Rob Heiligers was een 'volwassen kleuter', doordouwer en rasoptimist.

Theatermaker bleef zijn hele leven een volwassen kleuter en maakte 200.000 mensen blij | in memoriam Rob Heiligers

Rob Heiligers was een 'volwassen kleuter', doordouwer en rasoptimist. Corné Sparidaens

Tijd van Leven beschrijft het gepasseerde bestaan van mensen met een bijzonder verhaal. Zoals Rob Heiligers (1954-2020), de man die zijn hele leven zes jaar is gebleven.

Een verjaardagsfeestje van dochter Yoko of kleindochter Loes bleek ook voor Rob Heiligers dolle pret. Hij bedacht en organiseerde de meest originele partijtjes en leefde zich daarmee helemaal uit, was kind onder de kinderen.

De theatermaker uit Groningen die op 30 september 2020 overleed aan de gevolgen van prostaatkanker, bleef zijn hele leven echter niet alleen een ‘volwassen kleuter’, maar ook een doordouwer en rasoptimist.

Zijn motto luidde: ‘De zin van het leven is de zin ín het leven.’

Leven, dood, familie

Een man die verhalen maakte van zijn dromen, vragen en ideeën en die verhalen omzette in voorstellingen waar hij financiering voor vond om ze op de planken te brengen en zich daarmee een bestaan creëerde.

Het ging hem daarbij niet alleen om zijn eigen plezier, hij nam anderen mee met spel, zang, muziek, objecten, poppen en decors en naar schatting 200.000 mensen ‘tussen de 4 en 104’ moeten in de zaal hebben gezeten bij de bijna 3100 voorstellingen rond de thema’s leven, dood, familie.

Middelbert

Rob Heiligers belandde met vrouw Rita Spijker (64) in Middelbert, waar ook dochter Yoko (37) opgroeide. Hoewel hij het als theatermaker eerst in Amsterdam probeerde, bleek zijn plek in het noorden, waar de maat precies goed was.

Zijn jeugd beleefde hij in Steenwijk, Stadskanaal en Leeuwarden. De jonge Rob wilde na de gymnasium medicijnen studeren, maar werd tot drie keer toe uitgeloot en koos voor psychologie. Die studie werd niet afgemaakt, hij besloot kunst te gaan maken.

Theater werd het. Jeugdtheater. Het antwoord op die vraag waarom die vorm werd geleend van Annie M.G. Schmidt: ‘Ik ben eigenlijk altijd 8 jaar gebleven.’ Rob Heiligers voelde zich zelfs nog iets jonger.

De Broertjes

Hij en collega-theatermaker Eric de Groot noemden zich ‘De Broertjes en richtten Stichting Broersma op. Ze maakten onder die vlag en later Rob alleen of met vrouw en dochter, talloze voorstellingen tussen 1986 en 2016. Opgevoerd in theaters, op scholen, festivals, tijdens congressen, in buurthuizen en op locatie binnen en buiten.

De eerste ‘Broersma-productie’ heette Opa is een mafkees. Meespeeltheater voor kleuters die Eric en Rob maakten voor dochters Marlinn de Groot en Yoko Heiligers.

Wassen met een zweetsok

In mei 2001 schreef de Leeuwarder Courant bij het 15-jarig bestaan van de stichting: ‘De toeschouwers, jong en oud, verwonderen zich met de makers over al die merkwaardige malloten die onze aardbol bevolken. Daarmee wordt glashelder uitgebeeld dat je nooit bang hoeft te zijn iets te leren van een ander…’

Rita: ,,Zijn kracht zat in het intieme spektakel. Met een kleine groep iets geweldigs beleven. Vermaken, ontroeren, raken. Een voorbeeld was de act waarin hij op het podium zijn zware legerschoen uitdeed, de bezwete sok pakte en zich daar helemaal mee waste. Afschuw alom, bij kinderen, bij ouderen. Ik gruwde er zelf ook van.’’

Bontjas van een tante

Ze ontmoette hem 45 jaar geleden, op de trappen van poppodium Vera. ,,Hij zag er opvallend uit met zijn afro-haar, de bontjas van een tante en zwarte Friese klompen. Het was meteen ‘aan’. Wat me in hem is blijven fascineren is zijn durf en daadkracht. Hij had altijd plannen en ideeën en kon die ook echt in de wereld zetten.’’

Yoko: ,,Het werk was zijn leven, zijn leven was zijn werk. Zoals hij op het podium was, zo was hij als mens. Vrijgevig, grootmoedig, gul, praktisch, hartelijk. Hij was bij mijn eerste prentenboek testkind en eindredacteur. Mijn vader zag de grote lijn van het verhaal. Als je twijfelde kon je met hem goed sparren.’’

Rita: ,,Zijn broer en vier zussen hebben dat hartelijke ook allemaal.’’

‘Ik ben een Ram’

Al kon hij volgens vrouw en dochter ook zeer eigenwijs zijn. Hij luisterde wel, maar ging zijn eigen weg. Daarin schoot Rob soms zo door dat het drammen werd.

Yoko: ,,Als we dat dan zeiden was het: ja, ik ben een Ram, die doen dat.’’

Maar hij schuwde ook het verdriet van zijn eigen leven niet. Toen Yoko zes was kregen Rob en Rita nog een meisje: Maj. Zij leefde echter slechts één dag en de theatermaker verwerkte dat in de voorstelling AUditie, dat mede geïnspireerd was op de roman De Gebroeders Leeuwenhart van Astrid Lindgren.

Gene zijde

Een familievoorstelling over het leven na de dood. De hoofdrol daarin was weggelegd voor een duif; de tamme Turkse Tortel van Rob’s ouders, die halverwege de voorstelling als ware het een engel kwam aanvliegen om op zijn hoofd te landen. Het maken van deze productie opende voor hem een levenslang onderzoek naar wat dat eigenlijk is, de dood: die zogenoemde ‘gene zijde’.

De psychologie bleef nooit ver weg in zijn voorstellingen. Zijn alter ego op het podium was Doktr Z en die wilde iedereen beter maken. De interesse in hoe mens en wereld in elkaar zitten leidde er in 2016 toe dat het theater vaarwel werd gezegd en hij met Aafke Douma de maatschap Natuurlijk opstartte, Centrum voor Bewustzijn & Bloei, in Peize. De focus lag vooral op het zelfhelend vermogen.

Nieuwsgierig

Hij verloor ook daarin nooit zijn nieuwsgierigheid, stond open voor de meest gekke dingen en is altijd zijn eigen weg blijven zoeken. Uit die maatschap ontstond ook het boek Het mysterie van de Bosnische piramides ’ en de verschillende reizen daar naar toe.

Hij kreeg na de zomer van 2019 last van zijn heup. Een mri-scan wees in januari 2020 uit dat er meer aan de hand was. De diagnose: uitgezaaide prostaatkanker. Behandeling bleek niet meer mogelijk.

Onzichtbare wereld

Zijn manier van leven werd zijn manier van sterven. Gepassioneerd, beslist, op zijn eigen manier. Want de man, vader, opa en theatermaker was niet alleen geïnteresseerd in de zichtbare wereld, ook in de onzichtbare en in wat er na het leven kwam. Hij had daar ideeën over en was benieuwd of die klopten. Rob Heiligers sliep heel rustig in, zich bijna verheugend op dat wat hij nog ging meemaken.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Groningen
Aanrader van de redactie
menu