Taxatie op anderhalve meter: Het bos en een echo van het verleden

Het schilderij 'Spanderswoud' van Rob de Haan.

Het kostte geen kapitalen, het hangt gewoon bij u boven de bank of de schouw. Over de waarde van het lievelingsschilderij, in gevoel en in geld. Vandaag: Het Spanderswoud.

Ze woonden nog maar net in Hilversum, in hun nieuwe huis dat ze kozen vanwege de bosrijke omgeving. Op een dag gingen Rob Polman en zijn vrouw winkelen in Hilversum, dronken een glaasje jus d’orange in een zaakje en daar, achter de toonbank, zagen ze het hangen. Het groene schilderij dat de bossen rondom hun huis weergaf, het Spanderswoud. Prachtig, vonden ze.

Het zal wel duur zijn, dachten ze. In de dagen die volgden, bleef het schilderij in hun hoofd zitten. Ze besloten terug te gaan om te vragen of het te koop was. Het schilderij was weg. Waarheen was onbekend.

,,We vroegen wie het had gemaakt. Dat was Rob de Haan . We zochten hem op in het telefoonboek en hij bleek een paar straten achter ons te wonen. We trokken de stoute schoenen aan en belden bij hem aan. Hij vroeg ons binnen en wat hing er boven zijn bank? Ons schilderij!’’, zegt Polman die met de schilder een prijs van 400 gulden overeen kwam.

‘Herinnering aan mijn vrouw’

Op het dak van de auto vervoerden ze het enorme schilderij naar hun huis en nog altijd is Polman wég van het werk. ,,Het is de liefde voor het bosgebied van Hilversum die eruit spreekt, het heeft iets sprookjesachtigs, iets vakantieachtigs. En het is ook een herinnering aan mijn vrouw.’’

Zij stierf plotseling toen ze 45 jaar was, hun kinderen waren 14, 18 en 22. ,,Mijn dochter krijgt dit schilderij later’’, zegt hij.

Taxateur Richard ter Borg vindt het een mooi verhaal. Hij noemt de schilder een romanticus. ,,Wat ik hier zie is een echo van het verleden.’’

Hij ziet in een oogopslag dat de schilder handig te werk is gegaan. ,,Het is een mooi opgezet schilderijtje, een sfeervol geheel, waarin we een romantisch bos zien en een sferisch doorkijkje. Het borduurt voort op Monet en het appelleert aan een algemeen schoonheidsgevoel. Het gros van de mensen vindt dit mooi.’’

Kijkdooseffect

Hem valt de repoussoirtechniek op. ,,De schilder zet dan met opzet iets vooraan om de illusie van diepte te wekken. In dit schilderij zit in elke hoek een refoussoir waardoor je een soort kijkdooseffect krijgt.’’

Ter Borg snapt dat het schilderij voor Polman van emotionele waarde is. ,,Voor mij niet, omdat ik het te braaf vind, te weinig vernieuwend. Het is niet artistiek, de penseelvoering is niet interessant. Ik denk dat het hooguit 200 euro waard is.’’

Polman maakt dat niets uit. ,,Het klinkt me realistisch in de oren. Het gaat mij om de emotionele waarde.’’

menu