Theo en Petra van Houten leggen in een versierde auto de omgekeerde weg af dan een week geleden, toen de Hoogvlieter in de ambulance naar Groningen werd gebracht.

Coronapatiënt uit Rotterdam moet naar Martini Ziekenhuis in Groningen: 'Verschrikkelijk dat ik niet bij hem kon zijn'

Theo en Petra van Houten leggen in een versierde auto de omgekeerde weg af dan een week geleden, toen de Hoogvlieter in de ambulance naar Groningen werd gebracht. Eigen foto

De zware tijden voor Theo van Houten (54 jaar) en zijn gezin worden nóg zwaarder als hij naar het Martini Ziekenhuis wordt gebracht om plaats te maken op de corona-afdeling in Rotterdam. Op 250 kilometer van zijn huis krijgt zijn vrouw Petra te horen dat zij twee keer in de week op bezoek kan komen. ,,Dat was verschrikkelijk, dat ik niet bij hem kon zijn.’’

,,Mijn sterke man is gebroken’’, schrijft de wanhopige Hoogvlietse aan het Martini Ziekenhuis als zij van de bezoekuren hoort. ,,Eerst gebroken omdat zijn 86-jarige vader corona kreeg. Hij werd opgenomen en is binnen een week gestorven. Mijn man werd in die week ook ziek. Hij mocht niet naar zijn vader toe en heeft dus geen afscheid kunnen nemen. Vreselijk. Maar het werd nog erger. Mijn man werd ook erg ziek en opgenomen in het Maasstad Ziekenhuis.’’ Naar de begrafenis van zijn vader kan hij niet. ,,Samen hebben we via een tablet naar de begrafenis gekeken.’’

loading  

In het Maasstad Ziekenhuis mag Petra tussen twee uur ’s middags tot zeven uur ’s avonds bij haar man zijn, om hem te steunen. Dan komt het bericht dat hij verplaatst wordt, zodat er plek is voor iemand die ernstig benauwd op de spoedeisende hulp binnenkomt.

Het is de realiteit in één van de hardst getroffen regio’s van Nederland, waar vele besmettingen zijn en dus ook meerdere ziekenhuisopnames. Meerdere Rotterdammers of regiogenoten komen ver van hun familie in een ziekenhuis aan de andere kant van het land te liggen. ,,Dan besef je hoe groot de problemen hier in de regio zijn.’’

Theo en Petra van Houten maken geen bezwaar tegen de verhuizing. Petra is zelf verpleegkundige en begrijpt dat dit nodig is. ,,Maar we komen op de verste plek terecht: Groningen. Ruim 2,5 uur rijden.’’ Theo gaat op een woensdag met de ambulance. Petra boekt een bed and breakfast in de buurt en volgt een dag later. Met grote zorgen, want tijdens het bellen via Whatsapp kan haar man die eerste ochtend in het hoge noorden alleen maar huilen en niet praten.

'Onmenselijke regel'

Ze mag twee keer per week een uurtje op bezoek, zo krijgt ze te horen. Veel minder dan in Rotterdam dus. De eenzaamheid zo ver weg van huis, ver van familie en vrienden, vliegt haar aan. ,,Hoe komt u dan met deze onmenselijke regel van twee keer per week, een uurtje?’’ is haar hartenkreet aan het ziekenhuis, in de wetenschap dat ook nabijheid van geliefden belangrijk is voor herstel. ,,Hij heeft alleen bij mij gehuild. Dat doet hij niet bij een maatschappelijk werker of een geestelijk verzorger.’’

Dit was nog de bezoekregeling van de eerste golf, zegt het Martini Ziekenhuis. Een bezoekregeling die nu is aangepast: op de corona-afdeling mag dagelijks één persoon op bezoek. Vanwege het verlies van zijn vader, dat de zware tijd extra zwaar maakt, mogen de Hoogvlieters vaker langskomen. Ook haar dochter is bij uitzondering welkom. Eerst ziet Petra haar man achteruit gaan, maar deze week knapt hij opeens op. Een week na zijn reis met de ambulance naar Groningen, maakt hij de omgekeerde reis terug naar Rotterdam.

Naast zijn vrouw, die de auto heeft versierd. Zo blij is zij dat hij het ziekenhuis kan verlaten. ,,Maar hij is wel 7 kilo afgevallen. Puur spierweefsel. Dus hij heeft nog een lange weg te gaan.’’ De buren vieren het feest met de Van Houtens mee. ,,Er staan borden in de tuin om hem welkom te heten. Overal hangen vlaggen. Het is ook nog zijn verjaardag en hij heeft zeker dertien bossen bloemen gekregen. Iedereen is zo blij dat hij weer in de buurt is.’’

menu