Ronald Mekkring uit Hoogezand werd 24 jaar. Een terugblik met zijn nabestaanden: 'Hij was zoveel meer dan alleen de jongen die is verdronken'

Ronald Mekkring, trotse oom, kreeg zijn derde neefje nooit te zien. In deze tekening, die zus Samantha liet maken, gaat het anders.

Het beeld van de sonarboot op het Winschoterdiep op 3 januari 2020. Veel inwoners van Hoogezand staat op het netvlies gebrand hoe werd gezocht naar het lichaam van de vermiste Ronald Mekkring. Een jaar later blikken we terug op die hartversheurende tijd met de nabestaanden van Ronald Mekkring. Hij kwam op 24-jarige leeftijd om het leven.


„Ik neem mijn telefoon niet meer op met mijn achternaam”, zegt Samantha Mekkring. Ze neemt een hijs van haar sigaret. „Er valt daarna altijd een stilte.”

Het is zaterdagavond 2 januari. Met de drie vrouwen uit Ronald Mekkring zijn leven – moeder Anja Wolthers, zus Samantha Mekkring en Ronalds vriendin Esmee Groenewold – zit ik aan de keukentafel in de woning van Ronalds moeder. Naast Ronald en Samantha heeft Anja nog drie volwassen kinderen: Ricky, Johan en Roberto. En een zoontje dat bij de bevalling is overleden. Het is de vooravond van de dag waarop Ronalds lichaam een jaar geleden door duikers uit het Winschoterdiep werd gehaald, ter hoogte van Welkoop in Hoogezand.

Een naar gevoel

„Het was even na twaalven op oudjaarsavond en ik had een aansteker nodig voor het vuurwerk. Ronald haalt die op, duwt het in mijn handen, loopt weg en dat was het.”

Achteraf gezien heeft hij naast het huis nog wat vuurwerk afgestoken, waaronder voor zijn overleden broertje. Esmee vindt het gek, dat laatste moment. Heeft er meteen een naar gevoel bij. Toch is het ook weer niet heel vreemd dat Ronald even de benen neemt.

„Hij heeft autisme en leefde eigenlijk constant met hoofdpijn en kon slecht tegen lichtflitsen, drukte en harde geluiden. En wat heb je met oud en nieuw? Dat allemaal samen”, zegt Samantha. Wanneer hij wat rust nodig heeft, loopt hij vaak een eind, negen van de tien keer naar het water, legt Anja uit.

Esmee belt hem, tevergeefs. Om 00.17 uur komen haar berichtjes al niet meer aan. Rond 01.00 uur plaatst Samantha een oproep op Facebook waarin ze mensen vraagt om mee te zoeken. Het wordt duizenden keren gedeeld en zet een groot deel van Hoogezand op de been.

De politie wordt ingeschakeld en ook de vrijwillige speurhondenorganisatie SAR (Search and Rescue). Beide instanties is de familie tot op de dag van vandaag dankbaar, omdat ze de vermissing meteen serieus nemen en net als alle vrienden en familie onuitputtelijk blijven zoeken, drie dagen lang.

Samantha is op het moment van Ronalds vermissing 10 weken in verwachting van Jenayro, haar derde zoontje. Tijdens het zoeken krijgt ze bloedingen. “Je moet stoppen, anders verlies je straks je kindje ook nog”, zegt Anja tegen haar dochter. „Maar eerlijk, daar was ik op dat moment helemaal niet mee bezig”, zegt Samantha.

loading

‘Het was zo mistig’

Esmee loopt ondertussen bij het Winschoterdiep ter hoogte van de Welkoop maar daar ziet ze geen hand voor ogen . „Het was zo mistig; wij konden niet inschatten waar we waren. Wij denken dat hij dat ook niet heeft gezien, dat hij een misstap heeft gemaakt.” Anja: „De politie heeft later nog alle camerabeelden van de brug en de Welkoop opgevraagd, maar daar was ook niks op te zien vanwege de mist.”

Er valt een stilte. Dan zegt Esmee: „Ik vind het altijd moeilijk wanneer mensen ervan uitgaan dat het zelfmoord is geweest. Omdat wij weten dat dat absoluut niet het geval was.”

„Nee, hij zou zijn naasten nooit zo in onzekerheid willen laten zitten. Nooit”, benadrukt Anja. „Hij wilde er altijd voor zorgen dat de vrouwen in zijn leven geen verdriet hadden”, zegt ook Samantha. „Daar kon hij niet tegen.”

