Column Achter het Behang #26: Quarantaine-heimwee

Illustratie: Infographics DvhN

Wekenlang geen school, wekenlang thuiswerken, wekenlang op elkaars lip. Verslaggever Maaike Borst schrijft over haar gezin in tijden van corona.

Hij heeft ons gemist. En dat is voor het eerst. Grote broer is er zelf nog het meest verbaasd over. Normaal gesproken, als hij in Amsterdam is om te logeren bij de neef die tevens zijn beste vriend is, denkt hij geen seconde meer aan ons.

Het begrip heimwee is hem vreemd. Van jongs af aan beziet hij vol verbazing hoe zijn vriendjes - ook die neef - het wel eens moeilijk konden hebben tijdens logeerpartijtjes. Hoezo mis je je moeder? Dit is toch óns feestje? Soms voelde hij zich ronduit verraden.

In het paasweekend mocht hij in Amsterdam logeren. Eventjes eruit, even de verveling doorbreken. Halverwege, bij Van der Valk in Emmeloord, stapte hij over van onze auto in die van mijn broer. Misschien overtraden we de regels, we wisten het niet helemaal zeker. Bezoek mocht nog wel, spelende kinderen ook. Maar logeren?

We besloten dat het kon. De geluksstofjes die door zijn lichaam raasden toen hij het goede nieuws hoorde waren vast goed voor zijn weerstand en zijn vreugdekreet was zo hard dat alle eventueel aanwezige virusdeeltjes van de deurknoppen trilden.

Na drie dagen keerde hij terug. Het was heel leuk geweest, natuurlijk, maar er was ook iets raars aan de hand. Hij miste ons, en vooral zijn kleine broertje. Heimwee was een te groot woord, maar toch. Het was iets nieuws.

,,Misschien hè’’, zei hij toen hij thuis zijn vaste kleermakerszit op de bank weer had ingenomen. ,,Misschien komt het omdat we elkaar door corona de laatste tijd zo veel zien.’’

Het zou zomaar kunnen. Dat je van tevoren denkt dat je elkaar na vier weken de tent uit vecht omdat je geen gelukkig gezinsleven kunt voorstellen zonder werk, school, voetbal, café, trampolinehal, bandjes en vrienden maar dat je in werkelijkheid juist naar elkaar toe groeit - en als je even weg bent iets gaat missen dat je nooit eerder zo miste.

Het zou zomaar kunnen. Of misschien was hij toch gewoon een beetje moe.


menu