijn carrière ooit begon in een Kiss-tributeband, leverde warmbloedige, maar wel wat zeikerige liedjes met opwekkend tegen elkaar in klimmende gitaren. Aosoos, een donkergekleurd trio rond zangeres-gitariste Marisa Hylton, koppelde dromerige liedjes aan subtiel priemende elektrische gitaren en voorzichtig groovende ritmes.

Town of Saints

En dan hadden we Town Of Saints, lokale Groninger helden maar dankzij de Finse violiste Heta Salkolahti een soort permanente Eurosonic op micro-schaal. Met minder folk dan voorheen, meer Arcade Fire-achtige grote gebaren, rauwe gitaren en een zeer gerechtvaardigde zelfverzekerde houding schoot de band goed raak.

Meer nieuws over Eurosonic en Noorderslag kunt u vinden op onze Eurosonicpagina .

menu