Tegenslagen en verdriet

Ronald had als kind al last van zware eczeem en mocht daardoor eigenlijk niet zwemmen, niet met zand spelen en niet in de zon. Naast de hoogste Citotoets-score van de klas op CSG Rehoboth, kon hij door zijn autisme maar slecht omgaan met tegenslagen en verdriet. Toen hij fanatiek aan het sporten sloeg, kreeg hij last van zijn botten en moest hij weer stoppen. En dan was er ook die heftige hoofdpijn die hem tegenwerkte. „Maar ook daar maakte Ronald het beste van: hij zat net samen met zijn vriend Jeffrey op boogschieten, iets waar Ronald meteen erg goed in was en waar hij veel plezier uit haalde”, vertelt Esmee.

Ronald is een familieman. Draagt zijn moeder op handen en gaat soms stiekem bij haar stofzuigen. Heeft een bijzondere band met zijn broertje Roberto en is dol op al zijn neefjes en nichtjes. Dat nekt hem ook wanneer hij zich voor het leger aanmeldt en op training moet, honderden kilometers van het thuisfront. „Hij kwam al na twee dagen naar huis”, blikt Anja terug. „Heimwee.”

loading

‘Ik ben nog steeds aan het overleven’

Die Ronald missen ze nu een jaar. „Ik ben nog steeds aan het overleven”, zegt Anja. „Van datum naar datum. Zijn broers zijn vooral boos. Waarom hij? Het is oneerlijk.” Esmee vertelt dat ze een tijdje afstand heeft gehouden van de familie. Vanwege corona en haar baan in de zorg. Maar ook omdat het niet goed voelde om zonder Ronald naar binnen te stappen. „Het klopte niet. Maar daar hebben we uiteindelijk over gepraat.”

Samantha: „Ik slaap nog steeds onrustig. In mijn slaap ben ik nog steeds op zoek naar Ronald.” Anja kijkt naar haar dochter. „Zij zit nog altijd in de ontkenningsfase. Ze heeft vanwege de zwangerschap van haar jongste zoon niet goed afscheid kunnen nemen. Ze mocht haar broertje niet aanraken, hem geen kus geven.”

Toch moeten ze ook even lachen om de periode dat Ronald in het uitvaartcentrum ligt opgebaard. „Het was net alsof hij ons ieder moment kon laten schrikken. Ja, dat deed hij zo graag. Mensen laten schrikken. Dan liep hij een meter voor mij, draaide zich plotseling om en riep dan heel hard. En ik bleef schrikken, elke keer weer”, aldus Esmee. loading

Kritiek op doneeractie

Omdat Ronald een uitvaartverzekering heeft die niet toereikend is om alle kosten te dekken, start de familie een doneeractie. Binnen 7 uur is het streefbedrag van 10.000 euro binnen. Dat er achteraf veel kritiek op komt, doet de familie pijn. De actie is hen – vanwege de grote betrokkenheid van zoveel mensen – door de uitvaartverzekering aangeraden. Het bedrag dat over is, gebruiken ze om de huur van het graf verder te bekostigen. De rest schenkt de familie aan de SAR.

Samantha schiet vol wanneer haar naar haar mooiste herinnering gevraagd wordt. „Ik ben helemaal blanco”, zegt ze en veegt haar tranen met de mouw van haar trui van haar wang. Dan komt ze er toch op: dat moment waarop Ronald midden in de nacht tijdens het uitgaan in Groningen in T-shirt van het Boterdiep naar het UMCG rende, omdat haar oudste zoon en daarmee Ronalds eerste neefje was geboren.

Een bijzondere band

Ze krijgen een bijzondere band: Dyvano blijkt ook autistisch. „Ronald wilde dat Dyvano het makkelijker had dan hem”, zegt Samantha.

Samantha’s derde kindje Jenayro wordt – ondanks alle stress en sigaretten – uiteindelijk gezond geboren. Toch is daar bij thuiskomst opnieuw een klap. „Want Esmee zit op de bank, zonder Ronald.” loading

Dyvano’s zwemlessen waar ‘oompie’ Ronald mee naartoe zou, heeft Esmee inmiddels overgenomen. Ook zorgt ze ervoor dat Ronald alsnog zijn derde neefje vasthoudt, door een tekening te laten maken van hem met Jenayro in zijn armen. Het is Samantha ongelooflijk dierbaar en ook een van de afbeeldingen bij dit artikel geworden.

„Ronald was zoveel meer dan alleen een jongen die is verdronken”, besluit Esmee. “Juist doordat Ronald altijd klaarstond voor een ander. Hij was simpel maar complex tegelijk. Hij was zoveel meer dan alleen een krantenkop.”

menu