Overijsselse moeder leeft nog dankzij kankerbehandeling in UMCG: 'Ik ben zo dankbaar. Dit voelt als een geschenk'

Pamela Botter heeft in Groningen een kankerbehandeling met genetisch gemanipuleerde afweercellen ondergaan. Eigen foto

Het UMCG krijgt 30 miljoen euro subsidie voor een kankerbehandeling met genetisch gemanipuleerde afweercellen. Tientallen uitbehandelde patiënten hebben de therapie ondergaan. Pamela Botter uit het Overijsselse Westerhaar-Vriezenveensewijk is een van hen. Dit is haar verhaal, dat ze deed aan het UMCG.

Op dinsdag 24 juli 2018 kreeg Pamela Botter, toen 35 jaar, via een infuus haar eigen T-cellen terug, die in Amerika genetisch waren aangepast. Afgericht om de kanker in haar lijf aan te vallen.

Haar dokter had haar gewaarschuwd: als de behandeling aanslaat, kun je hier héél ziek van worden. Koorts, een zwaar ellendig gevoel. ’s Avonds sloeg de paniek toe: ik voel nog niets.

‘Heel ziek’

,,Midden in de nacht werd ik wakker met een temperatuur van boven de 39 graden. Ik kon wel uit m’n bed springen van blijdschap. Het dóet wat! Twee weken lang was ik heel ziek, ik weet er zelf niet veel meer van. Maar het deed het, de behandeling sloeg aan. Ik werd beter. Ik ben zo dankbaar, deze therapie heeft mijn leven gered. Ik ben nu twee jaar kankervrij. Het voelt als een geschenk.”

Pamela kreeg in 2016 te horen dat ze kanker had. Ze werd met succes behandeld in het plaatselijke ziekenhuis. Tenminste, dat leek zo. Want enkele maanden later was de kanker al weer terug. Mét een gen-afwijking die de non-hodgkin nóg agressiever maakte.

‘Het leek of het zo had moeten zijn’

Nieuwe chemo’s en een stamceltransplantatie werden ingepland. Voor een scan ging ze naar het UMCG. ,,Het leek of het zo had moeten zijn. Ik kwam, een paar dagen later dan gepland, bij dokter Van Meerten om de uitslag van de scan te bespreken en hij zei: ‘Als je doorgaat met chemo’s en de stamceltransplantatie heb je 10 tot 15 procent overlevingskans. Maar er is een nieuwe, experimentele behandeling waarmee je overlevingskans stijgt naar 65 procent. Er komen maar een paar mensen voor in aanmerking en er is nét een plekje vrijgekomen.’ Ik hoefde niet na te denken. Dat wil ik. Maar ik moest nadenken. Verplicht. 48 uur. En toen zei ik uiteraard ja. Ik heb twee jonge kindjes, die waren toen 2 en 6. Natuurlijk wilde ik deze kans met beide handen aangrijpen.”

Het verhaal van Pamela is geschreven door KennisInzicht, het magazine van het UMCG.

menu